Tags

,

Wat is de overeenkomst tussen een ‘Dagje Efteling’ en een ‘Dagje DHL Maputo’?

Als antwoord reken ik: ‘lang aanschuiven’, ‘lopen van de ene naar de andere plek’, ‘meer geld uitgeven dan je ’s morgens van plan was’ en ‘tevredenheid aan het eind van de dag’ goed. Alle andere overeenkomsten zijn niet waar.

Ik beschrijf mijn dagje ‘DHL-pakje ophalen’. Ik werd gisteren gebeld. Mijn pakketje (medicijnen) is gearriveerd. Vrijdagmiddag in Nederland opgehaald – dinsdagmiddag in Mozambique. Niet slecht. De 135 euro waard. Ik moet een kopie van mijn paspoort meebrengen.

10.08  Vertrek van huis. Tanken onderweg. Eindbestemming DHL-kantoor bij het internationale vliegveld van Maputo, Mozambique.

10.53   Aankomst bij de cargo-terminal en douanekantoren. Oa. DHL, FEDEX en CORRE.

10.56.  Ik sluit aan in de rij met wachtenden voor een deur met het DHL-logo. Ik draag een mondkapje. Ongeveer 50% van de andere wachtenden draagt ook een mondkapje (niet slecht). Ruim 75% draagt een geel vest of hesje. Afstand tot elkaar wordt niet gerespecteerd (vervelend). Ik heb mijn e-reader bij en probeer – staand wat te lezen. Eerlijk gezegd: dat lukt me niet.

11.10.  Ik ben drie stapjes opgeschoven maar sta nog steeds buiten. Wel lopen er voortdurend ‘gele hesjes’ in en uit het kantoor (onduidelijk, dus: vervelend). Een jong geel hesje knoopt een gesprek met me aan. Dat hij iets wil, is me gauw duidelijk. Ik blijf vriendelijk maar weiger zijn hulp (wel zo duidelijk, ik red mezelf wel).

11.23.  Ik ben weer iets dichterbij de openstaande deur. Ik zie een balie met twee medewerkers. Boven de ene balie hangt een bord met: ‘pick up’ en boven zijn collega lees ik: ‘payment’. Er staat ook een bureau met een security-man (#1) die een deur met: ‘verboden voor onbevoegden’ bewaakt. Er loopt voortdurend volk in en uit die deur. Ook wachtenden die ik eerder in de rij zag staan. Ook mijn (niet dus) geel hesje.

11.33. Ik sta binnen. Nog twee wachtenden voor me bij de ‘pick up’ rij. De medewerker loopt naar achteren. Hij blijft ruim vijf minuten weg. Via het bureau van de security-man (#1) worden pakketen gescand en naar buiten gedragen. Via een raam kijk ik naar een grote hal. Daar zitten douane-beambten (ik herken hun uniform) driftig documenten in te vullen. Er worden pakketten opengemaakt, gecontroleerd en weer dichtgeplakt. Heel af en toe zie ik een deur opengaan en worden er dozen naar buiten gedragen. Ik zie een bestelbus van DHL.

11.40. Nog steeds twee wachtenden voor me maar ik ben het zat. Er zijn zoveel gele hesjes die voordringen of documenten afgeven. Ik doe een grote stap naar voor en vraag in mijn beste Portugees hoe deze procedure werkt. Ik begrijp er namelijk niets van. Ik krijg vriendelijk twee papieren in mijn hand gestopt. Ik moet ze buiten ergens gaan invullen en ze daarna bij dit loket inleveren. (Goed, eindelijk een beetje duidelijkheid).

11.43. Ik vind een houten kist en ga aan de slag. Ik heb alle documenten bij me. De streepjescode. Het verzendbewijs vanuit Nederland. Het betalingsbewijs. Een kopie van mijn paspoort en van mijn verblijfsvergunning. En een pen. Ik vul de papieren tweemaal in en ga terug naar binnen.

11.52.  Ik dring voor (zonder geel hesje). Ik lever de papieren in bij de pick up balie. Mijn papieren worden aangepakt en opzij gelegd. Ik blijf stug – te dichtbij – staan wachten. De security-man (#1) maant me twee stappen achteruit te gaan. Corona-virus … weet u wel? Ik draag een mondmasker en stap iets achteruit. Een paar minuten later krijg ik de ingevulde papieren terug. Er staat een stempel op en alle andere documenten worden eraan vastgeniet. Ik moet naar het douanekantoor – wordt me uitgelegd – om daar te papieren te laten registreren. (Zucht). Even lopen is ook wel even lekker. Op weg naar ‘attractie nummer twee’ (maar niet heus).

