Hemel boven Londen

Tags

, , , , ,

Dat ik graag lees is alom bekend. Denk ik. In de rechterkolom staat steeds een afbeelding van het boek dat ik NU lees. Tussendoor lees ik ook non-fictie en tijdschriften. Daarover een andere keer meer. Ik schrijf af en toe iets over een boek dat ik las. Vandaag dus over ‘Hemel boven Londen’ van Håkan Nesser. Een veel gelezen Zweedse thriller-auteur. Zijn van Veeteren-serie is ook verfilmd. Ik ben fan en las de meeste van zijn boeken.

Hemel boven Londen

Ook dit boek is aangekondigd als literaire thriller (zoals je kunt zien op de foto hierboven). En daar gaat het wringen. Is dat waar?

Ik begrijp dat de uitgever geen risico wilt lopen dus scharen ze ook dit boek onder de veel-te-oppervlakkige term: literaire thriller. Maar ik vind dat niet kloppen. Het is een roman met een paar spannende lijntjes. Spannend is niet het goede woord. Mysterieuze of curieuze lijntjes zou een juistere omschrijving zijn. Ik ga niet teveel verraden. Eerst maar even de samenvatting die de uitgever op de kaft afdrukt.

“De zeer vermogende Leonard Vermin heeft nog maar een paar weken te leven. Met zijn partner Maud is hij in Londen voor een afscheidsetentje waarvoor ook Mauds kinderen zijn uitgenodigd. Hoewel het etentje bruut wordt onderbroken, lukt het Leonard uiteindelijk toch zijn testament voor te lezen, en daarmee verrast hij iedereen. Is Leonard wel wie hij zegt te zijn?”

Ruim 500 bladzijden. Best veel. Zes hoofdstukken en steeds wordt het verwarrender en complexer. Je moet er wel bijblijven met je aandacht. Wat is waar? Wat zijn herinneringen of dagboekaantekeningen? Wie zijn die personages? Bestaan ze echt of zijn het verzinsels van een onbekende schrijver. New York, Londen en Praag lijken dan weer levensecht. En het blijft onderhuids spannend. Ik blijf lezen maar het wringt en schuurt. Veel beschouwingen over het leven (en de naderende dood). En dan komt er plots een associatie naar boven. ‘Zes personages op zoek naar een auteur’ (1921). Een klassiek, vernieuwend toneelstuk van Nobelprijs-winnaar Luigi Pirandello.

Een aanrader … ik weet het niet. Het is geen gemakkelijk boek. Wel de moeite waard. Geen alledaagse thriller. Een roman met thriller-elementen schurend tegen het magisch-realisme. Ik ben benieuwd of iemand van mijn volgers dit boek heeft gelezen. Laat het me weten.

Advertenties

Expat

Tags

, , , , , , , , , , ,

Een vernissage in Maputo van een Nederlandse kunstenaar. Geen alledaagse gebeurtenis. Via de Nederlandse ‘Whatsapp-groep in Mozambique’ kreeg ik een uitnodiging voor de tentoonstelling van Rob van Doeselaar.

Ik kende de galerie Fundação Fernando Leite Couto niet en dat wekte verbazing bij enkele Nederlanders die ik sprak. De meeste van hen werken op de ambassade en wonen in de omgeving van zowel de ambassade als dit cultureel centrum. Wij wonen ruim vijfentwintig kilometer verderop. Vandaar …

Rob van Doeselaar (en de Nederlandse ambassadeur op de voorgrond)

En tijdens de korte speeches betrap ik me op de vraag: “Ben ik een expat?” Deze term gebruikte ik namelijk verschillende keren in mijn korte gesprekjes met anderen.

Ook de dag daarvoor had ik een prettige ontmoeting met een Nederlandse man. Hij had me via google gevonden en we hebben gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat. We ontdekten een aantal overeenkomsten zoals onze voornaam en dat we in Nederland bij elkaar in de buurt wonen. Krabbendijke en Ossendrecht. En ook hij heeft een Mozambikaanse vriendin.

En afgelopen vrijdag zat ik te lunchen met twee Noorse vrienden en ik trek het meest op met een Zweedse man. Ik vergeet nu voor het gemak mijn Mozambikaanse schoonfamilie en mijn Mozambikaanse vrienden – oud collega’s.

Wat is eigenlijk een expat? Ben ik dat of ben ik een immigrant? Of een lang verblijvende toerist? Of een bijna-pensionado die een soort sabbatical heeft? Ik zoek het op.

