Tags

, , , , , , , , , , ,

‘Wat ben je – een verzamelaar of een weggooier?’ Deze vraag staat vast niet in de 1000 vragen aan mezelf die ik met enige (on)regelmatigheid beantwoord. Het antwoord op deze vraag is gemakkelijk. Ik ben een verzamelaar. Gelukkig weet ik mezelf te beheersen en stelt het verzamelen nauwelijks iets voor. Maar toch. Iets digitaal verzamelen kost nauwelijks fysieke ruimte.

Oud studiegenote Christa Zaat zou je gerust een Facebook kunst-conservator kunnen noemen. Zij verzamelt en publiceert duizenden en duizenden – foto’s van – schilderijen, met gedetailleerde informatie van het schilderij en de schilder. Een indrukwekkende verzameling onderverdeeld in heel veel sub-categorieën. Bijvoorbeeld: ‘Painters from the North’, ‘Amazing classic paintings’, ‘Art of landscape painting’, ‘Female nudes’, ‘Sorcery and witchcraft‘ en zo kan ik nog heel lang doorgaan.

Als ik mijn Facebook-pagina open ben ik altijd weer blij om een nieuwe foto die zij aan haar verzameling heeft toegevoegd te zien. Niet dat ik al die schilderijen mooi vind of dat ik ontroerd raak, nee. Maar het geeft me wel heel eventjes het gevoel dat ik in een museum ben terwijl ik gewoon op mijn werkkamer naar mijn laptop staar.

Sinds kort ben ik ook lid geworden van een Facebook-groep die bijna dagelijks een beeldhouwwerk publiceert. Met hetzelfde effect op mijn gemoed. Een kortstondig momentje van geluk. De foto’s van schilderijen laat ik lekker in de verzamelingen van Christa zitten. Ik weet waar ik ze kan vinden mocht ik op zoek zijn naar iets specifieks. Van de beeldhouwwerken maak ik soms een schermafbeelding, sleep ik de foto naar mijn bureaublad of zoek ik naar een link, bijvoorbeeld op Wikimedia Commons. Zo ook met onderstaande foto.

Giovanni Strazza, “The Veiled Virgin,” ca. 1850  Foto: Wikimedia Commons

Ik kijk gefascineerd naar dit beeld (naar de foto uiteraard). Waarom gefascineerd? Hoe krijg je het effect van transparantie (of moet ik transparantheid zeggen?) gebeiteld uit een blok Carrara marmer? Ik vind het (bijna) onbegrijpelijk. Alsof het doorschijnend is. Al in de oudheid lieten beeldhouwers hun kunde zien door heel veel stoffen en gordijnen toe te voegen aan de figuren die ze uitbeelden. Ik weet nauwelijks iets over beeldhouwtechnieken en al zeker niet iets over hakken in marmer. Een beitel komt daar vast aan te pas. Waarschijnlijk ook diverse soorten (steen) zagen en mesjes.

Als kind raakte ik al betoverd door het ambacht beeldhouwen. Ik vertelde al vaker over de oudste broer van mijn oma. Nonkel Gustaaf Delafontaine (1887 – 1972), beeldhouwer, befaamd vooral in West-Vlaanderen. Ik zag hem omgekeerd denken dan bij kleien, aan een hompje klei kun je steeds een nieuw stukje toevoegen. Als hij uitschoot met zijn beitel dan was het (bijvoorbeeld een vinger of een neus) onherroepelijk weg.

Wil je meer lezen over ‘The Veiled Virgin’ in het Engels klik dan HIER.

In de serie: BEELDENDE KUNST