Even er tussenuit

Tags

, , , , , , , , , , ,

Een korte vakantie in eigen land. In ons geval moet je dat ‘eigen land’ lezen als … Mozambique. Isabels vakantie werd door haar werkgever begin juni ingekort van drie weken naar elf dagen. Te kort om samen ‘ver weg’ te gaan. Dan bedoel ik naar Europa of naar een ver buitenland. Vandaar ‘vakantie in eigen land’.

De meest populaire vakantiebestemming in Mozambique is Inhambane. Praia da Barra  en/of Praia de Tofo. Ik was er eerder in 2006 en Isabel ging er voor het laatst in 2008 op vakantie. We waren er nog nooit samen. In het hoogseizoen (half december – half januari) kun je er over de koppen lopen. Mooie stranden. Kans om walvissen, walvishaaien en/of reuze-roggen te zien. Snorkelen en duiken zijn de meest geliefde sporten. In die periode waan je je echter in een enclave van Zuid Afrika want vanuit Johannesburg (bijna tien miljoen inwoners) is de kust van het schiereiland Inhambane maar zo’n 1100 kilometer rijden. Vergelijk het maar met NL/BEL naar de Middellandse Zee. (Nice, Toulon, Barcelona).

Inhambane, Praia da Barra

Eind juli, begin augustus is het er muisstil. Winter … weet je wel. Hahaha. We hadden de twee lodges die we geboekt hebben in ons eentje. ‘Barefoot in Barra’ en ‘Nhanombe Lodge’. Het weer was prima. Tussen de 28c en 32c in de namiddag. ’s Nachts koelt het af naar 20c. Heerlijk. Lezen. Twee films en Outlander 4 (op de laptop) kijken. Zelf koken en overdag grote wandelingen maken. In vijf dagen uit en thuis.

Inharrime, Praia de Zavora

Ondertussen zijn we allebei weer aan het werk. Zo gaat dat en je hoort me niet klagen. Het was een fijne midweek in eigen land.

Advertenties

Mijn jeugd ABC Tag (2)

Tags

, , , , , , , , , , ,

De volgende drie herinneringen. De D, de E en de F.

D. DE D***Y

Verliefd tot over mijn oren. Of zeg je: ‘tot achter mijn oren’? Ja, dat was ik. En deze verliefdheid was voor het eerst verbonden met !!#*#!! . Piep. Censuur. Laat ik het maar houden op … al het fraais wat de D***Y te bieden had. Mee-lezers die me al kennen uit mijn jeugd zullen ofwel gniffelen ofwel de wenkbrauwen fronsen want zij kennen ook de dame in kwestie. En ‘de Koen’ natuurlijk … Ja, ik weet dat D***Y ook een jongens-naam is maar ik weet zeker dat ik verliefd was op een zeer aantrekkelijk, blond meisje. Eèn van de eerste meisjes van onze jeugdvereniging. Het sprookje – in mijn ogen dan toch – duurde ruim acht maanden. In die tijd haalde ik – kort na mijn achttiende verjaardag – mijn rijbewijs en kocht een geit. Ik heb het dus over een lelijke eend of in ’t Frans een deux cheveaux. Die auto was een belangrijk onderdeel van onze prille relatie. De actieradius van onze gezamenlijke activiteiten werd plots veel groter. Een etentje in een Italiaans restaurant in Antwerpen. Voor het eerst in mijn leven met mijn geliefde naar een restaurant. Stel je voor … Gaan zwemmen bij een zandafgraving in de buurt van Mechelen. En ze speelde mee in een theaterproductie van het plaatselijke toneelgezelschap. In mijn herinnering waren we toneel-broer en zus. Zij – een verwend kreng dat meer bezig was met nageltjes vijlen en lakken dan helpen in het huishouden en ik – de lollig-doende-halve-hippie die zijn toneel-vader voor de gek hield. Die toneel-vader was in het echt ook mijn vader – en regisseur van die voorstelling – maar dat terzijde. Ik haalde haar op voor elke repetitie en ik bracht haar weer thuis, dat had ik beloofd aan haar ouders. Wij zagen elkaar ook bij veel activiteiten van onze jeugdvereniging. Ik kreeg een zelf-geschilderde Hollie Hobit-poster van haar. De schat. Ik denk voor mijn verjaardag. Ik ging zo vaak mogelijk kijken naar de volleybal-wedstrijden die ze speelde. Ze was best goed maar dat is (was) natuurlijk geen objectief oordeel. We deden best veel samen in die maanden. En toen maakte ze het af (uit). Heel plots, onverwacht en heel definitief. ‘Een donderslag bij heldere hemel’ noemen ze dat maar ik vond het eerder een alles verwoestende tsunami bij een idyllisch, tropisch strand. Ik was kapot. Vijf dagen gejankt en me opgesloten op mijn jongenskamer. Nauwelijks gegeten en vijf kilo afgevallen. Het is bijna vijfenveertig jaar geleden maar ik kan dat gevoel van ondraaglijk verlies nog steeds oproepen.