Een expat is iemand die tijdelijk in een land werkt met een andere cultuur dan waar hij of zij in is opgegroeid. Onder expats verstaan we meestal hoogopgeleide mensen. Het verblijf in het buitenland kan permanent zijn, maar is over het algemeen tijdelijk.

Expats worden vaak door hun werk naar het buitenland gezonden. Een expat is dan ook wat anders dan een immigrant, hoewel het verschil erg klein is. Immigranten verhuizen vrijwillig naar het buitenland om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Expats doen vaak weinig moeite om zich aan te passen aan de nieuwe cultuur, omdat zij binnen een paar jaar weer terugkeren naar hun vaderland. Velen proberen zich dan ook niet de nieuwe taal meester te maken en vaak zoeken de expats elkaar op. Of iemand een expat genoemd kan worden, is afhankelijk van het land van verblijf. Een Nederlander die naar Luxemburg of Frankrijk verhuist, wordt geen expat genoemd omdat de cultuur niet anders is dan in Nederland. Bron: Ensie.nl

Ik voldoe maar gedeeltelijk aan die definitie. Ik ben nooit echt uitgezonden naar Mozambique. Nee, ik werkte voor een internationaal programma en bezocht in die tijd (2003 – 2014) al onze partner-organisaties (in zeven Afrikaanse landen) verschillende keren per jaar. En om kosten en tijd te besparen gingen we steeds meer zaken regelen vanuit Maputo en niet meer vanuit Noorwegen. En dan komt er op persoonlijk vlak mijn ontmoeting met Isabel bij. Eind dit jaar alweer tien jaar geleden.

Ik draai weinig mee in het kringetje van Nederlandse en Belgische expats. Ik krijg wel uitnodigingen voor de maandelijkse borrel-avondjes. Of om samen voetbal te kijken tijdens een WK. Het meest actief ben ik in de periode dat de goed-heilig-man tijdelijk Spanje voor Nederland inruilt. En je raadt het al … hij bezoekt ook de Nederlandse en Vlaamse kinderen in Maputo. En dan is Koen …

Ik vind het erg prettig om met regelmaat even bij te praten met andere Nederlanders. Gewoon gezellig. Gewoon wat wetenswaardigheden uitwisselen. En of ik wel of niet een expat ben, doet er niet toe.

Nog even terug naar de tentoonstelling. Rob heeft ook een blog. Kijk daar maar rond dan lees en zie je het uit eerste hand. Klik HIER.

A sombra sobre uma superfície roxa (*) – Rob van Doeselaar

(*) De schaduw op een paars oppervlak – olieverf op canvas, 90 x 120

In de serie: BEELDENDE KUNST

Nieuwe eigenaar

Tags

, , , ,

Het was al even geleden dat ik ’s morgens koffie dronk bij een cafe / restaurantje bij ons in de buurt. Ik deed dat bijna dagelijks toen we nog aan het verbouwen waren. Even een half uurtje weg van het lawaai. En mijn huiswerk voor Portugese les zat ik vaak te maken op hetzelfde terras. Ik kende de meeste vaste gasten. Niet van naam maar wat ze drinken of eten. En hun dagelijks herhalend gedrag. Ik geef een voorbeeld. Een mooie vrouw (Braziliaans of Portugees) met lang haar en een D&G-zonnebril komt aanrijden en parkeert haar auto zo dicht mogelijk bij het etablissement. Ze loopt meestal naar hetzelfde tafeltje en knikt naar een van de bedienende jongens of meisjes. Zij brengen even later een espresso en een glas water. Zij is druk met haar smartphone. Enkele tellen later komt haar man (vriend, man, vrijer) aan op zijn racefiets. Hij zet de fiets nooit op slot maar wel in zijn blikveld. Een mooie man, lang, zongebruind, korte broek, zonnebril. Hij schuift bij haar aan. Hij krijgt een flesje water – dat weten de obers – en even later een torrada (geroosterd brood met boter). Ze praten zacht, liefdevol – zo te zien, een gelukkig stel. Zij vertrekt als eerste. Hij krijgt de rekening, stopt het geld onder zijn bordje en springt op de fiets. Elke dag hetzelfde ritueel.

Ik weet dat de eigenaar een Libanese Mozambikaan is. Ik maakte af en toe een praatje met hem.

