Tags

, , , , , , , ,

Waar zal ik eens beginnen? Dat ik al ruim een week niets heb gepubliceerd op dit kleine stukje www? Of over corona en vaccinatie? Over een in mijn ogen semi-criminele organisatie? Over het weer? Over de boeken die ik onlangs las of de series die we kijken? Over sport of over mijn verbijstering dat de VVD van Rutte nog steeds zo goed scoort in de opiniepeilingen? Even dacht ik dat een ‘Aa tot Zet’ een goed handvat zou zijn om over al deze zaken kort iets te melden. Maar dan moet ik gaan nadenken over de Q, de X en de Y. Nee, toch maar geen abc’tje. Vandaag gewoon een paar oprispingen.

Ik ben druk. Dat klinkt als een dooddoener maar zoals ik al eens eerder liet doorschemeren heb ik een flinke carrière-switch gemaakt. Van ‘Mister Him’ (regisseur – artistiek coördinator) naar ‘Meester Koen’ (onderwijzer, leraar Nederlands). Mede door de pandemie is er nauwelijks droog brood te verdienen als culturele freelancer / cultureel ondernemer / zzp’er. Theaters gesloten. Voorstellingen en festivals afgelast of doorgeschoven naar volgend jaar. Gelukkig heb ik nu een tijdelijk contract gekregen in het onderwijs. Joepie.

Dit is geen rebus. Een beetje een zoek- of raadplaatje – dat wel.

Dus Meester Koen zit weer met zijn neus in de boeken. En hij vindt het leuk. Ik dus. Lekker mikkeren met Kim, Sim, opa en Gekkie op het Puddingboomplein. Jammer dat ook deze activiteiten deels verstoord worden door de pandemie (om dat verdomde c-woord maar niet te gebruiken).

En verder? Ik was weer een paar dagen figuurlijk op vakantie in Kingsbridge. De schemering en de dageraad. (Ken Follett). Heerlijk mijn verstand verlezen en m’n ogen verpesten. Hahaha.

Als ik hierboven de woorden semi-criminele organisatie gebruik is dat niet voor niets. Ik heb het over de organisatie waar mijn lief werkt. Laat ik de organisatie ‘Skunk’ noemen en mijn ega noem ik ‘Slach’. Mocht al iemand deze woorden lezen en willen vertalen dan kan dit niet teruggevoerd worden naar mijn teerbeminde. Mocht dit in een boek staan dan lees je zeker de waarschuwing: “Elke overeenkomst met bestaande personen is puur toevallig. Alleen de auteur is verantwoordelijk voor zijn fantasie”. Je kunt het hoogstwaarschijnlijk ‘faction’ noemen.

Dat Slach de laatste tijd in onzekerheid verkeert over haar positie in het bedrijf mag algemeen bekend zijn. Zowat elk jaar wordt zij op een nieuwe plek in het bedrijf gezet. Een nieuwe plek betekent ook een gedeeltelijke nieuwe taak en een nieuwe baas. Maar een geschreven taakomschrijving … vergeet het maar, zelfs na herhaaldelijk aandringen blijft het bij mondelinge, onduidelijke afspraken. Eerder werkte Slach direct als de assistente van Ceo (blank en Portugees) en soms voor Vice (blank en Portugees). Expats dus. Begin vorig jaar kreeg Ceo een nieuwe hulp en verloor Slach haar eigen kantoor en verhuisde naar een afdeling één verdieping lager. De net aangeworven Gonzo (blank en Portugees) werd haar directe manager. Een klein pluspuntje is dat haar kantoortijden weer terug normaal van 8u tot 5u werden. Geen laatste-moment-opdrachten meer van Ceo.

Ik maak een sprongetje. Begin april 2020 – bij het begin van de pandemie – moest Slach thuisblijven en vanuit huis werken. Klein probleempje … geen computer en geen telefoon van de zaak. Daar kwam – met een afdankertje – na drie weken verandering in. Half mei werd iedereen weer op het kantoor van Skunk verwacht. Skunk heeft een contract getekend waarbij al het personeel met een bedrijfsbus wordt opgehaald en thuisgebracht. Voor de veiligheid. Tweemaal per dag anderhalf uur in het busje met collega’s. Joepie … nee dus. Op kantoor draagt iedereen een mondkapje. Overal staan ontsmettingsgelletjes. Prima. De winter gaat voorbij, ergens eind oktober krijgt Slach van Ceo te horen dat ze verhuist naar een nieuwe afdeling. Zij is blij met haar twee nieuwe bazen (niet blank, niet Portugees). Lokale managers. Wanneer ze begint op die andere afdeling blijft onduidelijk. Voorlopig blijft Gonzo nog steeds haar baas.

