Tags

, , , , , , ,

Hoeveel mensen zouden nog weten dat ‘dierendag’ een verwijzing is naar een katholieke heilige? Sint Franciscus van Assisië. Het was ook de naamdag van mijn vader. We stonden er elk jaar bij stil op 4 oktober. Het was een heilige waarvan de mythe-vorming gigantisch was. Mocht hij nu leven dan had hij vast miljoenen volgers op FB, Twitter en Instagram. We zouden dan kunnen kijken hoe hij – geboren als een rijke jongeman – zich terugtrok in de natuur en zijn dagen sleet tussen de dieren. De huidige paus is de eerste die het aandurfde om zijn naam te gebruiken voor zijn pontificaat.

Het is raar hoe het schrijfproces in mijn brein werkt. Ik wil iets schrijven over dieren in mijn (dagelijks) leven en dan begin ik over katholieke tradities. Raar … het is natuurlijk het nest waar ik uit kom. Om nog maar een dierenterm te gebruiken. Als kind had ik (hadden wij) een kat. Poesie. Haar meest bijzondere eigenschap? Ze vond het heerlijk om mijn haar te likken. Ik herinner me het schuurpapierachtige gevoel van de tong van Poesie als ze mijn haar likte – vlakbij mijn oor waar volwassenen bakkebaarden laten groeien. Of vlak bij mijn voorhoofd.

Ik vond het prima maar ik ben nooit een katten-man geworden. In tegenstelling van mijn kinderen. Ook mijn moeder had tot hoge leeftijd een kat. Gezelschap was het belangrijkste motief. Ze kreeg er zelfs haar oma-bijnaam van. Oma Pino – naar haar kat ‘Pino’.

Verder hadden we elk jaar een paar weken een goudvis of een of andere vink. Het eerste weekend van oktober is het kermis en jaarmarkt in Boechout. Ik won dan vaak een prijs bij de kleurwedstrijd van ‘De Witte Mus’. De ornithologische vereniging in mijn geboortedorp. En met ‘plastic eendjes vissen’ won je (ik) bijna gegarandeerd een goudvis. Arme dieren maar als kind was je blij.

Na mijn verhuizing naar Friesland kwamen er meer dieren in mijn leven. Onze huisgenoten hadden honden en katten. Samen voegden we er schapen en kippen aan toe. En natuurlijk kwamen er lammetjes. Ik heb menige ooi geholpen bij de bevalling. Een mooie tijd. Toch waren onze lange zomervakanties een vaak sta-in-de-weg om veel dieren te hebben. In Wyns was het korte tijd: twee labradors, twee katten en kippen. Onze postzegel-tuin in Bergen op Zoom was later niet geschikt om dieren te houden. Ik bleef me verzetten tegen een hond (tot spijt van Ine) en katten (tot spijt van Catelijne en Jules). Waarom? Om dezelfde vakantie-redenen. Buren – die ook op vakantie gaan – moet je niet opzadelen met de zorg voor je dieren. Gelukkig zag Ine niks in hamsters en voor vogels was ze bang. Heel wat dierloze jaren.

Het voorlopig laatste hoofdstuk. Dieren in onze grote tuin in Mozambique. In Leeuwarden – waar ik klein woon – heb ik geen beesten. Als huwelijkscadeau kregen we twee schildpadden. Raar cadeau vind ik maar een gegeven paard … enzovoort. Ze leven nog steeds. We hebben heel veel vogeltjes in de tuin. Ze bouwen hun nesten in de open nok van onze veranda of bovenop de airco’s (het buitengedeelte uiteraard). Ik vind het schitterend om naar te kijken. En dat we kippen hebben heb ik natuurlijk de laatste weken – tot vervelens toe – vermeld.

Een hond staat nog steeds hoog op het verlanglijstje. Het liefst een labrador maar die zijn te lief om insluipers de stuipen op het lijf te jagen. Het blijft dus nog even tobben.

Ik zag vanochtend in het kippenhok heel veel pluimen van een vogel(tje). Alsof er een vos is langs geweest. Ik denk niet dat het een vos was maar welk dier wel blijft voorlopig de vraag. Een slang, een grote hagedis (lagarto)? Ik weet het niet.

Doen jullie vandaag iets aan dierendag? En wat denken jullie van de neiging om dieren te ‘vermenselijken’ met cadeautjes, kleertjes enzo? Zonder iemand te willen beledigen … ik vind het idioot.

Houden jullie van dierenboeken? Het is tenslotte Kinderboekenweek.

Dokter Diertje & De Luizige Leeuw – Yoko Heiligers

Check de prachtige ‘Dokter Diertje’- boeken van Yoko Heiligers. Ja … de dochter van … en nu moet ik plots heel erg denken aan een duif, een zwanenvleugel en aan dolfijnen. Een bijzondere dierendag. Rust zacht lieve vriend.

4 oktober 2020. Een bijzondere dierendag. En in Mozambique is 4 oktober ‘vredesdag’. Dia da Paz. Een officieel vrije dag. De dag dat de Mozambikaanse burgeroorlog eindigde met het ondertekenen van het vredesakkoord (in Rome) tussen Frelimo en Renamo. (4 oktober 1992).