Tags

, , , , , , , , , , , ,

Waar zijn we gebleven? O ja … de arme Psyche werd gedumpt door Amor nadat ze zijn uitdrukkelijke wens – je mag me nooit zien – niet respecteerde. Het wicht ontwaakt als uit een boze droom. Ze wil haar geliefde man terug. En ze wil zich wreken op haar jaloerse zussen. Al bij al gaven ze haar een desastreus advies.

OP ZOEK NAAR …

Als bij toeval – zoals dat gaat in sprookjes – ontmoet ze haar zussen op de open vlakte waar ze daarnet wakker werd. Psyche vertelt hen het verhaal van de olielamp en de ontdekking dat ze getrouwd is met de liefdesgod. Waarop de meisjes, in de hoop zelf met Amor te kunnen trouwen, meteen teruggaan naar de berg om daar te wachten op Zephyr. De westenwind zal hen vast overvliegen. Nu zijn zij aan de beurt. Maar hij komt niet. Jammer voor de dames. Ze letten niet goed op, struikelen en vallen naar beneden op de rotsen en sterven. Of Psyche daarbij een handje heeft geholpen laat ik graag aan jullie verbeelding over.

Deel één van haar voornemens is volbracht. Nu het belangrijkste: ‘Waar is Amor?‘ Psyche dwaalt dag en een nacht rond. Zonder eten, drinken of rust. Ze blijft op zoek naar haar verloren lief. In de tempel van Ceres – godin van de landbouw en de vruchtbare aarde – (Demeter bij de Grieken) krijgt ze het bedenkelijke advies om Venus op te zoeken. “Ga in dienst bij haar. Heel misschien zal je dan je geliefde man terug krijgen.”

Wat Psyche nog niet weet is dat Venus ondertussen te weten is gekomen dat haar zoon haar opdracht niet heeft uitgevoerd. De onverlaat werd zelf verliefd op het beeldschone meisje in plaats van haar te koppelen aan een gruwel. Nog nooit is de godin zó woedend geweest. Witheet scheldt ze haar gewonde zoon de huid vol en zoekt hulp bij andere godinnen (Ceres en Juno) om die mensenmeid Psyche te vinden. Ze looft een beloning uit voor diegene die haar Psyche bezorgt. Zeven kussen én een tongzoen van de godin zelve.

Fresco van Giovanni da Udine – Venus, Ceres en Juno (1517)

Psyche zwerft verder en belandt bij een heiligdom van Juno. Ook Juno wijst haar verzoek om hulp van de hand – ook de gemalin van Jupiter is bang om Venus te irriteren. Ze geeft dus hetzelfde advies als Ceres: “Zoek Venus en doe je verhaal bij haar.” Zo gezegd, zo gedaan.

Ze gaat met opgeheven hoofd naar de tempel van Venus. Het is tenslotte haar schoonmoeder. Maar dat pakt heel anders uit dan verwacht. Venus ontvangt haar vol afkeer. Psyche wordt vernederd en buigt tenslotte deemoedig het hoofd voor de troon van de godin.

Edward Matthew Hale – Psyche at the Throne of Venus (1883)

Venus voelt weinig voor een verzoening met haar sterfe­lijke rivale. “Wat denk jij? Dat je hier je zieke man, herstellende van een brandwonde, zomaar kunt komen opzoeken?” Ze beschimpt het meisje, schopt en slaat haar en laat haar ver­volgens martelen door haar dienaressen.

Henriette Rae – Psyche voor de troon van Venus (1894)

Totaal gebroken en vernederd biedt Psyche uiteindelijk zichzelf aan als dienstmeid. Hier heeft Venus wel oren naar. Ze wilt haar schoondochter op de proef stellen. Onmiddellijk geeft Venus haar vier opdrachten. Schier onmogelijke opdrachten … maar dat is het verhaal voor een volgende aflevering.

Wordt (gauw) vervolgd

In de serie: BEELDENDE KUNST en AMOR en PSYCHE