Tags

, , , , , , , ,

Hoe vieren jullie Kerstmis dit jaar? Eigenlijk moet ik zeggen vierden – in de verleden tijd. Verschillende adviezen (verplichtingen) van verschillende regeringen. Ik ben het overzicht een beetje kwijt. Wie en waar mag wat of wie mag iets niet? Mijn familie en directe schoonfamilie zitten verspreid over Spanje, Nederland, België, Noord-Ierland (Groot Brittanië), Portugal, Zuid-Afrika en Mozambique. Bubbels is geen Afrikaans begrip, hooguit in een fles. Hoe verliep onze kerst?

Djonasse, Mozambique. Onze kersttafel – buiten op de veranda – op 24 december 2020

Goed. Prima zelfs. Al heel wat jaren plaats ik – een beetje plagend – foto’s van Kerst op Facebook. In korte broek, in of bij het zwembad, op het strand, nippend aan een cocktail. Warm dus. Tropisch. In zomers zuidelijk Afrika. Wat is het fijn om weer even in het foto-archief te duiken. Eind 2017 – begin 2018, al mijn kinderen en kleinkinderen op bezoek. Vorig jaar maakten we plannetjes om dat nog een keer te herhalen maar dat was buiten de waard gerekend. En laat die waard toch Corona Covid heten. Bah, weg met die looser.

Kerst in een hele kleine bubbel. Dat herkent iedereen in West-Europa. Wij hielden ons aan dezelfde regels. Niet zo heel moeilijk want zoals ik al hierboven al schreef, de familie zit verspreid over zeven landen. In Mozambique is kerstavond (24 december) het belangrijkste moment als je iets of wat binding hebt met dit christelijke feest. Ook mijn schoonouders hebben een katholieke achtergrond. Mozambique – Portugese kolonie, weet je wel? Wat staat er op zo’n avond op het programma? Samen komen. Een kerstboom met daaronder cadeautjes. Een grote taart (daar zijn Mozambikanen gek op). Een feestmaaltijd. Liefst ook veel volk maar nu even niet. We zijn met z’n viertjes.

Kerst 2020 bij Isabel en Koen

We hadden afgesproken om het eenvoudig te houden. Cadeautjes zijn een aardigheidje. Het eten liever drie gangen dan een uitgebreid buffet. Als voorafje een plankje met drie kleine gerechtjes: een aspergesalade met tonijn, escargots en een vis-garnalenschelp. Het hoofdgerecht een mooi stukje vlees (biefstuk), gevulde aubergines, aardappel-bloemkoolpuree, peterselierijst, worteltjes en een salade. En een taart (zie foto helemaal bovenaan) als dessert. Zo had ik het in mijn hoofd. Alle voorbereidingen waren klaar op donderdagnamiddag.

Opnieuw werd ik verrast door CULTUURVERSCHILLEN. Je zou zeggen dat ik stilaan mijn (nieuwe) pappenheimers toch moet kennen. Ja, maar ook weer niet. Om iets voor zevenen (dat hadden we afgesproken) zitten we fris gedoucht klaar op de veranda. De ouders van Isabel wonen op minder dan vijf minuten rijden bij ons vandaan. 18.56 – Isabel krijgt telefoon dat het ietsjes later wordt. Dat is eigenlijk heel normaal. Zucht. Mozambikanen komen altijd later dan het afgesproken uur. Dat ze bellen is om mij plezier te doen. Goed. Ik pak mijn e-reader en lees wat. Isabel appt zich de blaren op de vingers. 20.06 – Er wordt weer gebeld. Ze zijn onderweg. Inderdaad een paar minuten later open ik de poort. We groeten elkaar met ellebogen. Ik ga naar de keuken en zet de oven aan. Er verschijnen meer pakjes onder de kerstboom. En dan komt er een hele grote pot met ameijoas (schelpjes) de keuken in. En een grote braadslee met bakkeljauw, aardappelen, uien en hardgekookte eieren. Een grote koelbox vol ijs, bier en wijn. Ik zucht opzichtig (in de keuken). Ik grom. Ik vloek onhoorbaar. Isabel probeert me te kalmeren. Dat lukt maar ten dele.

Isabels vader is diabeet en moet zijn suikerniveau verschillende keren per dag checken. Dat is dan ook het eerste dat hij doet als hij neerstrijkt op onze veranda. Hij moet onmiddellijk iets eten. In no time staat de pan met schelpjes met stokbrood op het tafeltje voor zijn neus. Ik zet er ook wat kaasblokjes en zoute crackers naast. Ik ga weer naar de keuken. Zweten bij een hete oven.

“Waarom? Porque?” IK WEET DAT HET ZO GAAT en toch ben ik weer van mijn apropos. Het is ontzettend lief van ze om eten mee te brengen (voor een heel regiment – zucht) maar laat dat dan weten van te voren. Niet dus. Een overvolle keuken is het gevolg. Nauwelijks extra plaats in de ijskast en de diepvries (want het is een lang wekend). Na zo’n tien minuten haalt Isabel de pot met schelpjes en brood weg en maakt haar vader duidelijk dat hij anders niets meer zal eten van wat haar man (ik dus) heeft bereid. Wat moet ik vanavond met bakkeljauw? Wel of niet serveren naast mijn eigen gerechten?

Ik moet zeggen … daarna werd het een heel gezellige avond en nacht. Heel ontspannen. Veel complimenten. Vooral de escargots waren een groot succes. Dat was voor alle drie de eerste keer. Met veel gevoel voor theater toonde de chef (ik dus) hoe het bijgeleverde tangetje en vorkje moet gebruikt worden. De peterselie-knoflook-boter kun je vervolgens uit de schelp gieten en eventueel eten (soppen) met een stukje stokbrood.

Het zal jullie niet verwonderen dat er veel foto’s werden gemaakt zodat ook Portugal, Noord-Ierland en Zuid-Afrika werden ingewijd in het eten van escargots en dat is heel wat anders dan de Portugese caracois. Die zijn veel rubberachtiger.

Het werd al gauw middernacht. Geen middernachtmis maar opnieuw elleboog-kussen en de beste wensen. Dan de cadeautjes. Om half twee moest ik Isabel echt aanmanen om met de taart te beginnen. Er kwam een brandy (een van mijn cadeautjes) op tafel, er werd gebeld met Noord-Ierland en Portugal. Daar is het tenslotte twee uur eerder, nog net geen middernacht. Ik maak een filmpje voor mijn thuisfront. Ik zie dat de appjes tergend traag worden verstuurd. Zouden er meer mensen hetzelfde idee hebben op dit uur van de nacht? Tja, wie weet …

Isabel duikt in haar mandje na brandy en taart. Mijn meisje is uitgeblust en een tikkie aangeschoten. Mijn schoonmoeder rommelt wat in de keuken. Schoonpapa en ondergetekende bespreken de politieke toestand in het noorden van Mozambique. Veel argumenteren en mekaar aanvullen, afvallen of gelijk geven. De moderator van ons gesprek heet St-Remy, brandy 40%. Om iets na drieën zwaai ik ze uit bij de grote poort. We vergaten de ellebogen, het werden knuffels en omhelzingen.

Ik doe nog een rondje door de tuin, de veranda en de keuken. Ik herschik plastic bakjes in de ijskast en de diepvries. Ik check mijn telefoon op berichtjes en filmpjes. Ik doe de buitenverlichting uit en kruip in bed. Het is 04.35. Het wordt buiten alweer licht. Dat is toch de hele gedachte achter Kerstmis? Dat het weer licht wordt …