Oude vlam

Als ik jaren later iets over haar vertelde aan Ine was haar ontnuchterende reactie: “Oude vlammen zijn afgebrande lucifers lieve schat”. Tja. En mocht ‘de D***Y’ dit stukje lezen – dat zou zomaar kunnen – dan doe ik haar bij deze de hartelijke groeten vanuit zonnig Mozambique. Ik hoop dat alles goed met haar gaat en haar geliefden.

E. EKSEL

Eksel is een dorp in de (Vlaams) Limburgse deelgemeente Hechtel-Eksel. Mijn ouders erfden eind jaren zestig onverwacht wat geld van een kinderloze tante. Mijn vader kocht daarmee een houten chalet in een gloednieuw vakantiepark. ‘Het Musschennest’ (*) in Eksel. En daarmee werd onze bijna wekelijkse weekendbestemming … Eksel. Dit houten huisje had twee kleine slaapkamertjes met stapelbedden. In de woonkamer – een beetje een te groot woord – stond een eettafel en een slaapbank. En een gaskachel. ’s Avonds nadat de bank een bed was geworden deden mijn ouders een gordijn dicht om wat privacy te hebben. Een mini-keuken op caravan-formaat en een wc met een mini-lavabo. Douchen deden we bij een gezamenlijk toiletgebouw. Mijn vader was algauw bestuurslid van de vereniging van eigenaren en samen met mijn moeder vormde hij de redactie van het verenigingsblad ‘Ons Nestje’. Hij organiseerde kwissen, speurtochten, fietstochten, toneel- en kleinkunstavonden. Andere bestuursleden focusten zich meer op sportieve activiteiten. Wij bouwden eindeloos veel hutten / kampen in de bossen in de onmiddellijke omgeving. Af en toe ging mijn broer vissen bij een plaatselijke visvijver. We maakten uitstappen naar de Achelse Kluis, naar de carnavalsoptochten in de buurt of in Valkenswaard. Naar Kleine Brogel of naar het Evoluon in Eindhoven. Mijn vader vertelde dikwijls over zijn legerdienst in Leopoldsburg (in de buurt van Eksel). Vanuit Eksel fietsten mijn broer en ik soms terug naar huis (in Boechout) of omgekeerd en naar de formule 1 races in Zolder. Op een vroege lente-zondag in 1970 werden onze Bart en ik aangemaand om een lange speurtocht uit te zetten in de buurt. Zo gezegd – zo gedaan. Wij kwamen terug bij het chalet en zagen tot onze verbazing dat alle gordijnen dicht waren en de ramen flink aangedampt. Wij begrepen niet wat er gebeurde. Op ons lawaai kwam mijn vader met rode konen naar buiten. Verder werd er geen uitleg verschaft. Negen maanden later werd mijn zusje geboren. “Made in Eksel” zullen we maar zeggen … tenminste dat zeggen de familie-kronieken. In de grote (zomer) vakantie werd onze chalet verhuurd want wij gingen dan acht weken naar Terschelling.

F. FOREL

Ik had de F ook kunnen gebruiken om over mijn vader – Frans – te schrijven maar hij komt voortdurend voor in deze jeugdherinneringen. Dus geen aparte vermelding onder de F. Wel de F van Forel. Ik heb het dus over een vissoort maar in mijn jeugdherinneringen koppel ik forel altijd aan de Ardennen. Ik denk dat wij elk jaar een lang weekend of een korte vakantie naar de Ardennen of naar Luxemburg trokken.  De activiteiten bestonden dan voornamelijk uit grote wandelingen maken. Veel lezen. Kaarten en spelletjes spelen. Voor het eerst in een echt hotel slapen. Soms een (streek)museum of een kasteel bezoeken en altijd ergens gaan eten. En je kunt het al raden … 9 van de 10 keer koos ik (en ik niet alleen) voor ‘truite’ oftewel ‘forel’. Liefst in boter gebakken en dat werd dan meestal met wat amandelschaafsel en peterselie geserveerd. Na het proeven was de standaardvraag: “En, smaakt het goed of toch een beetje naar grond?” De traditie van jaarlijks naar de Ardennen te gaan, kopieerde ik graag met mijn eigen gezin en ook dan moest er forel gegeten worden. Ik maakte het vaak zelf klaar in de gehuurde huizen. Houffalize, Bomal, Virton, Bastenaken, Sankt Vith, Larochette, Achouffe, Frahan, Dinant en nog meer plaatsen in het zuiden van België en Luxemburg.

(*) Op internet lees ik dat Roompot Recreatie een nieuw vakantiepark plant op de plaats waar vroeger “Het Musschennest” stond. Mooi rond ‘cirkeltje’ want het hoofdkantoor van Roompot is in Goes gevestigd en Goes is me dierbaar zoals ik al vaker heb geschreven.