12.04.  Ik loop naar een ander gebouw en sluit me aan in de rij voor het loket van de douane. Ik sta opnieuw in de rij. Nu in een grote hal. Na een kwartiertje mag ik naar binnen. Ik lever de papieren in en maak een praatje met de douane-mevrouw. Ik ben vriendelijk en vraag of ze Josphina Tinga kent (een goede vriendin van ons – ‘Hawa’ voor de vrienden). Ja, natuurlijk kent ze haar. Ik krijg de nodige stempels. Ik word echter teruggestuurd naar het eerste gebouw waar ik de papieren moet inleveren. Ja, en dan? Waar is mijn pakketje? Eerst terug is de boodschap.

12.26.  Ik loop meteen naar binnen – zonder geel hesje. Ik hoor gemopper van nieuwe mensen in de rij. Ik zwaai met mijn papieren. De security-man (#1) neemt ze over en zegt dat ik buiten moet wachten. Hij brengt ze naar een voor mij onzichtbaar kantoor ergens in het gebouw van DHL.

12.45   Nog steeds niets. Ik loop naar binnen en vraag waar mijn papieren zijn. Ik moet geduldig zijn en wachten. Buiten wachten.

13.10  Herhaling van 12.45

13.22 Herhaling van 12.45 en 13.10

13.35.  Ik loop weer naar binnen. Zwaar geïrriteerd en dat laat ik blijken. De security-man (#1) vraagt hoe ik heet. “SCHYVENS”. Ik spel mijn naam … S C H Y … Hij verdwijnt naar achteren en komt twee minuten later terug. Nog even wachten. Ik weer op weg naar buiten. “Hoe heet U ook alweer?” hoor ik hem opnieuw vragen. “SCHYVENS”. Ik wacht buiten. Afkoelen met een mondkapje en een hoge buitentemperatuur is niet eenvoudig.

13.42.   Deels herhaling van 13.35 maar met een andere (jongere) security-man (#2). “Hoe heet U?” “SCHYVENS“. Ik schrijf mijn naam in drukletters achterop een papiertje. #2 verdwijnt. Ik volg hem door de deur ‘verboden voor onbevoegden’. Ik sta voor de controle-balie. Mijn pakket wordt tamelijk snel gevonden – dank aan de streepjescode-lezer. Nu is het wachten op mijn papieren. #2 heeft ze en geeft ze aan een douane-beambte. Het pakket wordt opengemaakt. Het zijn medicijnen. “Waar is het doktersvoorschrift?” Vijf minuten op en neer gepraat voor het duidelijk is dat dit pakketje geen handelswaar bevat. Het zijn medicijnen voor eigen gebruik. Mijn document wordt doormidden gevouwen en de douanier begint een verslag te schrijven. Mijn pakket wordt weer dichtgeplakt en verdwijnt opnieuw naar het magazijn. Met de rapportage word ik opnieuw doorverwezen naar het douane-kantoor. Voor de nodige stempels.

13.56. Ik sta in dezelfde hal als om 12.04 Ik ben snel aan de beurt. Ik geef de papieren weer af aan dezelfde mevrouw. Ik moet buiten wachten. Ik word geroepen als de nodige stempels zijn gezet.

14.04.  Ik sta buiten en bel de vader van een van mijn (online) leerlingen. “Meneer Frank, excuses. Ik probeer een pakje op te halen bij DHL maar het duurt lang (een understatement). Ik ben niet thuis om 14.30 om uw dochter les te geven. Nogmaals mijn excuses. Ik bel U straks opnieuw.” Veel begrip van Frank, hij woont tenslotte ook in Mozambique en kent het gevoel van overgeleverd te zijn aan de bureaucratie.

14.10   Ik vind een bank met voldoende afstand tot anderen. Ik lees een beetje en knoop een praatje aan met een andere wachtende uit de eerste rij – zie 10.56. De Indische (of Pakistaanse) man praat nauwelijks Engels. Hij lacht (als een boer met kiespijn). Ik zie veel dezelfde gele hesjes met stapels documenten. Ook hier lopen ze in en uit.

14.38.  Ik hoor mijn naam. Ik krijg mijn gestempelde documenten. Het geschreven verslag van de controlerende douanier is goedgekeurd door een ‘boss’. Ik loop naar buiten en maak foto’s van alle documenten. Je weet maar nooit.

14.50.  Daar ben ik weer. Nu moet ik aanschuiven voor het loket ‘payment’. Het is een lange rij. Er zijn minstens acht wachtenden voor me. Ik sta ongeveer op dezelfde plaats als om 10.56

14.55  Ik ben twee plaatsen opgeschoven maar sta nog steeds buiten. Voor en achter me staan gele hesjes. Het is me ondertussen duidelijk dat het ‘runners’ zijn. Zij werken voor iemand anders. Vaak hebben ze meer dan tien documenten bij zich. Vandaar dat het soms eindeloos duurt. Ik zie voor de tweede keer een DHL-vrachtwagen pakketten laden en lossen.