Zoals gezegd was het een hele tijd geleden dat ik er ’s morgens was geweest. Het is kwart voor zeven en winderig. Ik zoek een beschut plekje op het terras. In een hoekje. Ik bestel een broodje, koffie en water. Ik zit heerlijk te lezen. (Hemel boven Londen – Håkan Nesser). Even later komt een ober binnen en hij zet de televisie aan waar ik bijna recht onder zit. Ik draai mijn nek en zie dat hij – gewoontegetrouw – op een Portugese nieuwszender staat. Het geluid uit. Ik lees verder.

Even later komt een auto aanscheuren met een wit echtpaar. Portugezen zo te zien. Zij is duidelijk op weg naar de sportschool. Hij loopt naar binnen en komt onmiddellijk weer naar buiten met de afstandsbediening van de tv. Het volume gaat flink omhoog.

Weg rust. Zij krijgen elk een espresso zonder vragen. Ze kijken allebei op hun eigen telefoon. Hij werpt een schuine blik op de tv en zapt een paar keer heen en weer en eindigt bij hetzelfde ontbijtprogramma. Het geluid … irritant luid. Ik kan niet meer lezen – ik probeer het nog wel even maar het lukt me niet meer. Weg ochtend-rust.

Ik begrijp dat de Libanees zijn tent heeft overgedaan aan dit Portugees echtpaar. Jammer. Ik loop naar binnen en reken af. Ik vraag het meisje iets over haar nieuwe baas. Ze begrijpt me niet. Ik wijs naar de man buiten op het terras. “Nee, dat is een klant.” Wat? Een klant en die eigent zich zomaar de afstandsbediening toe met het volume zo luid dat gehoorbeschadiging dreigt. Grrr. Stoom komt figuurlijk uit mijn oren. Het meisje zucht en haalt haar schouders op. Ik spreek mijn ongenoegen uit.

Ik loop naar buiten en zeg in mijn brabbel-portugees tegen deze asshole dat zijn manier van doen asociaal en verwerpelijk is. Hij kijkt me licht-debiel aan vanachter zijn te dikke brillenglazen. Ik wacht niet op een antwoord en loop naar huis.

In de serie: IN DE BUURT

Oprah for president

Tags

, , , , , , ,

Laat ik meteen beginnen met mijn mening. ‘Oprah for president’. Ik denk dat dit geen goed idee is. Niet doen, zou ik adviseren.

(*) Ik leg onderaan dit stukje uit waarom ik deze foto heb gebruikt.

Laat ik er toch wat nader op ingaan. Ik ben in Mozambique en dan zie ik geen Nederlandse televisie-programma’s. Ik zap wel met enige regelmaat tussen BBC-World, CNN en AlJazeera. De afgelopen dagen waren het steeds weer de hoogtepunten uit de begeesterde speech van Oprah Winfrey bij de Golden Globe Awards die werden herhaald en van commentaar voorzien. En steeds was er de hoop, de wens, de vraag … gaat Oprah zich kandidaat stellen voor de president-verkiezingen in 2020?

Ik denk dat de VS daar weinig mee zal opschieten. Zal ik staan juichen als ze het toch doet en wint? Ja natuurlijk. Een zwarte vrouw president van het machtigste land ter wereld. (Of is dat China?) En toch denk ik dat de USA dan net zo verdeeld blijft als vandaag. Ik denk niet dat de geharde Trump-stemmers ook maar één centimeter zullen opschuiven naar een veel gematigder politiek klimaat. Er zal geen wapen minder worden verkocht. Elke verkiezing is een reactie op de vorige als je naar de uitslagen kijkt. Na Clinton kwam Bush, na hem Obama en als (tegen)reactie op hem werd het – hoe bestaat het? – Donald Trump. Dus grote kans dat Oprah het kan winnen van het ‘genie’.

De bekendheid heeft ze, daar hoeft ze niets meer voor te doen. Het geld heeft ze ook. En politiek en bestuurlijk heeft ze net zo weinig ervaring als Donald T. Ik ben benieuwd naar de verkiezingsavond in november 2020.

(*) Ik ben veel voorzichtiger geworden met het downloaden en publiceren van foto’s van internet. Ook niet met bronvermelding. Voor je het weet heb je een boete aan je broek hangen. En er is niet één foto van Oprah Winfrey te vinden waar geen beeldrecht aan is gekoppeld. Vandaar een foto van mijn eigen prinses. Ook in het zwart, ook op weg naar een feest. Isabel for president. (Grapje).

