Tags

, , , , , , , , , , ,

Het is gek om de naam van mijn vrouw te zien staan op alle nieuwssites en in de internetkranten. Winterstorm Bella. Ik hoop dat niemand van mijn lezers (volgers) ernstig getroffen is door dit (relatieve) natuurgeweld.

“Jouw vrouw heet toch Isabel?” Ja, zo staat het op al haar officiële documenten. Isabel. Toen ik haar voor het eerst ontmoette (alweer twaalf jaar geleden) werd ze aan me voorgesteld als ‘Bella’. Welke naam ze die avond zelf gebruikte, weet ik niet meer. Ik kwam er al gauw achter dat ze Isabel heet. Haar vrienden – die ik toen ook leerde kennen – gebruikten veel verschillende varianten. Bella, Isa, Belinha, Mana Bella, Mana Belinha en af en toe ook Isabel. Je begrijpt dat ik moest wennen aan al die namen.

Isabel

Ik besloot bijna onmiddellijk dat ik ISABEL wilde gebruiken. Deze vrouw heet Isabel, zo zal ik haar ook noemen. Ik had (en heb) een hekel aan Bella. Ik vind het geen fijn woord. Natuurlijk komt dat door associaties. Bella is voor mij een koeiennaam, meestal gevolgd door een nummer. Bella 14, Bella 16, Bella 37. Is er niet een verhaal van Jommeke met een koe genaamd Bella? Ik weet zeker dat veel boeren in Wyns koeien hadden die (niet) luisterden naar de naam Bella.

Toch is er ook een grappig detail dat ik niet onvermeld kan laten. Het allereerste woord dat ik ooit produceerde als peuter was … bella. Of dat met een hoofdletter was of niet hoor je natuurlijk niet. Volgens de overlevering (mijn moeder) noemde ik alles ‘bella’. Een bal, een beertje, een ballon, enzovoort. Waarschijnlijk volgden enige tijd later klanken (woorden) als mama en papa maar dat is in de persoonlijke geschiedenis minder belangrijk. ‘Bella’ was het eerste woord.

Nog even terugkomend op al die varianten. Ik ken nog een paar mensen die stug Bella blijven zeggen. Ik vind het niet leuk maar waar maak ik me druk om? Waarschijnlijk omdat ik één van die personen absoluut niet kan pruimen. Op haar werk is Isa de meest gebruikte vorm. Ik zeg wel eens, heel af en toe, altijd in de vragende vorm … Isa? Als ik op iets wat zij zegt of vraagt heel snel reageer. Belinha (dat gebruik in wel heel vaak) is het (Portugese) verkleinwoord van Isabel. Je zou het kunnen vergelijken met Isabelletje of Belletje.

Onderschrift lijkt me overbodig. (*)

De twee vormen met Mana (Mana Bella en Mana Belinha) zijn traditionele vormen van beleefdheid die jongere broers en zussen (moeten) gebruiken. Soms ook jongere collega’s. Haar jongere broer en zus zullen dus ALTIJD Mana Belinha zeggen. Zoals zij Mano zeggen tegen een oudere broer. Neven en nichten noemen mij vaak Mano Koen. De vorm Belinha is vooral praktisch in haar ouderlijk huis want ook haar moeder heet Isabel.

Het is grappig hoe vaak ik berichtjes of mailtjes krijg waarin ik de groeten moet doen aan Isabelle of Isabella. Ach ja … Zucht. Ik heet Koen en niet Coen of Kun (of z’n Duits). Ik vergis me ook regelmatig … is het Marjolein of Marjolijn. Diane of Diana. Ik kan nog wel even doorgaan. Ik begrijp dus de schrijffouten.

Mijn meisje, ze heet Isabel

Bella betekent in het Italiaans natuurlijk MOOI of BEAUTIFUL. Daar kan ik natuurlijk geen bezwaar tegen hebben (want dat is ze) maar toch houd ik het op … Isabel of minha Belinha.

(*) Ik maakte deze fotocollages vorig jaar op haar verjaardag. Blijkbaar vind ik de foto rechts onderaan (tweede collage) erg mooi want ik heb hem tweemaal gebruikt. Dat zie ik nu pas. Grappig.