Tags

, , , , , , , , ,

Voor de derde keer in minder dan een maand heb ik een (heel) goede (mooie) roman gelezen. En voor het eerst scoort een boek dit jaar (2020) vijf *****sterren op mijn persoonlijke scorelijst. ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’ (eerder uitgegeven als: ‘Het moerasmeisje’)

“In Barkley Cove, een rustig stadje aan de kust van North Carolina, gaan al jarenlang geruchten over het moerasmeisje. Kya is in haar eentje opgegroeid in het moeras. Hier voelt ze zich thuis. De natuur is haar leerschool. Dan komt de tijd dat ze ernaar verlangt aangeraakt te worden en lief te hebben. Twee jonge mannen uit de stad raken geïntrigeerd door haar fascinerende schoonheid. Wanneer een van hen dood wordt gevonden, valt de verdenking onmiddellijk op Kya.”

Kun je na het lezen van bovenstaande publiciteitstekst een genre op dit boek plakken? Niet zo eenvoudig zou ik zeggen. Dat was ook het probleem van de (oorspronkelijke) Amerikaanse uitgever. Toch worden er steeds meer exemplaren verkocht. Ondertussen al meer dan 5 miljoen over de hele wereld. Het verhaal is ook een mix van allerlei genres. Een familieroman, een streekroman, een thriller, een natuurboek, een coming-of-age verhaal … zelfs zeer regelmatig wordt er een gedicht geciteerd.

Op de foto hierboven lees je: ‘Gruwelijk mooi’ en ‘Adembenemend’. Dat zijn natuurlijk grote woorden die een uitgever graag citeert. Ik zou ze niet hebben gebruikt maar wel soortgelijke synoniemen.

Heel in het kort het verhaal zonder al te veel te verraden. We volgen twee verhalen in hetzelfde dorp. Het ene verhaal begint in 1952; het andere in 1969. Uiteraard weet je dat de verhalen op een moment zullen samenvallen want het gaat over dezelfde mensen. Deze structuur maakt het boek spannend want je wilt weten wat er gebeurd is met het hoofdpersonage – Kya. Zij woont in een hut in het moeras, zo’n vijf of zes kilometer buiten het kleine dorp. Lopen is een optie maar een boot is het gangbare vervoermiddel in het moeras, aan de kust en bij het drasland. Kya’s zus en grotere broers vertrekken en komen nooit meer terug. Ook haar moeder vertrekt en tenslotte ook haar gewelddadige vader. Zij – het jongste kind – blijft alleen achter en leeft tussen de meeuwen, de schelpen en andere dieren die een thuis hebben in het moeras. Ze is zeven als ze voor zichzelf moet zorgen. ’s Morgens vroeg zoekt ze mosselen of rookt ze een paar vissen die ze met de zwarte pompbediende van het dorp ruilt – meestal voor benzine voor haar boot. Van zijn vrouw krijgt ze af en toe een kleinigheid en kleding. Op een dag verdwaalt ze met haar boot maar een blanke jongen die in de buurt vist, loodst haar weer naar haar hut. Het begin van een beetje menselijk contact …

Ik had het boek gemakkelijk in twee of drie dagen kunnen uitlezen maar ik heb er ruim een week de tijd voor genomen. Waarom? Omdat het bijna te mooi was en je voelt dat er iets mis zal gaan met Kya. Ik wil dat nog niet. Dus het verder lezen stel ik nog even uit alsof dat ook even adempauze geeft aan een geliefd roman-personage.

Lang geleden las ik ‘Prins der Getijden’ (Pat Conroy). Ook dat boek – een bestseller (en film) – speelt zich af in dezelfde streek in North Carolina. Ook een schitterende roman. Ik denk dat ik nu – begin oktober – het mooiste boek van dit jaar al heb gelezen maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. En voortdurend vond ik het jammer dat ik mijn moeder niet over dit boek kan vertellen. Ze zou het verorberd hebben in anderhalve dag en twee maanden had ze het waarschijnlijk nog een keer gelezen. Helemaal haar smaak, ik heb het dus van geen vreemden.

Twee tips dus in één stukje. Doe er je voordeel mee. Voor jezelf, Sinterklaas, verjaardag, kerst …