Gemeente Goes

Elke vier jaar organiseert de Gemeente GOES (Zeeland) een themajaar.

Zowel in 2005, 2009, 2013 en 2017 was en ben ik betrokken (idee, tekst, regie, artistieke leiding) bij het daar bijhorende zomer-spektakel.

2005  Rogier en de 7 Plagen

In het themajaar “Goes – 600 jaar stadsrechten”.

2009  Ubuntu

In het themajaar “Goes Afrika”.

2013  Kausay Pacha, op zoek naar El Dorado –  klik HIER.

In het themajaar “Goes Latijns Amerika”.

2017  E-Njen

In het themajaar “Goes Azië”.

Laat me

Tags

, , , , , , , , ,

“De koningin oogt heel ontspannen. Eindelijk anoniem kunnen rondlopen op het strand, straks even een winkeltje inlopen of blijven luisteren en kijken naar een straatconcert. Ze loopt in een linnen flodderbroek, een luchtige, crèmekleurige blouse, sandaaltjes en een doek op haar hoofd. Een grote zonnebril. Voor even vrij, voor even anoniem. Dit alles in een lome, mediterrane sfeer. Het hele stadje ademt hippie-nostalgie vermengd met Burning Man creaties. Ook haar twee dochters zijn van de partij. De oudste mag haar eigen gang gaan. De jongste – blonde Baby-Girl – is twee en is aan mij toevertrouwd. Tot wederzijds genoegen en groot gezamenlijk plezier. Ze slaat haar armpjes rond mijn been als ik te snel loop. “Pakken” en even later zit ze inderdaad op mijn schouders. “Jij bent mijn paard”. Ze stuurt me via gesjor aan mijn oren naar links en dan weer naar rechts. Op het strand stort dit paard – zogenaamd van oververmoeidheid – in elkaar. We lachen en rollen door het zand.

Even later loop ik door het stadje en kom toevallig op een pleintje waar een dertigtal mensen op houten kratjes en banken wachten op het begin van een voorstelling. In het midden zie ik Ine zitten. In d’r eentje. Wat? Ine hier? Er zit niemand naast haar. Ze is verdiept in een boekje. Een kruiswoordpuzzel? Sodoku? Een dagboekje? Ik kijk naar haar. Ze voelt waarschijnlijk mijn verbaasde blik en kijkt op. “Nee Koen. Laat me. Het is goed zo. Ga zelf je gang maar, maar laat me.” En ze kijkt opnieuw in haar boekje. Wil ik iets terugzeggen? Misschien wel maar dat doe ik niet. Ik ben volledig uit het lood geslagen en moet mijn verwarde denken – en heel veel veronderstellingen – zo vlug mogelijk uitschakelen. Stopzetten. Ik moet haar ‘laat me’ accepteren. Dat doe ik al jaren. En dan denk ik aan Baby-Girl. Help, waar is die peuter? Ik zie haar niet. “Oo shit”. Ik ga op zoek. Rennend, struikelend. Overal mensen.

Overal mensen. Foto – Pixabay

Ik loop een grote hall binnen met honderden kraampjes. Waar is dat kind? Ik kijk onder schragentafels, tussen kledingrekken, in pop-up-keukens maar ik zie ze niet. Ik zie wel een paar Noorse bekenden die ik – een beetje opschepperig – vertel dat ik al heel vaak hun nationale feestdag op 17 mei heb meegevierd. Ik loop zoekend door een plaatselijk museum maar zie enkel de Afrikaanse vrouw van een goede kennis. Ze ligt als een odalisk sensueel te kronkelen op een groot bed, kijkt over haar schouder naar me en lonkt me met een vinger naar haar paradijsje. Ik voel een mini-seconde de goesting opkomen maar weiger resoluut want ik moet Baby-Girl vinden …

Even later zit ik in een overvol busje. Terug naar de stad maar zonder Baby-Girl. Hoe ga ik dat haar moeder uitleggen? Op het horloge van een medepassagier zie ik dat het al kwart over zeven is. “Wat? Al zo laat?”  Ik moest om vijf uur Nederlandse les geven en ik heb niets laten weten en zit nu nog in deze bus maar zonder het kleine meisje waar ik voor moet zorgen. Ik maak er een grote puinhoop van …”

Ik word wakker.

Gevangen in een droom. Foto – Pixabay

Het is 04:38 op de wekker. Het is al licht buiten in Djonasse (Mozambique). Ik zweet. Isabel is nog in dromenland. Ik kom d’r net vandaan. Een onwaarschijnlijk heldere droom. Ik blijf nog even liggen en probeer me te herinneren wat er gebeurde. Dat heb ik hierboven dus verwoord. En natuurlijk denk ik na wat dit betekent. Mijn droom proberen te duiden. Of op z’n minst proberen te begrijpen waar al deze elementen vandaan komen.