En dan wordt het Kerst en Oud-en-Nieuw. De Happy Few gaat zoals gebruikelijk naar de lokale strandbestemmingen met bijbehorende party’s. Het is tenslotte hoog-zomer. Tweede week van januari stijgen de corona-cijfers schrikbarend. Bijna alle besmettingen zijn terug te voeren op de talloze strandfeesten tijdens de feestdagen. De Happy Few heeft uiteraard het geld om zich te laten testen en zij reisden de afgelopen maanden nog steeds zoveel mogelijk op en neer (vaak naar Portugal) en blijven dan weken thuis in quarantaine. Vrijdag twee weken geleden zijn Ceo en Vice niet op kantoor. Ook op maandag melden ze het personeel dat ze vanuit huis werken. Gonzo is er wel eventjes en zegt dat hij ’s middags een corona-test moet doen. Slach gaat naar personeelszaken en neemt per onmiddellijk vier vakantiedagen op.

Thuis vertelt ze dat ze vreest dat haar hoogste bazen – aanwezig op de eerder genoemde strandfeesten – positief getest zijn maar dat ze dat nog niet vertellen aan het personeel. Grrrr. Alarmbel één rinkelt. Ze neemt het zekere voor het onzekere. Ik ben laaiend maar wel blij dat ze zich even in veiligheid heeft gebracht, al is het dan met hulp van vrije dagen. De hele dinsdag wordt ze gebeld door collega’s. Deels voor werk, deels voor gebabbel, gebabbel en gebabbel. Op dinsdagavond heeft ze een pijnlijke keel. Op woensdag staat ze op met keelpijn en een beginnend hoestje. Lichte koorts. Alarmbel twee rinkelt. (*) Gonzo is gelukkig negatief getest (kleine opluchtingszucht). ’s Middags gaat ze langs bij een medische post in de buurt voor een ziekte-briefje en antibiotica. Griep. Drie vakantie-dagen worden omgezet in drie ziekte-dagen. Ze vraagt waar ze een corona-test kan doen en krijgt een paar adressen. Kostenplaatje rond de 50 euro. Op donderdag voelt ze zich eventjes ietsjes beter en leest op haar foon een e-mail van Ceo dat hij en Vice positief getest zijn op covid-19. Al het personeel van het kantoor wordt op vrijdag en zaterdag getest. Alarmbel drie rinkelt. Slach wordt op zaterdag om 8.20 verwacht in de buurt van haar kantoor. Het gaat vlotter dan verwacht. Om half elf is ze weer thuis. “Wanneer krijg je de uitslag?” vraag ik. Die wordt naar PZ van Skunk gestuurd. Wat? Ik ben verbijsterd. Niet naar de ‘patiënt’ maar naar de ‘baas’? Hoe bestaat het?!? Vraagteken, uitroepteken, vraagteken. Is het omdat Skunk deze test betaald? Ongelooflijk. Ik zal het woord bana…republiek niet gebruiken maar de verleiding is groot.

Omdat Slach nog geen uitslag heeft, blijft ze maandag thuis. Of dat weer als vrije dag wordt beschouwd krijgt ze later wel te horen. Maandagmiddag volgt een positief bericht. Slach is negatief getest. Oef. Ook Meester Koen haalt opgelucht adem. Hij kan zijn programma verderzetten zoals hij dat eerder had bedacht en georganiseerd. Ook Slach gaat dinsdag weer naar kantoor. Wel vreemd … de corona-cijfers schieten als een raket omhoog maar zij moet naar kantoor. In april moest iedereen bij Skunk vanuit huis werken en nu moeten ze opdraven op het werk. Ik vrees dat 2020 enkel een bedorven voorafje was maar dat de echte ellende nog maar pas is begonnen …

(*) We slapen al tien dagen in twee verschillende bedden. Zij in onze slaapkamer. Ik op de logeerkamer. Oer-saai. Voor het eerst in ons samen-zijn. Bah. Maar beter saai dan te grote risico’s lopen.