Mijn achtste jaar als blogger

Tags

, ,

1 januari 2011 schreef ik mijn eerste stukje. Toen nog op ‘web-log.nl‘. Mijn eerste tweehonderd stukjes zijn verloren geraakt door slordig beheer van Sanoma. Niets aan te doen. Ik ben ooit begonnen met dit blog om mijn moeder op de hoogte te houden van mijn bezigheden in verre buitenlanden. Ik schrijf zonder pseudoniemen maar tracht wel voldoende privacy in te bouwen als ik het over ‘derden’ heb. Ik schrijf geen stukjes die een ‘slotje’ nodig hebben. Soms moet ik wel op mijn tong bijten of besluit ik uiteindelijk om iets niet te publiceren. Ik weet wel dat ik enkel verantwoordelijk ben voor wat ik schrijf en niet voor wat een ander eraan toevoegt / interpreteert. Ik blijf discreet (denk ik).

Verder zit er nauwelijks regelmaat in mijn stukjes. Ik blog niet op vaste dagen. Ik heb geen vaste rubrieken op vaste dagen. Ik heb wel bijdrages die ik gemakshalve ‘series’ noem. Terugkerend zijn de Vragen aan mezelf, iets over Beeldende Kunst en over Boeken. De serie In de buurt’ moet ik weer eens nieuw leven inblazen. In navolging van Sir Pancake schrijf ik af en toe stukjes bij vakantie-foto’s of over oude foto’s uit de figuurlijke koekjestrommel van mijn grootouders.

Ook mijn onderverdelingen – categorieën – zijn tamelijk willekeurig. En dat gaat ook op voor de Tags (trefwoorden). Wat wel regelmaat heeft is de lay out. Ik verander zelden. En bijna al mijn stukjes zijn voorzien van een foto. Heel af en toe een link naar een (YouTube) filmpje.

De Loggersteeg

Ik gebruik bijna altijd het woord ‘stukje’ voor mijn schrijfsels. Ik weet dat zo’n stukje een ‘log’ heet of een ‘logje’. Het woord ‘blog’ wordt natuurlijk ook veel gebruikt. De B voor het woord LOG is opgevist van het woord WEB. Vandaar weblog. Ik vind het woord ‘log’ nog steeds lelijk. Te log. Terwijl ik als jonge padvinder trots was op ons LOGboek. Ik heb het jaren bijgehouden.

Samenvattend … ik ga gewoon door op de ingeslagen weg. Soms dagelijks, soms heel onregelmatig. De mij onbekende lezers zijn al sinds enige tijd in groter aantal aanwezig dan mijn familie, buren en vrienden. Hier op mijn weblog zijn ze me allemaal even lief. Dank voor jullie regelmatige reacties. En mocht je een verzoek hebben, laat het me weten.

Alweer een week 2018

Tags

, , , , ,

Het bezoek is vertrokken. Het is stil in huis. En op de veranda, in de tuin en in het zwembad. Wat blijft zijn de foto’s en veel momenten om te herinneren en te koesteren. Twee-en-een-halve week samen zijn met mijn kinderen en kleinkinderen. Dat deden we nooit eerder zolang. Wel voor een dag, een lang weekend of een week. Het was super. Teveel om hier allemaal te beschrijven. Ik beperk me voorlopig tot één foto. Er staan er veel meer op mijn FB-pagina.

Malelane Camp site – Krügerpark – Zuid Afrika

Een geweldige avond, na een mooie dag. Eindelijk weer eens kamperen. Dat was veel te lang geleden. Isabel is niet te porren om te kamperen. Ik schreef er al eerder over. Zij bleef in Mozambique – ze moest werken – terwijl wij drie dagen rondtoerden in Zuid Afrika. Een rondje Maputo – Komatipoort – Nelspruit – Graskop (brrr – koud) – Potholes – Blyde River Canyon  – Orpen gate – Krügerpark – overnachting op de camping bij Malelane Gate – Crocodile Bridge – Komatipoort – Maputo. Mocht je interesse hebben dan vind je vast de details op een kaart via Google Maps.

Het waren heerlijke dagen. Veel olifanten, impala’s, koedoe’s, giraffen, wrattenzwijnen, vogels, nijlpaarden, neushoorns, wilde honden, hyena’s, buffels, krokodillen, springbokjes, waterbokken en nog veel meer. Geen luipaard en geen leeuw gespot dit keer. Wel de grote ogen van mijn kleinkinderen, zeker toen een mannetjes-olifant dreigde met ons aan te vallen. Briesen, oren flapperen en stampvoeten. We hadden ongemerkt onze auto stilgezet tussen zijn uitgebreide familie aan de rechterzijde en meneer aan de linkerzijde.