De koningin was absoluut zeker weten Beatrix, niet Maxima of Matilde. Haar outfit was jaren zestig stijl. Zoals Jacqueline Kennedy maar dan meer hippie. Eerder Caroline van Monaco. Ik zag een paar weken geleden de eerste twee seizoenen van ‘The Crown’. Mogelijk beïnvloedde dat mijn droom. Ook Baby-Girl kan ik plaatsen. Ik las afgelopen dagen ‘Een keukenmeidenroman’ (Kathryn Stockett). Ook jaren 60 over een zwarte oppas die voor haar Baby-Girl moet zorgen. Tot zoverre is het duiden niet zo moeilijk. Dat ik Nederlandse les geef in mijn droom sluit voor 100% aan bij mijn dagelijkse realiteit. Ik heb Noorse vrienden en waarom die dame naar me lonkt? Waarschijnlijk omdat ik wel eens foto’s van haar ‘like’ op Facebook. Hahaha.

Ine. Ik droom sinds haar overlijden (juni 2005) met enige regelmaat over haar. Maar nog NOOIT heeft ze iets gezegd in mijn droom. Dit was de aller, allereerste keer. Meestal zie ik haar  op enige afstand, nooit vlakbij. Nooit pratend. Zij is eerder de toeschouwer dan actief in mijn wonderbaarlijke droom-verzinsels. Vaak weet ik ’s morgens niet of het ‘Ine’ of ‘Isabel’ was die in mijn dromen een rol speelde. Ze lopen in mijn dromenland vaak door elkaar. Bij bovenstaande droom was er geen sprake van verwarring. Het was Ine.

Ik ga het nog iets meer duiden (uitleggen). In de weken (of was het maanden?) voor haar overlijden hoorden we op de radio (of een cd) het liedje ‘Laat me’ van Ramses Shaffy. “Draai dat maar op mijn begrafenis. Al de rest moet je zelf maar uitzoeken. Daar ben je goed in”. Veel meer wilde ze er niet over zeggen. Ze lag op de roze bank in Bergen op Zoom, uiteraard met een boek. Met haar hoofd richting het Balsemienedreefje en de benen in mijn richting. Ik zat aan de grote tafel – half in de open keuken – met mijn laptop. En aldus geschiedde een tijd later. ‘Laat me’ in de versie van Ramses Shaffy was het enige liedje dat via de boxen werd weergegeven op haar uitvaart. Alle andere liederen en muziek waren live. Met dank aan Wim, Peter, Rob, Bart en A58.

En nu nog het meest bijzondere van vanochtend. Om iets na zessen lopen we naar de auto. Ik breng Isabel naar het station en rij daarna door naar mijn eerste Nederlandse les van de dag. Omdat ik ook nog grote boodschappen wil doen, nemen we de grotere auto (Nissan X Trail). In die auto ligt mijn oude iPod. Ik start de auto en de iPod – die op shuffle staat – springt vanzelf aan met het liedje … ‘Laat me’ van Ramses Shaffy.

Prettige dag verder …

Weemoed

Tags

, , , , , , , , , , , , , ,

Wat is weemoed? Ik vind volgende definitie: “Een beetje bedroefd zijn om iets fijns dat voorbij is. Zacht-treurige stemming” Vannacht toen ik wakker lag – dat gebeurt bijna elke nacht – schoot me dit woord te binnen: weemoed. Ik weet ook waarom ik aan deze emotie moet denken. De belangrijkste reden is ‘Pier en oceaan’ – de roman van Oek de Jong die ik aan het lezen ben. Ik ben bladzijde 200, nog bijna 600 pagina’s in het verschiet. Ik zal er later nog wel een keertje over bloggen. Het verhaal speelt zich af tussen 1944 en 1971. Zonder al teveel te verklappen kan ik zeggen dat dit boek zich afspeelt in Friesland en in Zeeland. Een beetje Breda, Amsterdam en Zandvoort. Laten dat nu precies de twee provincies zijn in Nederland waar ik zelf ook mooie – weemoedige – herinneringen aan heb. 

Passages in het boek over schaatsen in Friesland. Voor het eerst ‘houtjes’ onderbinden. Krabbelen op het ijs van de Dokkumer Ee dat stilaan verandert in schaatsen. Een week later mijn eerste toertocht van 30 kilometer. Logeren bij grootouders, samen met een jonger broertje. Mijn associatieve hersenpan maakt overuren.

