Tags

, , , , , , , ,

Een logje gebruiken om te klagen is niet mijn gewoonte. Vandaag toch een beetje. Ik heb het over de gevoelstoestand van Isabel. En daardoor ook een beetje – weliswaar afgeleid – mijn gevoel.

Audi TT – Te Koop

Het onderwerp van deze ‘frustratie’ is een auto en dit gevoel is al minstens anderhalf jaar sluimerend. Zie foto. Sinds half juni loopt het kwik op tot recordhoogtes. Een korte samenvatting. Deze auto kocht zij ruim drie jaar geleden. Tussen ons gezegd en gezwegen – een miskoop. Er is geen Audi-garage in Maputo dus je moet altijd de grens over (Zuid Afrika) voor een service-beurt. Het ‘kreng’ zuipt veel teveel benzine. Als het (hard) regent zijn de plassen te diep om het pad van ons huis naar de grote weg te gebruiken. Lage carrosserie. Conclusie najaar 2017 … “Laat ik de auto verkopen.” Ik is in dit geval Isabel en ik ben het 200% eens met haar. Eerst deed haar vader een mislukte poging. Advertenties op plaatselijke ‘Marktplaatsen’ leverden weinig reacties op. Ik denk vijfmaal een kandidaat-koper maar ze haakten af. Deels omwille van de prijs en deels omdat zij op tijd nadachten over het onderhoud.

Begin dit jaar beloofde een vriend om haar te helpen met de verkoop. Volgens mij spraken ze 20% commissie (loon) af. De eerste weken haalde hij de Audi TT twee of drie keer op om aan kandidaat kopers te tonen. Zonder resultaat. Wij betaalden ondertussen wel de benzine, de wegenbelasting en de verzekering. Begin maart leek het Isabel (en die vriend) handiger dat hij de auto bij hem thuis stalt en de benzine betaalt bij een proefrit.

Volgende stap. Hij gebruikt de auto en maakt ‘reclame’ via de achterruit. Daar moet je tax per letter voor betalen maar dat is zijn pakkie-an. Eind mei is Isabel het zat. Ze vraagt de auto terug. De vriend is ondertussen gewend geraakt aan deze bolide. Hij wilt hem zelf kopen maar kan dat niet in één keer betalen. Isabel en hij maken een afspraak over ‘betalen in twee termijnen’. Iets meer dan de helft nu (half juni) en de rest in oktober.

Ik ben ondertussen in Nederland. Isabel laat me weten dat hij het eerste bedrag zal overschrijven naar mijn Mozambikaanse bankrekening. Ik vind het best. Begin juli vraagt Isabel of er al geld is overgemaakt. Nee. Een vaag verhaal over geld waar hij (de vriend) ook op wacht en dan onmiddellijk zal doorsluizen naar mijn rekening. Afgelopen week – ik ben nog in Ossendrecht – krijg ik een appje van hem dat het geld is overgeschreven. Het staat dinsdag op mijn rekening. Dat is (toevallig) de dag dat ik weer in Mozambique aankom. Ik check mij rekening op woensdag. Niets. Isabels eerste vrije dag gaat voorbij met veel telefoontjes, luisteren naar verhalen enzovoort. De frustratie-temperatuur gaat gelijk op met het kwik in de Lage Landen. Donderdag gaan ze samen naar zijn bank om alles in orde te brengen. Dat is tenminste de bedoeling. Hij haalt haar op – ze heeft vakantie – rond half negen. Om acht uur smst hij dat het half elf wordt. Om half één rijdt hij ons erf op maar meldt dat hij telefoon kreeg van de school van zijn kinderen. Hij moet ze ophalen want zijn vrouw kan niet weg op haar werk. Hij schat dat hij om twee uur weer terug is. Isabel kookt figuurlijk, ik kook letterlijk een late lunch. Om drie uur is er nog geen bericht. De banken zijn ondertussen gesloten. Isabel gaat naar de stad op jacht naar een avondjurk voor de aanstaande bruiloft. Een beetje afleiding zoeken.

De vrijdag verloopt vergelijkbaar met nieuwe, andere verhalen. Lees: smoezen. Ik doe Isabel een paar voorstellen. 1. Je eist de auto nu terug en je bent weer terug bij af (december 2017). 2. Hij houdt de auto maar Isabel houdt de sleutels tot er betaald is. 3. Je geeft hem opnieuw een week en je besluit om de knop om te zetten en vakantie te vieren in plaats van je weinige vrije dagen te laten verpesten door ‘spelletjes’ en frustratie. Ze kiest voor optie drie en slaagt daar – dank zij bezoek – ook in. Volgende week wordt het vast scenario twee.

De eerste vier dagen van haar vakantie voelen niet als vakantie. Daar moet verandering in komen. Ik boek een paar dagen een huisje aan zee. Even weg … Ik hoop dat de telefoon even op silence staat … weg van Mozambikaans gedoe en onbetrouwbaarheid. Zucht.