Tags

, , , , , , , , , , , ,

Laat ik beginnen met een paar foto’s.

Grensovergang Syrië – Libanon

Libanon, here we come

Prachtig winterweer in Anjar

Je ziet het goed … ijspegels in Libanon

Baalbek, Libanon

Hezbollah is alom aanwezig

Zeg eens eerlijk: als ik het woord Libanon niet had gebruikt in de titel had je dan geweten waar ik deze foto’s heb gemaakt? Ja Johan … jij wel, want jij was erbij.

23 februari 2004. We worden wakker in Damascus. Buiten is het nog donker. Gisteravond woedde een flinke storm in de Syrische hoofdstad. Veel golfplaat-daken in de grote souk vlogen door de lucht. Vandaag staat een dag Libanon op het programma. Om iets voor 7 uur in de ochtend staan we al bovenaan de grens. Uiteraard moeten er paspoorten worden gestempeld. We drinken onze eerste koffie. Het is winterkoud. Strak blauwe lucht maar de temperatuur nauwelijks boven het vriespunt. Een tweede bekertje koffie en voorzichtig neem ik een paar foto’s. Op de eerste foto herkennen jullie mogelijk vader en zoon Assad. We staan boven op de Anti-Libanon. Het gebergte dat Syrië en Libanon scheidt.

De douaneformaliteiten duren te lang maar onze (Nederlands-Syrische) gids gooit het op een akkoordje met een douanier. We laten onze paspoorten achter en wij mogen alvast naar de eerste Romeinse site (Anjar) die we willen bezoeken. Ik ben onder de indruk. Toch wel bijzondere jongens die Romeinen. Ik maak veel foto’s. Dit is het winterweer waar ik van houd. Koud maar zonnig en een strakblauwe lucht. In gedachte ben ik weer even in Friesland – op de schaats.

Eind van de ochtend bezoeken we een wijnkelder. De invloed van Frankrijk is duidelijk voelbaar. Een jongen komt met onze gestempelde paspoorten en een kratje appelen naar de plaats waar we lunchen. Goed gedaan – prima jongens die Libanezen. Na de lunch rijden we van road-block naar road-block. We passeren de Beka-Vallei en er wordt ons uitdrukkelijk verboden om foto’s te maken van de Syrische milities die het gebied tussen het Libanongebergte en de Anti-Libanon bezetten. Soldaten … ja maar eerlijk gezegd zijn het snotapen met een geweer. Hele jonge gastjes. Vast dienstplichtigen. Overal wapperen Hezbollah-vlaggen met foto’s van hun geestelijk (politieke) leiders. We zijn op weg naar Baalbek. Opnieuw een indrukwekkende Romeinse site.

Eind van de middag rijden we Syrië weer binnen – dichtbij Krak des Chevaliers. Dat was dat. Een dagje Libanon. Zeven jaar later zag ik Libanon nog een keertje. Vanuit de verte – vanaf de Israëlische grens. Oversteken was niet toegestaan. Toen was er nog geen muur.

Er stond al enige een foto klaar in mijn concepten voor de serie GHIDFN op Facebook. Gelukkig heb ik de foto’s nog. Maar dat was buiten heel veel ton ammoniumnitraat gerekend. Wat een verwoesting. Een enorme ontploffing. Heel veel doden en gewonden in de hoofdstad van een land dat toch al diep in de crisis zit. Corruptie. Politiek en religieus geweld. Christenen. Islamieten. Druzen. En natuurlijk ook corona / Covid-19. Moordaanslagen. Een bevolking van ruim vier miljoen mensen die ook onderdak (moeten) bieden aan meer dan een half miljoen Syrische vluchtelingen. En Nederland blijft maar weigeren om 500 kinderen op te halen uit de Griekse kampen. Shame on them (us). Maar uiteraard is dat een ander verhaal.

Libanon is in grote nood. In de zijlijn wordt ook Mozambique veel genoemd in de media want dat was de eindbestemming van het gestrande ammoniumnitraat. In 2013. Er schijnt in Beira (tweede stad van Mozambique) al meer van dat spul opgeslagen te liggen. Speculaties over hoe-en-wat-en-hoeveel lees ik in alle mogelijke media (wordt vervolgd).

Arm Libanon. Een nichtje van me trouwde (ergens in de 70’er jaren) met JM, een Libanees. Ik was dus al lang geïnteresseerd in het land van de ceders. Een paar jaar geleden las ik een mooi boek: De zoon van de verhalenverteller – Pierre Jarawan. Een aanrader.

Maputo heeft een Libanese gemeenschap – vooral werkzaam in de detailhandel. Ik ben benieuwd hoe zij en de rest van de wereld zullen reageren. Hulp? Tja, wie weet?