Tags

, , , , , , , , , , , , , ,

Dit stukje gaat een beetje over vandaag, een beetje over gisteren en ook nog een beetje over eergisteren. Als je mijn vrijdag-logje hebt gelezen dan weet je dat de vondst van de omikron-variant (of moet je omicron met een C schrijven?) ons danig bezighoudt. Vooral mijn schoonfamilie schoot in standje ‘paniek’. Zonder al teveel in details te treden vertel ik waarom zij zo bezorgd zijn. Mijn schoonvader is patiënt bij een specialist in Lissabon. Hij reist daarvoor driemaal per jaar voor zes weken van Mozambique naar Portugal. Zijn reis staat (stond) gepland voor aanstaande donderdag. De vraag was plots: ‘Laat Portugal volgende week nog vluchten toe vanuit Mozambique?’ Zijn medicijnen zijn in iets meer dan drie weken op. De hele nacht (van vrijdag op zaterdag) werd er gezocht naar een ticket. Het werd gevonden – zesmaal zo duur dan een gangbaar ticket. Bovendien vliegen met een omweg via Angola. Een pcr-test vinden op de vroege zaterdagochtend is niet vanzelfsprekend. Het goede nieuws is … hij is vanmiddag thuis (in Lissabon) aangekomen, in het appartement van zijn zoon, mijn zwager.

Mijn schoonzusje en haar man zijn hier sinds half november op vakantie. Hij is Brits (Noord-Ier) en zijn vrouw (zus van Isabel) heeft een Britse verblijfsvergunning. HIJ zou mogelijk tot begin januari blijven en ZIJ was van plan om pas begin februari terug te reizen naar (koud) Belfast. Toen sloeg de paniek toe. Ze hebben tickets gevonden en vliegen allebei overmorgen naar huis. Jammer, ik kon hen niet op andere gedachten brengen.

Gisteren vierde het stel hun 2,5 jarige huwelijks-verjaardag. Normaal doe je dat volgens goed Mozambikaans gebruik uitgebreid na één jaar maar ja … corona, weet je wel. Het feest ging dus gisteren door maar zonder Pai – de initiatiefnemer. In onze tuin, deels op onze veranda.

Laat ik zeggen dat alle gasten tevreden waren. Het zag er mooi uit maar achter de schermen werd er flink gevloekt. Ik heb al vaker verteld hoe onbetrouwbaar Mozambikanen zijn als het over op tijd komen gaat. Daarom hadden we de tent en het noodzakelijke meubilair voor 30 gasten al op vrijdag laten aanrukken. Familie en vrienden van het koppel werden uitgenodigd voor een feestelijke lunch om 13u. Dan hoop je dat de meesten er rond 14u zullen zijn. Om 15u waren er al 18 mensen. De laatsten kwamen om 20u. Verwondert me dat? Niet echt meer maar er aan wennen … nee, dat went niet.

Wachten op je gasten is één ding, wachten op de cateraar is heel iets anders. Afspraak was om aanwezig te zijn om 10u. Weet je wanneer ze ons erf opreden? Je gelooft het niet … 14.52 Echt waar. Bijna vijf uur te laat. Zo onbeschoft en dan zeggen dat het verkeer tegenzat. Grrr. Wat een gelul, alsof ze op een andere planeet wonen en niet weten dat het verkeer op zaterdagmiddag bestaat uit heel veel files.

Iets na vieren kregen we het eerste eten op ons bordje. Een typisch Mozambikaans buffet (deels self service) maar het echte eten was: rodizio. Enig idee wat dat is? Bij rodizio komen passadores (obers) met gegrild vlees langs totdat je er voldoende van hebt gegeten. De passadores lopen continu rond met grote spiesen en snijden er boven je bord een mooi stuk vlees vanaf. Rundvlees, lamsvlees, varkensvlees, worstjes, kip en gegrilde ananas. Eerlijk is eerlijk … de kwaliteit van de rodizio (een Braziliaans concept) was prima.

En dan is het zondagochtend. Alles is opgehaald, afgewassen en opgeruimd. Er is wel wat gebroken maar dat hoort nu eenmaal bij zo’n event. Het was een fijne bijeenkomst maar wel met teveel stress achter de schermen, zeker toen mijn schoonzusje zich gisteravond laat ook nog eens verstapte en vanochtend een paar uurtjes doorbracht op de eerste hulp van een plaatselijk ziekenhuis. De rolstoel op het vliegveld aanstaande dinsdag is al besteld …