In de serie: MIJN JEUGD ABC #TAG

Mijn jeugd ABC Tag (1)

Tags

, , , , , , , , , ,

Luisterend naar de radio op zondagavond – de laatste rit van de Ronde van Frankrijk – zit ik ook te broeden op een nieuw logje. Ik surf wat door mijn eigen schrijfels. Ik gebruikte met enige regelmaat onderwerpen die andere bloggers introduceerden. Vaak worden die dan omschreven met het woord en symbool #TAG. Ik mijmer wat verder. Zo’n ABC’tje geeft wel wat structuur in schrijven en denken. Laat ik dat hulpmiddel maar weer eens van stal halen. De komende tijd schrijf ik 26 kleine stukjes die iets te maken hebben met mijn jeugd. Ik weet nog niet wat er allemaal boven zal komen drijven. Ik ga gewoon beginnen en we zien wel.

A. AMBIORIX

Waarom ik voor dit historisch figuur kies, weet ik niet precies. ‘Antwerpen’ was mijn eerste associatie bij de letter A maar de sinjorenstad komt vast nog vaker voorbij de komende vijfentwintig stukjes. Ambiorix, koning van de Eburonen. Een held in mijn kinderfantasie.

Ambiorix – standbeeld in Tongeren (Foto: Pixabay)

Ik denk dat ik voor het eerst van hem hoorde in het derde leerjaar bij meester Van der Borght. Voor het eerst ‘geschiedenis’ op school. Het werd al heel snel mijn lievelingsvak. Julius Caesar – nog zo’n mythisch figuur – werd toch maar mooi verslagen door ‘onze’ Ambiorix. In dezelfde periode verscheen ‘De nerveuze Nerviërs’ – een Suske en Wiske album. Ik voelde me een fiere Galliër. We verkleedden ons graag als woeste krijgers en we smeerden slijk onder onze ogen. “Van hen allen zijn de Belgae de dappersten” aldus Julius Caesar.

B. BART

Alweer een moeilijke keuze. Kies ik voor Bart – mijn jongere broer of voor Boechout – het dorp waar ik ben opgegroeid? Onze Bart is twee jaar jonger. Het is juister om te zeggen: Bart was twee jaar jonger. Hij is in 1993 gestorven. Ik heb wel vaker iets over hem geschreven. We hebben als kinderen veel samen gespeeld. Ik – de oudste – meestal in de leidende rol. Ik was Batman, hij Robin. Ik was Zorro, hij de doofstomme knecht. Hij was handiger dan ik, hij kon best goed tekenen. Hij zat was gemakkelijk in zijn vel dan ik – de oudste. Het blijft raar dat mijn kinderen nu ouder zijn dan dat hij ooit is geworden. Op onverwachte momenten – best wel vaak – die ik onze Bart in Jules …

C. CELINE

Onze kuisvrouw. Onze eerste kuisvrouw heette Paula. Ik herinner me haar wel maar waarom zij stopte weet ik niet. Na haar kwam Celine. Ik denk dat ik al op de middelbare school zat toen zij op donderdag kwam schoonmaken. Een volkse vrouw – een stuk jonger dan mijn moeder – met veel haarlak in haar blonde haren. Een soort bijenkorf op d’r hoofd. Ik denk dat zij nauwelijks kon lezen – iets dat ik raar vond als kind. Ik had wekelijks – op woensdagnamiddag – ruzie met mijn moeder want dan beval ze me om mijn kamer op te ruimen want morgen komt ‘Celine’. Ik vond dat belachelijk. Kuisen zodat de kuisvrouw de volgende dag haar werk kan doen. De wereld op z’n kop … in mijn puberbrein. Zij kan toch mijn (strip)boeken, papiertjes en tijdschriften zelf wel opstapelen als ze zo nodig wilt stofzuigen. En de vuile zakdoeken en onderbroeken in de wasmand gooien …

In de serie: MIJN JEUGD ABC #TAG

Frustratie in het kwadraat

Tags

, , , , , , , ,

Een logje gebruiken om te klagen is niet mijn gewoonte. Vandaag toch een beetje. Ik heb het over de gevoelstoestand van Isabel. En daardoor ook een beetje – weliswaar afgeleid – mijn gevoel.

Audi TT – Te Koop

Het onderwerp van deze ‘frustratie’ is een auto en dit gevoel is al minstens anderhalf jaar sluimerend. Zie foto. Sinds half juni loopt het kwik op tot recordhoogtes. Een korte samenvatting. Deze auto kocht zij ruim drie jaar geleden. Tussen ons gezegd en gezwegen – een miskoop. Er is geen Audi-garage in Maputo dus je moet altijd de grens over (Zuid Afrika) voor een service-beurt. Het ‘kreng’ zuipt veel teveel benzine. Als het (hard) regent zijn de plassen te diep om het pad van ons huis naar de grote weg te gebruiken. Lage carrosserie. Conclusie najaar 2017 … “Laat ik de auto verkopen.” Ik is in dit geval Isabel en ik ben het 200% eens met haar. Eerst deed haar vader een mislukte poging. Advertenties op plaatselijke ‘Marktplaatsen’ leverden weinig reacties op. Ik denk vijfmaal een kandidaat-koper maar ze haakten af. Deels omwille van de prijs en deels omdat zij op tijd nadachten over het onderhoud.

