Tags

, , ,

Een cadeautje van ruim 20 euro. Iedereen zou daar blij mee zijn maar ik twijfel. En het woord cadeautje moet ik eigenlijk tussen aanhalingstekens plaatsen. Ik leg het uit. Vandaag moet ik mijn huurauto terugbrengen naar Zaventem. Contractueel ben ik verplicht om de auto volgetankt in te leveren. Dat doe ik uiteraard want een mogelijke naheffing is veel duurder. Ik schuif aan bij een benzinepomp in de buurt want zij geven een mooie korting – zeker in vergelijking met Nederlandse prijzen. Het is druk maar dan komt er een pomp vrij. Ik rij naar pomp 5 en stap uit. Ik vraag aan een andere gebruiker – bij pomp 6 – of je ook binnen kunt betalen. Ja, dat kan. Ik voer dus geen bankpasje in –  wat je ’s avonds en ’s nachts wel moet doen.

E10 tanken – Foto: Pixabay

De teller geeft € 20,58 aan. Ik loop naar binnen en wil betalen. De dame achter de kassa begrijpt niet wat ik wil. Ik zeg dus nogmaals dat ik wil betalen. Dat hoeft niet want ik heb al betaald. Ik schud vriendelijk – ontkennend – mijn hoofd. Een tweede verkoopster komt erbij en zij herhaalt dat ik al heb betaald. Ik weet dat ik niet heb betaald, mijn portemonnaie is nog niet uit mijn broekzak geweest. Ik bedank en zeg dat ik het niet begrijp maar toch maar vertrek. Wat moet ik anders? Na het wegrijden vind ik het jammer dat ik niet voor 50 euro heb getankt. Maar dat terzijde.

Ik begrijp het niet en ben wat in de war. Wegrijden zonder betalen is niet mijn gewoonte en waarschijnlijk is er een foto gemaakt van het nummerbord van mijn huurauto. Even later lever ik op het vliegveld de auto in. Ik vertel over mijn vreemde tankbeurt. De controleur adviseert me om dit verhaal ook te melden bij de balie van AVIS / BUDGET. Dat doe ik. Zij maken een aantekening in mijn huur-dossier.

Mogelijk heeft de persoon die bij pomp 6 – aan de andere zijde – heeft getankt voor mij betaald. Waarvoor mijn welgemeende dank. Afwachten of ik hier over een paar maanden nog iets over hoor. Een dubbel gevoel. Blij met het cadeautje en verward door de situatie.