Het hoogtepunt was wat mij betreft het kamperen. Tentjes opzetten. Een uitgebreide braai. Nog even bij de Crocodile-river naar de beesten kijken. Nijlpaarden, krokodillen en veel vogels. Een mooie sterrenhemel. Een zwoele zomeravond. Veel nachtelijke geluiden. Luidruchtige krekels. En ’s morgens om half vijf alweer onderweg voor een ochtendritje. Ontbijten bij de tent en daarna het moment van afscheid nemen. Onze wegen splitsen ergens in het wereldberoemde park – nauwelijks twee uurtjes rijden bij ons vandaan. Een kerstvakantie om te koesteren. 2018 is geweldig van start gegaan.

De laatste dag

Tags

, , , ,

Het lijkt wel dat ik van het internet ben verdwenen. Andere prioriteiten. We vieren de kerst-vakantie onder de Mozambikaanse zon. Met z’n allen. Kinderen, kleinkinderen en mijn Mozambikaanse familie. Dus geen bijzondere aandacht voor mijn blog. Nu en dan wat foto’s op Facebook.

Vanochtend – 31 december 2017 om 5.13u

De voorbereidingen voor een groot(s) feest zijn in volle gang. De tent staat. De tuin ligt er mooi bij. Samen met vrienden en familie – ca 50 gasten – gaan we het oude jaar uitluiden en het nieuwe jaar welkom heten. En daar ga ik vast wat foto’s van publiceren. Hier of op Facebook. Dag 2017. Dag lieve volgers / lezers. Tot gauw.

Mijn traditionele hup

Tags

, , , , ,

De kortste dag is weer in aantocht. Niet voor mij – niet voor ons. Hier beleven we overmorgen de langste dag. Je begrijpt het al … ik ben weer gevlogen. Dag Nederland – ola Moçambique. Voor de vierde keer op rij wordt het Kerst vieren in korte broek. Dit keer met heel veel familie in tegenstelling met twee jaar geleden toen Isabel en ik een paar dagen van de radar verdwenen in Durban en Richardsbay. Best wel lekker …

We vieren kerstavond op twee verschillende plaatsen. Dat is althans – nu nog – de bedoeling. Het voor- en hoofdgerecht bij Isabels ouders en daarna de toetjes en de cadeautjes bij ons. Zo delen we de kosten en plakken we niet de hele tijd vast aan onze stoel. De verplaatsing tussen beide huizen is nauwelijks vijf minuten.

De afgelopen dagen waren druk en jammer genoeg veel teveel bureaucratisch getrut. Ik vertel er gauw wat meer over. Gelukkig konden we de knop afgelopen weekend omzetten. Een etentje met vrienden rijkelijk overgoten met drank. Dat is de volgende ochtend ietsjes minder fijn.

Mmmm … lekker

We waren te gast bij Chris en Lena. Chris is een Zuid Afrikaan en Lena is Mozambikaans. Chris heeft veel in restaurants gewerkt – laatst nog bij een Mozambikaanse top-chef. We hadden een lunch-afspraak en zoals dat hier veel vaker gaat … we schepten ons bord vol rond … acht uur. Hahaha. Almoço werd jantar. Gelukkig hadden we daarvoor al diverse worstjes van de braai meegesnaaid. En elk biertje telt toch ook voor een paar boterhammen … hahaha – sic.

Het mooiste uurtje van de dag is tussen zes en zeven in de ochtend. Het wordt al licht om kwart over vier. De wekker loopt om vijf uur af. Om half zes heb ik de lunch voor Isabel klaar, heb ik thee gezet en een rondje door de tuin gelopen. Veel dauw op het gras. Ik pak mijn boek en installeer me op de veranda. Veel vogeltjes, het is nog lekker fris. Als Isabel naar het werk is vertrokken lees ik nog en beetje en neem een ochtend-plons in het zwembad. En mijn ontbijt bestaat hoofdzakelijk uit fruit uit eigen tuin. Vooral mango’s die in deze tijd van het jaar met honderden tegelijk rijp zijn.