Begin dit jaar beloofde een vriend om haar te helpen met de verkoop. Volgens mij spraken ze 20% commissie (loon) af. De eerste weken haalde hij de Audi TT twee of drie keer op om aan kandidaat kopers te tonen. Zonder resultaat. Wij betaalden ondertussen wel de benzine, de wegenbelasting en de verzekering. Begin maart leek het Isabel (en die vriend) handiger dat hij de auto bij hem thuis stalt en de benzine betaalt bij een proefrit.

Volgende stap. Hij gebruikt de auto en maakt ‘reclame’ via de achterruit. Daar moet je tax per letter voor betalen maar dat is zijn pakkie-an. Eind mei is Isabel het zat. Ze vraagt de auto terug. De vriend is ondertussen gewend geraakt aan deze bolide. Hij wilt hem zelf kopen maar kan dat niet in één keer betalen. Isabel en hij maken een afspraak over ‘betalen in twee termijnen’. Iets meer dan de helft nu (half juni) en de rest in oktober.

Ik ben ondertussen in Nederland. Isabel laat me weten dat hij het eerste bedrag zal overschrijven naar mijn Mozambikaanse bankrekening. Ik vind het best. Begin juli vraagt Isabel of er al geld is overgemaakt. Nee. Een vaag verhaal over geld waar hij (de vriend) ook op wacht en dan onmiddellijk zal doorsluizen naar mijn rekening. Afgelopen week – ik ben nog in Ossendrecht – krijg ik een appje van hem dat het geld is overgeschreven. Het staat dinsdag op mijn rekening. Dat is (toevallig) de dag dat ik weer in Mozambique aankom. Ik check mij rekening op woensdag. Niets. Isabels eerste vrije dag gaat voorbij met veel telefoontjes, luisteren naar verhalen enzovoort. De frustratie-temperatuur gaat gelijk op met het kwik in de Lage Landen. Donderdag gaan ze samen naar zijn bank om alles in orde te brengen. Dat is tenminste de bedoeling. Hij haalt haar op – ze heeft vakantie – rond half negen. Om acht uur smst hij dat het half elf wordt. Om half één rijdt hij ons erf op maar meldt dat hij telefoon kreeg van de school van zijn kinderen. Hij moet ze ophalen want zijn vrouw kan niet weg op haar werk. Hij schat dat hij om twee uur weer terug is. Isabel kookt figuurlijk, ik kook letterlijk een late lunch. Om drie uur is er nog geen bericht. De banken zijn ondertussen gesloten. Isabel gaat naar de stad op jacht naar een avondjurk voor de aanstaande bruiloft. Een beetje afleiding zoeken.

De vrijdag verloopt vergelijkbaar met nieuwe, andere verhalen. Lees: smoezen. Ik doe Isabel een paar voorstellen. 1. Je eist de auto nu terug en je bent weer terug bij af (december 2017). 2. Hij houdt de auto maar Isabel houdt de sleutels tot er betaald is. 3. Je geeft hem opnieuw een week en je besluit om de knop om te zetten en vakantie te vieren in plaats van je weinige vrije dagen te laten verpesten door ‘spelletjes’ en frustratie. Ze kiest voor optie drie en slaagt daar – dank zij bezoek – ook in. Volgende week wordt het vast scenario twee.

De eerste vier dagen van haar vakantie voelen niet als vakantie. Daar moet verandering in komen. Ik boek een paar dagen een huisje aan zee. Even weg … Ik hoop dat de telefoon even op silence staat … weg van Mozambikaans gedoe en onbetrouwbaarheid. Zucht.

Weekboek

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Geen dagboek maar een weekboek. Het is alweer acht dagen geleden dat ik te gast was in (mijn eigen) blogland. Even een korte update – om het in slecht Nederlands te zeggen.

Foto: Pixabay

Woensdag

Een dagje voor mezelf. Ontbijten met dochter en kleindochter. Op de fiets naar het station en kuieren door de Amsterdamse binnenstad. Een kaartje kopen voor de (Amsterdamse) Hermitage. Een mooi bezoek – vooral de audiotour met Hans Aarsman bij de tentoonstelling Hollanders van de Gouden Eeuw. Een heerlijke Vietnamese noodle-soep gegeten met als gevolg een volgespetterd tshirt. Soep eten met stokjes blijft een circus-atractie.

Donderdag

Een dagje Heemstede in combinatie met Haarlem. Bompa en kleindochter en tussendoor mijn nieuwe kostuum (een pak) opgehaald bij Suitsupply. Er komt een bruiloft aan in Mozambique en als Padrinho en zwager van de bruid wordt er van mij verwacht … enzovoort.

Vrijdag

Ritje naar Bergen op Zoom. Tandarts (een afgebroken kies laten trekken). Met verdoofde lip naar de kapper. Cadeautje kopen in de Wereldwinkel. Naar de apotheek. Even thuis in Ossendrecht. Post sorteren. Wout van Aert zien vallen in de tijdrit (op tv). Naar België. Naar het trouwfeest van Laura en Bob in Lier. Dochter van goede vrienden.

