Tags

, , , ,

Veel heb ik niet te vertellen over de bruiloft van schoonzusje Aldovanda en Andrew. De bruidegom is weer naar Canada vertrokken. Aldovanda is druk met alle mogelijke sociale media. Van Facebook tot WhatsApp-status, van Instagram tot haar eigen YouTube-kanaal. Het geeft haar vast wat afleiding nu haar kersverse echtgenoot Afrika weer heeft ingeruild voor het Noord-Amerikaanse continent. Hij woont en werkt sinds afgelopen maart in Toronto. Zij hoopt hem daar in oktober of november voor het eerst te bezoeken. Ik heb persoonlijk een wat andere fantasie bij ‘witte broodsweken’. Maar het gaat niet over mij of over ons.

Eerst maar eens een foto.

Andrew en Aldovanda Alexander – Sampaio

De bruid zag er stralend uit en heeft ook nu nog steeds een glimlach van oor tot oor. Ze kijkt zeer tevreden terug op haar (droom)huwelijk. Twee dagen feest met heel veel familie en vrienden van de bruid. Ze kwamen uit Portugal, Zimbabwe, Zuid Afrika en uit bijna alle Mozambikaanse provincies. Dat in schril contrast met de twee gasten van de bruidegom. Zijn broer vloog over uit Barcelona en een jeugdvriend uit Belfast. Jammer dat de rest van zijn familie verstek liet gaan. Zij hebben daar vast een goede reden voor – die ik niet ken – maar voor mijn schoonvader is het toch een teleurstelling. In de (Afrikaanse) traditie is een huwelijksfeest toch vooral het samenkomen van TWEE families.

In tegenstelling tot onze bruiloft in 2013 koos het jonge echtpaar voor twee dagen feest vieren in ‘het wit’ en in ‘pak met stropdas’. Geen Afrikaanse details, geen capulana’s. Dat was een beetje buiten de waard gerekend want schoon-papa had wel degelijk twee culturele dansgroepen geëngageerd. Een exotisch detail voor de Ierse gasten. Er werd veel gedanst, veel gedronken en het aantal speeches was gelukkig op één hand te tellen. Mooie dagen.

Nog een paar wetenswaardigheden. Alles begint hier té laat. Je nodigt je gasten uit tegen 14u en dan mag je blij zijn dat om 15.30 de helft is komen opdagen. Zo ook op deze beide huwelijksdagen. Op de eerste dag kwamen er uiteindelijk 14 mensen niet opdagen. Dat valt de gewone bezoeker niet op maar de familie wel. Jammer, er is wel voor hen betaald en dat in combinatie met andere vrienden die de uiteindelijke lijst van 170 genodigden niet hebben gehaald. Een beetje zuur. Ook het tegenovergestelde gebeurt. Broer Nando – hij woont in Zuid Afrika – werd uitgenodigd. Vier plaatsen zijn voor hem voorzien. Hij arriveert de dag voor de bruiloft met negen mensen. En denk je dat die extra bezoekers iets hebben geregeld om te overnachten? Nee, natuurlijk niet. Dus schoon-mama belt haar kennissenkring om slaapplekken te organiseren. Uiteindelijk geven wij ook onderdak aan ‘mensen van ver’. Op zondagnacht slapen er zelfs negen mensen bij ons.

Het is juister te zeggen: maandagochtend. Na het officiële feest nodigde Isabel nog een paar mensen uit om nog even na te borrelen op onze veranda. ‘Een paar’ verandert algauw in twintig feestvierders. In diverse stadia van dronkenschap. Rond half drie waande ik me in een Italiaanse film met slapende, lallende en ruziemakende mensen. Isabel en ik hebben uiteindelijk het gros in onze auto’s gezet en ze afgeleverd op verschillende adressen. De rest lag te pitten op de divan, matjes op de grond en in onze extra slaapkamers. Een uurtje later ging de zon op.

En dat was het dan? Nee, we werden bij Isabels ouders op maandag verwacht voor een ‘na-praat-lunch’. Met precies dezelfde mensen waarmee we op de donderdag voor de bruiloft een ‘voor-praat-lunch’ hadden. Eten en drank in overvloed. Dat laatste heb ik zeer deskundig kunnen beperken. Joepie. En wat was het fijn om gisteravond met z’n tweetjes te eten en daarna een aflevering van Peaky Blinders te kijken. De rust is weergekeerd.