Koen en Bart – Koksijde, zomer 1963

Jeugdherinneringen worden wakker ‘gekust’ door deze roman. Is dat vervelend? Nee, ik word er een beetje weemoedig van. Niet echt bedroefd. Natuurlijk vraag ik me regelmatig af waar mijn ‘thuis’ staat. Dan komt de term ‘ontheemd’ bij me op. Dat ben ik een beetje. Niet heel erg hoor. Dat is natuurlijk het gevolg van mijn levenspad. Figuurlijk en natuurlijk ook letterlijk. Opgegroeid in Boechout (Vlaanderen). Daarna ben ik verhuisd naar Friesland waar ik met heel veel plezier heb gestudeerd, gewoond en gewerkt. Ik heb daar leren zeilen met een BM’er en leren schaatsen. Ik heb Ine daar leren kennen. Onze kinderen gingen er naar de basisschool. Daarna vertrokken we naar Bergen op Zoom en had ik mooie (theater) opdrachten in Zeeland. Mijn eerste productie – Water – (1993) in Zeeland ging in première op Neeltje Jans ter gelegenheid van 40 jaar na de watersnoodramp. En een paar jaar na het overlijden van mijn geliefde Ine belandde ik in de armen van Isabel, aan de andere kant van de evenaar. Waar staat mijn thuis? Is dat in Ossendrecht waar ik woon? Of in Djonasse (Mozambique) waar ik vaak verblijf. Boechout is nog heel vertrouwd. Zundert of Goes? Als ik in Leeuwarden (Friesland) ben, voelt het als thuiskomen.

Wat een boek niet allemaal kan veroorzaken. Weemoed.

Waarom heb ik deze foto uitgekozen? Ook door een associatie. Samen met mijn jonger broertje – alweer 26 jaar geleden gaan hemelen – in de duinen van Koksijde aan de Belgische kust. Zomer 1962 of 1963. Ik herinner me flarden. Bijvoorbeeld de zwembroek die ik aan moest. Flanel – een soort badhanddoeken-stof. Geen probleem zolang je op het strand en in de duinen speelt. Maar als zo’n broek(je) nat wordt – spelen in de plassen op het strand en in de branding – dan wordt zo’n onding-zwembroek 10 kilo zwaarder en zakt onherroepelijk naar je knieën. Wat vond ik dat verschrikkelijk. Vervolgens ging het elastiek uitlubberen … Mijn moeder maakte papieren bloemen van crèpe-papier die wij dan ‘verkochten’ in ruil voor schelpjes. Maar met zo’n natte broek in een zand-kraampje zitten in de buurt van het strandhokje – waar het altijd naar pis stonk – was uiteindelijk niet leuk. We mochten na verloop van tijd wel een droge onderbroek aan maar dat gewriemel met een handdoek … Bert Haanstra heeft er prachtige beelden van geschoten in zijn bejubelde documentaire ‘Alleman’.

Ach wat geeft het. Een beetje weemoedig zijn … niks mis mee.

Bewegen en nog veel meer

Bewegen kan altijd en overal

Nathalie Solange

Food for Thought

tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

Klaas Kasma

De Leeuwarder Keuken

renehoeflaak.com

bloggen, reizen, mensen, plekken, bewegen

Spaanse Verhalen

Geschiedenis, kunst en vele andere wetenswaardigheden over Spanje

De niet genomen weg

Fietsen, wandelen, foto's, gedachten en meer.

Mainzer Beobachter

Weblog van Jona Lendering

Dima's Blog

gestampte pot en link(s)e soep edoch het kan verkeren

Afanja's Weblog

Foto's út Fryslân en omkriten

De Bende van 6

Nieuw samengesteld gezin van 6 en onze avonturen, gedachtenspinsels en gevoelens.

Lucrèce Matthijs

vrouw - 50-plus - dingen die beklijven - onderwijs - verbinding zoeken - verwondering - passies

omabaard

oma van 5 prachtige kleinkindjes

zeverzin

verzen en andere oefeningen in schoonheid

De dingen des levens !

Dagdagelijkse dingen die je nergens anders leest.

Max Van Hemel

potloodtekeningen, kunst, cultuur en andere Gentse verhalen

TOOS&ART

Een kunstinkijkje in de wereld van beeldend kunstenaar TOOS van Holstein: ervaringen, ideeën en ART

groengenot

Over genieten en ecologisch bezig zijn...

Cultuur Overal

Impressies, tips, berichten en recensies

Alle Eieren In Het Nest

Notities van een troubled mind

Rob's iPad Art

Rob van Doeselaar maakt een nieuwe tekening op de iPad