Tags

, , , , , , , , , , , , , , , ,

En dan is er zomaar een week voorbij waarin ik niets toevoegde aan mijn blog. Ik beloofde de afgelopen maanden wel eens dat ik over iets – dat ik had meegemaakt – wat uitgebreider zou vertellen. Dikwijls vergeet ik dat dan ook te doen. Shame on me. Zo ook over de bruiloft van Carla en Miro. Carla is de jongste zus van Ines en Ines is een jeugdvriendin van Isabel. Ze kennen elkaar al van de middelbare school in Pemba. Dat is de hoofdstad van Cap Delgado, de meest noord-oostelijke provincie van Mozambique, grenzend aan Tanzania. Bij ons vandaan zo’n kleine tweeduizend kilometer naar het noorden.

Net voor de pandemie verhuisden Carla en Miro (en hun twee kinderen) naar Maputo. Carla kreeg een hoge functie bij het ministerie van onderwijs. Miro werkt bij grote logistieke projecten, her en der verspreid over het land. Met grote regelmaat werken ze ergens in het buitenland. Zus Ines besloot om ook een baan te zoeken in Maputo wat haar tamelijk snel is gelukt.

Enfin, een beetje een lange inleiding. Vorig jaar op de verjaardag van Carla vroeg Miro haar ten huwelijk. Wij waren daar ook bij. Nu was het zover … de bruiloft. Maar zoals alles wat met bruiloften van doen heeft in Mozambique is dit nu ook weer een drie-traps-raket. Zeker voor de intimi. Lees: vriendinnen.

Het begon met het vrijgezellen-feest voor de aanstaande bruid. Nu alweer enkele weken geleden. Op een vrijdagavond kwamen 22 vrouwen bijeen in een afgehuurde villa ergens in Matola. Erg chique. Isabel was een van hen. Ze heeft er weinig over verteld, laat staan foto’s laten zien. Snik. Ja, een paar. Joepie. Mijn vrouw in negligé. Veel rood met een beetje wit en zwarte kant. Alle dames droegen een identiek pakje, vertelde ze. Om middernacht was er champagne, taart en iets dat Isabel me niet kon vertellen. Mijn fantasie gaat dan natuurlijk alle kanten op. Het was ook het moment dat Carla jarig werd. Twee vliegen in één klap (voor haar) zullen we maar zeggen.

Een week later de ‘echte’ bruiloft, verspreid over twee dagen. Op vrijdag Nikkah. Ooit van gehoord? Het is de traditionele Islamitische bruiloft. Religieus dus. Wij waren daarvoor uitgenodigd. Ik kwam die middag aan in Mozambique na een nachtje in vliegtuigen hangen. Brussel – Addis Abeba – Maputo. Ik heb de ceremonie ten dele gezien en meegemaakt. Het begint in twee verschillende ruimtes. Mannen en vrouwen gescheiden. Wat er aan de vrouwenkant gebeurt, weet ik niet. Aan de mannenkant splits het gezelschap zich ook op. De bruidegom en andere moslims gaan naar een zaaltje. Daar doen ze hun schoenen, sandalen of slippers uit. De niet-gelovigen, de niet-moslims wachten buiten dat zaaltje. Ik dus ook. De deur bleef open, er wordt vast gebeden, dat kon ik horen (of raden). Na een klein half uurtje kwamen ze weer naar buiten en ging het gezelschap op zoek naar de bruid. Zij zat gesluierd op een ereplaats op een buitenterras van Hotel Rovuma. Veel bloemen, mooi versierde tafeltjes. Onder (onverstaanbaar) gezang mocht de bruidegom langzaam de sluiers van zijn bruid verwijderen. Het eindigde met een devote zoen op haar voorhoofd. Applaus van alle aanwezigen.

Een hele korte toespraak. Daarna werd een bescheiden bruidstaart aangesneden door hem en haar. Traditioneel geven zij elkaar dan de eerste hapjes van de taart. Morgen (op de tweede dag = burgerlijke bruiloft) wordt dat allemaal grootser overgedaan.

De ceremoniemeester vertelt daarna iets over de hapjes en drankjes. Voornamelijk zelfbediening. Halal, geen alcohol. Natuurlijk gaat iedereen ook met het bruidspaar op de foto.

Ik maak hier en daar een praatje. Na een uurtje nemen we afscheid. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Veel mannen in Islamitische qamis of djellaba. Allemaal van kwalitatief mooie stoffen. De dames in prachtige avondjurken die me heel Indisch voorkwamen. Einde van de eerste dag. Dag twee bewaar ik voor een volgend logje.

Wordt vervolg.