Zaterdag

Berlaar en Boechout. Een paar heftige buien. Goed voor de tuin. Laat ik toch geen tuin hebben in België, maar dat terzijde. Verjaardagsfeest in festivalstijl. Heel in de verte horen we – naar het schijnt – de bassen van Tomorrowland. Kan dat? Zo’n twintig kilometer verderop – hemelsbreed?

Zondag

Beetje aantutten. Een boodschapje bij Delhaize en koffers inpakken. Alle cadeautjes zijn voorzien van cadeaupapier. De koffers staan gereed. Mijn schoonzus brengt me naar Zaventem, waarvoor nogmaals dank. Ik heb tijd genoeg om nog een (afscheid) steak-tartaar te eten. Mijn vlucht naar Amsterdam duurt nauwelijks 22 minuten. ‘Shame on me’ – een vlucht Brussel – Amsterdam – maar dat maakt het totaal-ticket naar Mozambique bijna 300 euro goedkoper. Ik zal never nooit iets begrijpen van prijzen voor vliegtickets.

Maandag

Wakker worden ergens in de lucht. Een licht ontbijt ergens boven Somalië en om half zes voet aan de grond in Nairobi (Kenia). Overstaptijd ruim 5 uur. Een sapje. Een plekje zoeken ergens op de grond om nog een uurtje te doezelen. Rond half tien kijk ik op de informatieborden welke gate ik moet opzoeken. Nog geen informatie beschikbaar. Enkel het bericht: Maputo 11.10 – SHEDULED. Om kwart over tien is deze mededeling verwijderd. Tiens !?! Ik loop naar de balie van Kenya Airways. Vlucht geannuleerd. Grom grom. Alweer. Dat overkwam me ook in februari. Grom grom. 24 uur wachten. Ik eis en krijg een beter hotel dan de vorige keer. Papieren invullen voor visa. Aanschuiven. Wachten op transport. Anderhalf uur in de file. Gelukkig heb ik een goed boek. Isabel appen dat ik alweer vertraging heb. Grom grom. Uit eten in mijn eentje in een chique hotel op kosten van een ander … grom grom. Ik val rond half tien in slaap.

Dinsdag

Met vierentwintig uur vertraging aangekomen in Maputo. Een uurtje wachten op het vliegveld want Isabel kan niet zomaar weg op haar werk. Gelukkig is daar mijn boek en mijn tablet. Ik kijk naar “When they see us”. Een Netflix-mini-serie. Een aanrader maar wel schokkend – gebaseerd op ware gebeurtenissen. Om zes uur thuis in mijn Afrikaanse thuis. Drie dagen onderweg. Een mengeling van grom grom, zucht zucht en joepie joepie.

Woensdag

De koffers zijn uitgepakt. De cadeautjes zijn uitgedeeld. Een paar uurtjes naar de stad. Samen uit eten en dan op internet lezen dat de Mozambikaanse overheid de prijzen voor visa en verblijfsvergunning hebben verhoogd. Single visa van ca 30 euro naar 90 euro. Verblijfsvergunning voor een jaar van bijna 300 euro naar bijna 500 euro. Vandaar dus GROM GROM in hoofdletters. De overheid maakt toerisme in/naar Mozambique haast onbetaalbaar. Voor buurland Zuid Afrika heb je geen visum nodig. Idiote overheid. Kleine accommodaties zullen gauw het loodje leggen.

Laat ik toch optimistisch eindigen. Ik ben weer bij mijn meisje. Het was vandaag 32c (ja, ik weet het, dat is ‘kouder’ dan in de Lage Landen). Mijn internet werkt. Ik ben terug in blogland.

Een teken van leven

Tags

, , , , , , , , , , ,

Bloggen is een vanzelfsprekendheid als ik in Mozambique ben. Nu ik weer veelvuldig hop tussen Vlaanderen en Nederland ben ik nauwelijks actief als blogger. Ik lees weinig logjes van anderen. En zelf schrijven doe ik nog minder. Nu dus wel. En een soort van primeur. Ik zit in de trein (Heemstede – Goes) en de NS is zo vriendelijk om gratis WIFI aan te bieden. Omdat ik op weg ben naar een werkafspraak heb ik mijn laptop bij. Ik ga online en geef bij deze een teken van leven.

“Had je dan drukke dagen?” hoor ik jullie denken. Nou nee, dat valt wel mee. Ik ben wel veel onderweg. Een kleine opsomming. Heemstede, Ossendrecht, Boechout, Goes, Bergen op Zoom, Zundert, Leeuwarden, Utrecht, Oosterhout, Berlaar, Roosendaal. Het is zomervakantie in zuid en noord. Dat betekent ook vrije tijd voor mijn kleinkinderen. Dus … Bompa-tijd. Bezoekjes aan Archeon (met Olivia en Carmen) en Avifauna (met Carmen). Naar de bioscoop. Toy Story 4. De drie anderen zijn op vakantie in Griekenland. Via WhatsApp krijg ik jaloersmakende foto’s.