15.10.  Ik loop de rij voorbij, op zoek naar mijn security-man #2. Hij zegt dat ik eerst een betaalbewijs nodig heb. Dus aanschuiven. Ik zie een bank met daarboven het opschrift: ‘enkel voor zwangere vrouwen, gehandicapten en ouderen’. Ik ga zitten. Mocht er iemand iets zeggen dan ga ik voor het eerst in mijn leven antwoorden: “Ik ben 60+” Zover komt het niet. Niemand zegt of vraagt iets. Ik blijf rustig zitten en wacht mijn beurt af.

15.22 Er staan teveel mensen te wringen bij de deur en de twee balies. Ik heb ondertussen het gezelschap gekregen van een collega 60+’er. Security-man (#1) maant bijna iedereen naar buiten. Ik doe of mijn figuurlijke neus bloed. Ik blijf zitten, zogenaamd druk kijkend in mijn documenten.

15.30   Een politieagent die ik al de hele dag zie bij de controle-balie knikt naar me. Ik knik terug en wenk hem. Hij komt en vraagt waarom ik hier al zolang ben. “Procedures? Ik weet het niet. Ik ben een particulier, geen bedrijf.” Hij pakt mijn dossier en legt het demonstratief bij de baliemedewerker ‘pick up‘. De man kijkt op en herkent me van vanochtend. (Zie 11.52) Hij scant mijn geschreven en gestempelde document. “Cash or card?” “Cash.” Ik betaal. 12 euro en een beetje. Administratiekosten. Er wordt een handgeschreven kwitantie uitgeschreven en vastgeniet aan het steeds dikker wordende dossier. Ik geef het aan mijn mannetje #2. Hij verdwijnt naar achteren. Ik moet buiten wachten. Dat doe ik niet.

15.45.  Mannetje #1 en mannetje #2 jagen de meeste mensen naar buiten en doen nu ook een ijzeren hek dicht. Ik sta nog binnen. Een medewerker komt naar het gesloten hek en deelt mee: “Morgen gaan we verder. Alleen nog betalingen.” Er worden nog wat dossiers naar binnen gegooid door gele hesjes die ik eerder zag.

15.51.  Ik loop weer door de ‘verboden voor onbevoegden’ deur. De politieagent (van 15.30) vraagt waar mijn dossier is. “Dat heeft mannetje #2 meegenomen.” De agent gaat op zoek. Ik volg hem maar dat is niet de bedoeling. Ik wacht en zoek met mijn ogen (niet met mijn handen) mijn pakketje. Ik zie het ergens achter grote dozen liggen. Het is er dus nog. “Even geduld Senhor”. Ik moet bij het bureau van mannetje #1 wachten. Buiten proberen nog steeds mensen hun dossier in te leveren. Tevergeefs. De sluitingstijd is nochtans 17u maar dat is dus het moment dat ze stoppen met werken. Tussen 15.45 en 17u werken ze enkel de gestempelde dossiers af.

15.59.  Mijn doos met het hele dossier belandt op een stapel dichtbij mannetje #1

16.13.  Ik ben aan de beurt. Ik moet alle gegevens weer invullen op een papier. Naam, adres, paspoortnummer, dossiernummer, tijdstip en korte omschrijving van de inhoud. Mijn pakket wordt gescand met een streepjescode-lezer. Er wordt digitaal een document aangemaakt waarop ik mijn handtekening moet zetten. Dat herken ik want ook post.nl gebruikt een soortgelijk systeem.

16.20.  Het ijzeren hek wordt voor me opengemaakt. Ik bedank mannetje #1 en mannetje #2 en steek een duim op naar de politieman achter het raam.

16.25.  Ik bel Frank en zeg dat ik vrijdag tijd heb om de vandaag misgelopen les in te halen. Ik vertrek en voeg me in de avondspits, op weg naar huis.

17.50.  Ik ben weer thuis. MET pakketje. Honger en dorst. Niets gegeten, niets gedronken sinds het ontbijt. Het pakketje staat op mijn werktafel als bewijs van een lange dag aanschuiven. Geen ‘Droomvlucht’, geen ‘Villa Volta’, geen ‘Joris en de Draak’, geen ‘Vogelrok’, geen ‘Sprookjesbos’. Geen entertainment voor de wachtenden bij DHL. Wel veel …. ach laat ook maar !!!

Tijdens het avondeten vraag ik Isabel hoe lang zij denkt dat het duurt om een pakketje op te halen bij DHL bij het vliegveld. Ze zegt dat ze het niet precies weet maar ze waarschuwt me: “Misschien wel twintig minuten, je weet het nooit met die lui …”

Mijn dagje pretpark DHL zit erop. Morgen publiceer ik een plogje van deze dag. Foto’s dus – verwijzend naar het verhaal hierboven.