Tags

, , , , , , , , , ,

Een aantal van jullie volgt ook de belevenissen van Vlinder 1960 (of haar ‘Franstalig’ zusje Papillon 60) op Alle Eieren in het nest. Dat zie ik uiteraard aan de reacties bij haar. Zij staat op de drempel van grote veranderingen. Ze gaat op pensioen en samen met haar Vlaamse man verhuizen ze binnenkort definitief naar België. Weliswaar maar een paar honderd meter over de Nederlandse grens maar het blijft een bureaucratische puzzeltocht. Zij bouwden enkele jaren geleden alvast het huis in WO (zoals zij dat graag benoemen). Ze brengen er nu al de meeste weekends door. Het moest hun droomplek worden. Maar dat was buiten de waard gerekend. De waard is (zijn) in dit geval: een haan aan de ene zijde en honden aan de andere zijde. En dat zijn lawaaimakers van de ergste soort. Dat kun je die beesten niet echt kwalijk nemen want dat is hun natuur. Maar hun ‘baasjes’ wel. Met de haan-buren gaat het voor zover ik het begrijp redelijk goed. Met de honden-buren gaat het helemaal fout. Onbegrip. Onwil. Ze weigeren bemiddeling door een derde. De situatie dreigt te escaleren. Enzovoort. Het gevolg is dat Vlinder steeds meer opziet tegen het leven op dat specifieke plekje in Oost-Vlaanderen. Wat eerst een geweldig vooruitzicht was, verandert stilaan in een nachtmerrie. Enfin … dit is mijn korte samenvatting van haar stukjes van het laatste jaar op haar blog. Ze slaan af en toe een weekendje-naar-huis over en blijven dan maar in hun tijdelijk verblijf in de kop van Noord-Holland. Te triest voor woorden.

Waarom schrijf ik dit? Lang dacht ik dat je toch kunt praten met buren als je ergens last van hebt. Dat is niet zo eenvoudig. Ik kan er een klein beetje over meepraten. Wij hebben een groepsapp met de buren waarin we elkaar kunnen waarschuwen als er iets ‘vreemds’ gebeurt. Verder zijn we druk met het verbeteren (egaliseren) van de zandpaden. Eén buurman laat het werk uitvoeren en coördineert alles (*). De afspraak is dat we allemaal mee betalen maar dat wil niet zo vlotten. Ongeveer de helft heeft betaald, de rest verwijdert zich uit de app of heeft allerlei verhalen. Baan verloren door corona. Onverwachte kosten voor ziekenhuis. Vergeten. Even geen geld, ik wacht op de terugbetaling van een lening. Enzovoort. Grrr. Het gaat over bedragen van rond de 60 euro per huis / koppel. Ik dwaal af …

Dus kom ik terug op de buurjongen van de titel. Ik bied hem graag virtueel te koop aan. Nee, je mag hem gratis hebben. Op één voorwaarde: hij wordt geleverd mét zijn speeltje. Een quad. Wat een kolere pokkending!!! Drie uitroeptekens. Mocht je niet weten wat een quad is, voeg ik een foto toe als illustratie.

Foto door Tima Miroshnichenko op Pexels.com

Wat een verschrikkelijke lawaaimaker. Schuin achter ons staat een huis van een familie die tijdens de week in Maputo woont. Ik denk op een flat. Vrijdagmiddag komen zij op weekend naar hun buitenverblijf in Djonasse en haalt zoonlief (een jonge knul) meteen zijn quad van stal en begint aan zijn eindeloze rondjes. Eerst achter ons huis langs (ca 27 meter), een bocht naar rechts en dan langs onze zijmuur (ruim 75 meter) en dan weer een bocht naar rechts. Dat is dan bij ons voorlangs (opnieuw ca 25 meter). Daarna is hij voor even vertrokken maar minder dan vijf minuten later is hij terug. Hij rijdt een vast parcours, een soort rondje. Allemaal zandwegen of na een regenbui: modderwegen met veel plassen. Hij kan zijn lol niet op. Ik vreet ondertussen mijn kas op. Ik moet de ramen sluiten, radio aan, airco aan … dat is de enige mogelijkheid om de herrie buiten te sluiten. Ik weet dat het ook (deels) in mijn hoofd zit. Omdat ik me eraan erger, hoor ik het ook steeds. Een beetje als Vlinder en haar buurhonden. Denk ik.

Dit is niet onze buurjongen maar een zeer vergelijkbare situatie in Ponta d’Ouro (Mozambique)

Hij gaat soms uren na elkaar door. Wij gaan binnenkort het gesprek maar een keertje aan. Mijn voorstel: maximaal 30 minuten per dag rondom ons huis. Zoek daarna maar andere wegen op! Ik denk dat hij geen rijbewijs heeft en dus veilig dicht bij huis blijft want dat zijn lokale zandwegen en daar komt geen politie.

Quads voor landbouwers met grote akkers … dat kan ik begrijpen. Quads voor toeristen en voor vrije tijd: ROT OP!!! Weer met drie uitroeptekens. Wij gaan nooit meer naar Praia do Bilene (een mooie standbestemming aan een lagune en de Indische Oceaan) want daar het stikt van de quads. Tientallen quads. Gevaarlijk. Ontzettend veel lawaai. Een verschrikking. En ze – meestal kinderen tussen de 14 en 18 jaar – rijden de duinen aan gort. Onbegrijpelijk dat de plaatselijke overheid dat toestaat.

(*) De buurman die het werk coördineert heeft ook het meeste belang bij een toegankelijke straat want hij heeft een bouwbedrijf. Klanten en leveranciers (vrachtwagens) moeten hem kunnen bereiken.