Ben ik op vakantie? Die vraag krijg ik bijna dagelijks. Nee, zo voelt het niet. Vakantie is anders. Een nieuwe bestemming, geen afspraken en MET Isabel … dat zijn ingrediënten die nu niet voorradig zijn. Dus geen vakantie maar wel veel vrije tijd.

Tijd om series te kijken (met Nederlandse ondertitels) – zelfs overdag. Dus toch ook een beetje vakantie. Broadchurch (drie seizoenen) en The Missing (het derde seizoen).

Ik ga geen uitgebreide recensies schrijven maar wat een wereld van verschil. Broadchurch … goed tot heel goed. Een 8 zou ik zeggen. The Missing 3 is slecht. Waardeloos. Hooguit een 3. Onduidelijk. Zwak verhaal. Slecht scenario en vol continuiteits-fouten. Heel irritant.

Ik lees weinig. Mijn dagen zitten vol met andere zaken. Nog een paar dagen en dan vlieg ik weer uit. Naar mijn meisje. Naar de zon. Mooie dagen in de Lage Landen maar strandweer … nou nee.

Uitslag

Tags

, , , , , , , , , , ,

Voorlopig blijf ik gevrijwaard van de processie-eikenrups. Ik heb het dus over een andere uitslag. Een vergeten uitslag van een vergeten prijsvraag. We gaan terug naar 16 april van dit jaar. Klik HIER. Drie foto’s en daarbij de vraag “Waar ben ik?” Met andere woorden: “Waar heb ik deze foto’s gemaakt?”

Weinig juiste antwoorden. Een paar gokjes. Gerbie geef ik een half punt. En Ximaar verdient ook een half punt maar ik geef hem een vol punt. Hij antwoordde op foto één: Musée d’Orsay in Parijs. Dat is helemaal juist. Officieel had hij natuurlijk ‘Frankrijk’ moeten antwoorden maar ik reken het goed.

Gerbie krijgt een half punt voor zijn gok bij foto twee. Ja, het is in Portugal maar niet in de Algarve maar bij Sitio – Nazaré. Deze twee foto’s heb ik genomen tijdens Isabels eerste vakantie in Europa in 2012.

De derde foto was duidelijk te moeilijk. Het strand bij Klaipèda in Litouwen.

Klaipèda in Litouwen

Ik was er in de zomer 2006. Een mooie reis door de Baltische staten. In mijn eentje, met de tent, wat toeristengidsen, veel boeken. Een mooie herinnering.

In de serie: REIZEN en PRIJSVRAAG

1000 vragen aan mezelf (25)

Tags

Zondagmiddag in Nederland. Het is grijs weer. Ik ben alleen thuis en in mijn andere thuis (in Mozambique) is Isabel ook alleen thuis. Dat is driemaal ‘thuis’ in één zin … We appen elk uur een zoen, een hartje, een duim, een foto. En het Engelse woord ‘miss’ – met twee essen – vliegt ook van NL naar MOZ en weer terug. Ik ga weer wat vragen beantwoorden. Ik ben zelf benieuwd of mijn ‘mood’ van invloed zal zijn op mijn antwoorden.

426. Hoe close ben je met je familie?

Het juiste antwoord is: gezond-close. Na wat verjaardagsfeesten (kleinzoon, schoonzusje), een proclamatie (nichtje) en het uitzwaaien van mijn zus heb ik de laatste dagen opgepast op mijn kleindochters. Gekookt, gegeten, ze naar bed gebracht, spelletjes gespeeld, naar de bioscoop geweest (Toy Story 4). Mijn NL/BEL-dagen staan in het teken van ‘familie’. Het zal niemand verbazen dat dat niet altijd zo is want de fysieke afstand tussen Nederland en Mozambique maakt dat onmogelijk. Dan rest ons: ‘WhatsApp’ (berichtjes en video-bellen). Met mijn schoonfamilie ben ik eerder ‘volgend’.

427. Wanneer heb je voor het laatst in een microfoon gepraat?

Een paar weken geleden tijdens de laatste repetities van ‘Ntumbuluko’. In een microfoon praten is me niet vreemd. Remember Corso Zundert.

Corso Zundert

De volgende keer is meer dan waarschijnlijk half augustus als mijn schoonzusje haar JA-woord geeft. Een Mozambikaanse bruiloft. En als padrinho wordt er van me verwacht dat ik een woordje richt tot het kersverse bruidspaar en tot alle gasten.

428. Heb je weleens vakantiestress?

Nee. Hooguit onrustig slapen de nacht voor een vroeg vertrek. Waarom zou je stressen voordat je op vakantie vertrekt? Ik weet dat het bestaat maar ik heb er gelukkig geen last van.

