Tags

, , , ,

In allerlei tussenzinnetjes vertelde ik al eerder dat ik de drie boeken van De Century Trilogie van Ken Follett aan het lezen was. Met veel plezier en vaak met veel herkenning. Bijna drieduizend bladzijden.

De Century Trilogie

De Century Trilogie

Deze foto heb ik van het internet geplukt. Ik las ze namelijk op mijn e-reader en dat levert erg saaie foto’s op. Vandaar …

Ik ga geen uitgebreide recensie schrijven. De Century Trilogie is een ambitieuze poging om de geschiedenis van de 20e eeuw te vertellen, in zowel persoonlijke levensverhalen als de grote politieke en militaire ontwikkelingen. In deel één, Val der Titanen, vormt de Eerste Wereldoorlog het middelpunt. Deel twee, Nacht van het Kwaad, verhaalt de periode van de Tweede Wereldoorlog. En in deel 3, Kou uit het Oosten, is De Koude Oorlog het hoofdthema.

Dat klinkt erg voorspelbaar. Als je de geschiedenis van de twintigste eeuw een beetje kent zijn de grote lijnen natuurlijk bekend. Ken Follett vertelt deze grote geschiedenis aan de hand van een aantal families en hun geschiedenis. Een geromantiseerde geschiedenis. Een familie uit Wales / Engeland. Een familie uit Duitsland / DDR. Een familie uit Rusland / USSR. En een familie uit de Verenigde Staten. Een structuur die al eerder is gebruikt, bijvoorbeeld in de mooie film ‘Les un et les Autres’ (1981).

Al deze families hebben nauwe contacten met belangrijke politiek leiders in hun land. Als lid van het parlement, als secretaris van ministers of presidenten, als minnares, als revolutionair, als vakbondsleider, als journalist enzovoort. En er zijn tig dwarsverbanden tussen deze families. Deze roman-fuguren zijn vaak aanwezig – op de tweede rij als toehoorder – als er iets belangrijks gebeurt. Als lezer weet je meestal meer dan de personages, omdat je de geschiedenis een beetje kent. Dat is een bijzonder perspectief. Toch stond dat mijn leesplezier niet in de weg. Integendeel.

Een puntje van kritiek vind ik de veelvuldige seksuele paragrafen. Niet dat ik iets tegen seks heb – noch in het echte leven, noch in boeken of films – maar in deze boeken is het te vaak, teveel. En niet eens erg mooi verwoord. Natuurlijk moet er gedurende honderd jaar geregeld sprake zijn van seks en (ongewilde) zwangerschappen want anders verdwijnen die families van het (wereld)toneel. Sic. Maar toch. Het lijkt dat Follett wat smeuïg tegenwicht moest vinden naast alle oorlogsgeweld en politiek gekonkel. Mogelijk valt dat minder op als je deze boeken los van elkaar leest, met een jaar tussenpose bijvoorbeeld.

Conclusie. Ik heb ze op mijn eigen ranking alle drie een ***1/2 gegeven. Hou je van geschiedenis? Heb je flink wat tijd om te lezen? Dan kan ik deze boeken aanbevelen. Een mix van drama en geschiedenis.