Tags

, , , , , , , , ,

Als ik gisteren schreef over romans die ik (nog) niet heb uitgelezen, nu dan een overzicht van de boeken die ik dit jaar wel tot de laatste bladzijde heb gelezen. Wat ik trouwens meestal wel doe.

In de eerste vier maanden van dit jaar las ik 10 thrillers. Dat is vergelijkbaar met andere jaren. Meestal kom ik tot 55 boeken per jaar. Gemiddeld één boek per week. Meestal is zo’n lijstje opgebouwd uit: 25 thrillers, 20 romans en 10 non-fictie boeken.

Thrillers die ik las in 2020. De kwade knecht – Ellis Peters / De bruidsschat – Frederick Forsyth / Wondermans eindspel – Willem Asman / De tweede verlosser – Tomas Ross / Een volmaakte vendetta – R.J. Ellory / De verdediging – Steve Cavanagh / Nachtvuur – Michael Connelly / 23 seconden – Kees van Beijnum / Verloren vrouw – Charles den Tex / Verloren licht – Michael Connelly / De schim – Jo Nesbø.

Als je gaat natellen dan lees je hierboven elf titels en geen tien zoals ik een paar minuten geleden nog beweerde. Ik twijfel of 23 seconden – Kees van Beijnum een thriller is of een roman. Het boek balanceert tussen beide genres.

23 SECONDEN – Kees van Beijnum

23 seconden – Kees van Beijnum

“Twintig jaar na de geruchtmakende ‘hamermoord’ op haar moeder, een Amsterdamse raamprostituee, keert de jonge schrijfster Anne terug naar de Amsterdamse Wallen. Annes zoektocht naar de wortels van haar eigen bestaan, werpen steeds meer vragen op over de moord op haar moeder. Vastbesloten om het mysterie te ontrafelen, daalt ze dieper en dieper af in de duistere wereld van haar verleden. Als ze contact zoekt met de moordenaar, zijn de gevolgen niet meer te overzien. De ontrafeling van het mysterie is verbluffend knap verweven met het aangrijpende verhaal over de fotograaf Hayo, Annes te jong gestorven jeugdliefde.”

Ik ben fan van de boeken van Kees van Beijnum. Klik HIER en lees wat ik eerder over zijn boeken schreef. Ook dit nieuwe boek heb ik met veel plezier gelezen. Dit is niet zijn beste roman maar wel nog steeds heel goed. Ik ken de rosse buurt van Amsterdam redelijk goed want mijn dochter heeft er een aantal jaren gewoond. Nee, ze zat niet in ‘het vak’. Ze woonde in het souterrain van haar ex-schoonvader (zaliger) met ‘meisjes’ links en rechts van haar en ‘Het Leger des Heils’ slechts een paar panden verderop. Dit is het decor waar ’23 seconden’ zich afspeelt. Het boek is vlot geschreven en wordt algauw een pageturner. Het wordt spannender en spannender. De schrijfster (het hoofdpersonage) doet research voor haar nieuwe boek. Een boek over haar vermoorde moeder. Via haar researchwerk springen we geregeld in tijd. Jeugdherinneringen, interviews met mensen die haar moeder hebben gekend, inzage in het moorddossier en brieven van de man die veroordeeld is voor de moord. Ik vond het een lekker weg-lees-boek.

DE SCHIM – Jo Nesbø

De Schim – Jo Nesbø

“Na drie jaar in het buitenland keert Harry Hole terug naar Oslo om een schijnbaar opgeloste drugsmoord te onderzoeken. Een jonge junkie, Gusto Hanssen, lijkt te zijn omgebracht door een vriend. De zaak is gesloten en de dader is veroordeeld. Maar Hole heeft zo zijn twijfels over de manier waarop de zaak is afgehandeld, en gaat zelf op onderzoek uit. Hole bezoekt de veroordeelde in de gevangenis, en is geschokt als hij ziet wie hij voor zich heeft. Het is het begin van een onmogelijke zoektocht naar een moordenaar die als een geest door de straten van Oslo rondwaart.”

Ruim veertien jaar werkte ik nauw samen met Noorse collega’s. En ook nu heb ik nog steeds goede Noorse vrienden. Brith, Per en Irmelin zijn ook grote lezers. Ik herinner me hun opgewonden gesprekken als er weer een nieuwe ‘Harry Hole’ was verschenen. Ik verstond geen Noors maar begreep wel dat ze enthousiast vertelden over de boeken van Jo Nesbø – een landgenoot. Toen er een Nederlandse vertaling verscheen van ‘De Sneeuwman’ maakte ik ook kennis met rechercheur Harry Hole. En ik las meer Harry Hole thrillers. Goed, spannend en af en toe iets te gewelddadig of ziek-psychopatisch. Tel daarbij op dat HH een zware alcoholist is … het werd me net iets teveel. Ik las geen nieuwe Nesbø’s meer. Ik had er nochtans nog twee op de digitale boekenplank staan. Omdat ik ‘Een klein leven’ even wilde wegleggen – zoals ik gisteren schreef – begon ik na jaren weer in een HH-thriller. Met plezier. Harry heeft al drie jaar geen druppel aangeraakt. (Zucht – opluchting). Het hele boek speelt zich af in Oslo. En laat dat nu ook een stad zijn die ik tamelijk goed ken. Het gebied rond de opera, het centraal station en het centrum met in de nachtelijke uurtjes veel kort gerokt vrouwvolk met Afrikaanse roots op straat. Knipogend, hun diensten aanbiedend. Je begrijpt vast wat ik bedoel. Ik zag ze vaak op mijn wandeling van het station naar het hotel waar ik meestal overnachtte. ‘De schim’ behandelt een moord in het drugmilieu. Dat is dan weer een volstrekt vreemde wereld voor me. Een goed en spannend boek. Ik ga gauw nog een boek van deze auteur lezen.

In de serie BOEKEN