429. Wat zijn de drie leukste momenten van vandaag?

Eentje is al geweest. De (foto)status op WhatsApp van mijn lief. Verder hoop ik dat straks de Oranje Leeuwinnen er een mooi potje van maken. Winnen van de USA … het zou mooi zijn. Ik ben ‘Broadchurch’ (een serie) aan het kijken op Netflix. Dat zou ook een hoogtepuntje kunnen zijn. Maar de dag is nog jong …

430. Doe je soms een middagdutje?

Heel zelden. Op een luie zondagnamiddag – na een uitgebreide lunch met een wijntje – even op bed gaan liggen met een boek (of met mijn meisje) wil nog wel eens eindigen met een dutje. Op jaarbasis gebeurt dat hooguit twee of drie keer als ik tenminste de vakanties in tropische oorden er niet bij optel …

431. Vind je het belangrijk om je stem te laten horen?

Steeds minder moet ik vast stellen. Natuurlijk voer ik soms het hoogste woord maar in het algemeen ben ik wat stiller geworden.

432. Wat snap je niet van het andere geslacht?

Mag ik passen? Niet omdat ik niet kan antwoorden maar ik hou niet van zo’n algemeenheden. Het andere geslacht. Hollanders. Emigranten. Moslims. Witte mensen. Indiërs. Turken. Forum-stemmers. Enfin … ga zo maar door. Ik pas.

433. Kun je jezelf goed vermaken?

Ja. Prima zelfs. Lezen. Wandelen. Alleen op reis gaan. Koken. Maar let op … samen dingen doen is natuurlijk ook heel geweldig. Een goede balans in ‘soms alleen’ en ‘meestal samen’ is voor ons de sleutel tot ‘gelukkig zijn’.

434. Kun je makkelijk dingen van je af zetten?

Ik wil graag JA antwoorden maar dat is niet helemaal de waarheid. Ik blijf soms te lang malen (of grommen) over zaken die me niet bevallen. Laat ik het maar populair benoemen als ‘een leerpuntje’.

435. Hoe vol is je boekenkast?

Ai. Een gevoelig punt. We hadden hele volle boekenkasten.

Zomaar een moment-opname (December 2011)

Met het verhuizen en veel kleiner gaan wonen (herfst 2017) nam ik het dappere besluit om mijn boeken (en de kasten) weg te doen. Ik weet dat ik ze niet zal herlezen. Er gingen boeken naar vrienden en familie. Een verkoop via Marktplaats leverde niets op. Een aantal kartonnen dozen verhuisden nog even naar de opslag. Maar ook daar heb ik een eind aan gemaakt. Je vindt ze mogelijk nog bij De Kringloper in Roosendaal. Een vijftal dozen met boeken zijn verscheept naar Mozambique. Een doos met boeken die ik niet kon wegdoen. Te emotioneel. En de boeken met een Afrikaans thema, achtergrond, boeken die zich in Afrika afspelen. En daar moet ik dringend een nieuwe boekenkast laten maken want …

436. Ben je tevreden met je handschrift?

Nee. Een zwaar onvoldoende. Ik denk niet vaak aan de vraag: “Wat zou je aan jezelf willen veranderen?” Mijn (beroerde) handschrift komt met stip in de top 3 van zaken die ik wel zou willen veranderen / verbeteren.

437. Kunnen je handen maken wat je hoofd wilt?

Nogmaals … nee. Ik ben niet onhandig – eerder lui. Maar alles maken wat ik bedenk is een ‘ver van mijn bed show’. Nee, dat kan ik niet.

438. Hoe vaak kijk je dagelijks in de spiegel?

Dat heb ik nog nooit geteld. Op een doordeweekse dag zal dat twee keer zijn, denk ik. ’s Morgens even kort en ’s avonds bij het tandenpoetsen. En tussendoor als ik iets anders aantrek. Als ik eraan denk ga ik dat eens turven de komende dagen. Het zal wel duidelijk zijn … de spiegel krijgt niet veel aandacht van me.

439. Klaag je snel over lichamelijke kwaaltjes?

Ik denk het niet. Enerzijds omdat ik niet heel veel kwaaltjes heb en anderzijds omdat ik ze eerder zal ontkennen dan benoemen.

440. Like je weleens berichten op Facebook die je eigenlijk niet leuk vindt?

Nee, waarom zou ik dat doen?

441. Hoe persoonlijk is je inrichting?

Ik neem aan dat ze de inrichting van ons huis bedoelen. Ik heb daar een flink aandeel in gehad. Dat het nog steeds zo opgeruimd lijkt is, is volledig toe te schrijven aan Isabel. De schat. Wat haar betreft mogen er wat nieuwe zaken worden aangeschaft. Stoelen.Een bank. En op de reservelijst staan vast ook een vitinekast en een nieuw tv-meubel.

442. Welke songtekst heb je jarenlang verkeerd meegezongen?

Ik ben niet zo’n meezinger. Er komt dus niet meteen een titel in me op. Het Mozambikaanse volkslied heb ik wel eens wat mee-gebrabbeld maar vraag me niet om dat solo te zingen. Zelfs de eerste zin lukt me niet.

443. Zou je veel hoogtepunten willen meemaken als dat ook betekent dat je ook veel dieptepunten meemaakt?

Is dat niet eigen aan het leven? Een afwisseling van mooie en verdrietige momenten. Ik wil ze niet tegen elkaar afstrepen. Waarom zou ik? Gelukkig zijn de mooie momenten gemakkelijker te herinneren.

