Tags

, , , , , , , , ,

Al een paar weken lag een plastic zak met amêijoas in de diepvries. Elke keer dat ik de deur opentrok lachten de schelpjes me tegemoet. Ik wist wat ik wilde klaarmaken maar het was nooit het juiste moment. Maar wat is het juiste moment om ‘Spaghetti vongole’ klaar te maken? Naar goed Italiaans gebruik doe je dat op vrijdag. Het is een van mijn lievelings(voor)gerechten. Een hemelse traktatie. Ik droom weer even terug naar mijn veertigste verjaardag. Met Ine, Catelijne en Jules drie dagen naar Rome. Op het pleintje voor het Panthenon … een terrasje en een overheerlijk bord ‘Spaghetti vongole’ …

Maar ik ben nu niet in Italië dus het staat nooit op de kaart als wij op restaurant gaan. Om het op z’n Vlaams te zeggen. Uiteraard staan er wel amêijoas op de kaart in Mozambique maar niet op die unieke Italiaanse wijze. Een lokale variant is de Portugese ‘Carne Alentejana – varkensblokjes met schelpjes’ – ook lekker maar heel anders – maar er gaat niets boven de ‘Pasta alle vongole’.

Eigenlijk is het een heel eenvoudig gerecht. De voorbereiding vraagt meer werk dan het klaarmaken zelf. Ik vertel eerst wat ik heb gebruikt. Voor 2 personen.

Spaghetti vongole (bij Isabel en Koen) (*)

750 gram schelpen – noem het kokkels of amêijoas, dat maakt niet uit / 2 grote tomaten / 10 teentjes knoflook / Spaanse pepertjes / goede olijfolie / citroen / een beetje zout / een pak spaghetti / verse koriander (officieel moet dit verse peterselie zijn) / een goed glas witte wijn.

Snijd de tomaat in kleine stukjes. Snijd ook de knoflooktenen en de steeltjes van de koriander in kleine stukjes. Verhit olijfolie en fruit de ui, de knoflook en de koriander-steeltjes. Voeg er Peri Peri – pepertjes – aan toe naar eigen smaak. Laat dit een kleine tien minuutjes pruttelen. Zorg dat het niet aanbrand.

Was en spoel ondertussen de schelpjes in zout water.

Voeg een flink glas witte wijn toe aan de knoflook-tomatensaus. Even roeren en als de alcohol verdampt is, voeg je de schelpjes toe aan de saus. Schep goed door. Even het deksel op de pan. Twee minuutjes en controleer of de schelpjes opengaan.

Ondertussen heb je ook de spaghetti gekookt volgens de aanwijzingen op de verpakking. Ik voeg ook een beetje zout en de verse korianderblaadjes toe aan het water. Kook de spaghetti. Niet te lang – juist ‘al dente’. Giet de pasta af maar vang het kookvocht op.

Voeg nu de spaghetti toe aan de saus en de schelpen. Ook nog een flinke scheut van het kookvocht en een beetje olijfolie. Hussel alles flink door elkaar. En klaar is de schelpen-pasta. De rest van de fles witte wijn … dat hoef ik niet uit te leggen.

(*) Culinaire fotografie is uiteraard een vak apart. Een vak dat ik duidelijk niet beheers want dan had ik op z’n minst de randen van het bord moeten schoonvegen, de citroen moeten toevoegen en de belichting goed moeten instellen …