444. Met wie had je onlangs een leuk gesprek?

Ik koester de gesprekken met mijn kinderen. Bijkletsen. Dan weer leuk, plagend en oppervlakkig. Dan weer serieus en wat diepgaander.

445. Wat drink je het meest op een dag?

Water. En dat is ook nodig in warm (heet) Mozambique. Onze ijskast heeft een ‘tap’ aan de buitenkant. Gekoeld water. Op de volgende plaatsen staan thee, een sapje, zelfgemaakte icetea en tonic. Af en toe een borrel, een glaasje wijn of een biertje.

446.Welk liedje heb je laatst gezongen?

Meegezongen (mee-gebleird) met de radio in de auto. ‘België’ van Het Goede Doel.

447. Kun je lachen om jezelf?

Ja. Soms om mijn woordgrapjes of soms om mijn eigen stommiteiten.

448. Wanneer heb je voor het laatst een hoofdmassage gehad?

Geen flauw idee. Ik herinner me zo’n massage tijdens onze huwelijksreis in Kenia. Met grote regelmaat friemelt Isabel langdurend met mijn haar. Als je dat ook een hoofdmassage noemt dan gebeurt het best wel vaak.

449. Hoe ziet je favoriete zondagochtend eruit?

Het is vandaag zondag. Ik had een zeer rustige ochtend maar niet mijn favoriete want ik ben in mijn eentje. Zondagochtend betekent een beetje uitslapen. Dat lukt vaak niet omdat de interne wekker al vroeg afloopt. Wel lekker nog even in bed blijven. Dan een kop thee drinken en rond een uur of tien een uitgebreid ontbijt. Een vers sapje. Fruit uit eigen tuin. Een eitje. Lekker brood. Samen de tijd nemen op de veranda met uitzicht op de tuin. Kijken naar de vogeltjes. Misschien even een plons in het zwembad. Plannetjes maken voor de rest van de dag. Een kop koffie. Een wandelingetje. Een beetje lezen. Tijd hebben en nemen voor elkaar.

450. Maak je weleens een lange wandeling in je eentje?

Ja. Heel vaak zelfs. Zeker in de periodes dat ik me voorneem om 10.000 stappen te zetten op een dag. En dat doe ik meestal in mijn eentje.

In de serie: 1000 VRAGEN AAN MEZELF

Nostalgie eten

Tags

, , , , , , , , ,

De mevrouw die de vleeswaren snijdt bij Delhaize Berlaar vraagt welke soort ‘kalfsrol’ ik wil. Ze hebben twee soorten. Zelfgemaakte met mosterd of de klassieke (ouderwetse) kalfsrol. Ik vraag (koop) er een bakje ‘saus’ bij. Het kan niet nostalgischer. En dan zie ik ook in de rest van mijn boodschappenmandje.

Steak Tartaar

Kalfsrol, preparé, pistolets, rijstpap met saffraan, beuling en meergranenbrood. De steak tartaar heb ik afgelopen week al op het vliegveld van Brussel gegeten toen ik zat te wachten op een VISA-medewerker. Ze hebben namelijk mijn creditcard geblokkeerd en ik begrijp niet waarom. Gisteravond een gezellig etentje met mijn zus die vanochtend naar Spanje is vertrokken. Het begin van een nieuw leven? Een beetje wel ja. Van schooljuf met autistische kinderen naar beheerder van een (natuur)camping in het zuiden van Catalonië. Ik at lekkere zeewolf en prikte een vorkje mee in de mosselpot van ons Lief. We zijn allebei blij dat WhatsApp een prima middel is om met elkaar in contact te blijven. En nu overweeg ik ook om Instagram te gaan gebruiken want dat is haar voornaamste mededelingen-medium. Ik doe het nog steeds bloggend.

Ps. Mijn koffer is sinds zaterdagochtend terug in mijn bezit. Oef.

Zo Bompa, zo kleinzoon

Tags

, , , , , , , , ,

Omdat ik niet opnieuw een klaag-stukje wil schrijven, voeg ik twee (vrolijk makende)  foto’s toe aan dit logje.

Koen eet nieuwe haring

Icarus eet nieuwe haring

De titel is hierbij uitgelegd. Mijn schoondochter kocht tien nieuwe haringen. Wetende dat de schrijver van dit weblog dat erg lekker vindt en dat hij dat in Mozambique zeker niet eet. Mmm … en wat doet mijn jongste kleinzoon? Hij wordt morgen vijf. Hij wil niet onderdoen voor zijn Bompa. Dus allebei eten we drie maatjes met uitjes. Mmm.

En de volgende dag schuif ik aan bij een traditioneel etentje op donderdag bij vrienden. Patat en een frikandel speciaal. Zo … ik ben weer in Holland. Vanavond nog een jonge jenever en dan kan ik zeggen: “Ik ben weer thuis”.

Mocht je je afvragen waarover ik niet wil klagen – zie de eerste lijn van dit stukje. Het is nu vrijdagavond en ik heb mijn koffer nog steeds niet. (Zie stukje van gisteren.) Grrr.