Ik hou wel van deze ‘traditionele kerst-hup’

De eerste keer #

Tags

, , ,

Mijn eigen schrijfsel van gisteren bracht me op het idee om eens een lijstje te maken van ‘Eerste keren’. Misschien wordt het wel een #tag die wordt overgenomen. En mogelijk bestaat die al …

  1. Wanneer heb je voor het eerst gevlogen?
  2. Waar ging je voor het eerst naar school?
  3. Waar (en wanneer) ging je voor het eerst zonder ouders op vakantie?
  4. Wat weet je nog van de allereerste keer dat je alcohol dronk / proefde?
  5. Wat is de eerste single / lp / cassettebandje / cd die je zelf kocht (of kreeg)?
  6. Wie was de eerste dode mens die je zag?
  7. Weet je nog iets van de eerste keer dat je de zee zag?
  8. Waar stond het bed waarin je voor het eerst sliep nadat je je ouderlijk huis hebt verlaten?
  9. Wie was de eerste niet-Nederlander / niet-Vlaming – iemand met een andere culturele achtergrond – waar je mee hebt gepraat?
  10. Wat was de eerste plek die je bezocht buiten Europa?

Het oude vliegveld van Maputo (Mozambique)

Bovenstaande foto maakte ik eind september 2003. Het was de eerste keer dat ik aankwam in Maputo. En de eerste foto die ik maakte in Mozambique. En ik was diezelfde ochtend voor het eerst de evenaar overgestoken. Van Noord naar Zuid. Daar merk je natuurlijk niets van als je dat per vliegtuig doet. Dat was vroeger wel anders als je op een schip het zuidelijk halfrond voor het eerst aandeed. En ik dronk die avond voor het eerst een 2M biertje.

Ik ga zelf een andere keer bovenstaande #vragen beantwoorden. Ik ben benieuwd wie dat ook zal doen.

En een extra vraag voor de openhartige liefhebber.

11. Wat weet je nog van de eerste keer dat je je (huidige) partner voor het eerst helemaal bloot zag?

 

Reisfotochallenge (12)

Tags

, , , , , , , , , , , ,

Deze serie behoort dan wel tot het archief van 2016 – met dank aan blog-collega Pannenkoek – maar waarom zou ik er niet nog eens een stukje aan toevoegen? Laat ik beginnen met de foto.

Atlanta (USA) juli 2002

Is dit een bijzondere foto? Voor een gemiddelde kijker niet. Want wat is het onderwerp? Een lezende dame bij een zwembad. Een ijzeren hekwerk. Wel raar dat het betreffende model in de schaduw zit. Beetje raar. Ja toch?

Voor mij is dit wel een bijzondere foto. Om twee redenen. Allebei nostalgisch van aard. De dame is mijn eerste grote liefde. Ine. De moeder van mijn kinderen. Deze foto is gemaakt in de zomer van 2002. Een klein jaar nadat Ine te horen kreeg dat ze borstkanker heeft. K*t-kolere-kl*te-ziekte. Dit was onze eerste vakantie na het hele traject van operatie, chemo en bestralingen. En de nodige medicijnen natuurlijk. Het leven lachte ons weer toe. Ine was alweer een paar maanden aan het werk. Ik kocht een retourtje Amsterdam – Atlanta. We huurden een auto en maakten een prachtige rondreis in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten.

In de zon zitten mocht maar af en toe een kwartiertje. Vandaar de schaduw. We zochten elke avond een hotelletje of motel op. Die zijn vaak erg saai maar we probeerden altijd even een lees-uurtje mee te pikken op een balkon, terras of bij het zwembad voordat we weer uren in de auto zaten.

En deze foto is ook bijzonder – voor mij – omdat het de allereerste foto is die ik digitaal heb gemaakt. Op Schiphol kocht ik namelijk mijn eerste digitale camera. Een Canon Power Shot. Het serienummer ben ik vergeten. Die camera werd een paar maanden later in Trondheim (Noorwegen) gejat. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Tijdens de vlucht heb ik wat in het instructieboekje zitten lezen. Vanaf het vliegveld reden we rechtstreeks naar een buitenwijk van Atlanta (Georgië), naar een hotel dat ik thuis al had geboekt. Voor ons gevoel was het al late avond maar door het tijdsverschil was het pas middag in de USA. Veel meer dan wat lummelen bij het zwembad hebben we die dag niet meer gedaan. Ja … ik maakte mijn eerste digitale foto’s. En had enorm veel plezier dat je het resultaat onmiddellijk kon zien op het schermpje. Die hele vakantie moest ik nog heel erg wennen aan het idee van digitaal fotograferen. Ik was zo gewend om kritisch te zijn want voor je het weet zijn de drie rolletjes van 36 foto’s volgeschoten. En tot op de dag van vandaag klik ik niet eindeloos hetzelfde beeld. Iets dat Isabel wel gemakkelijk doet. Zomaar 10 foto’s van hetzelfde. ’t Kost toch niets.

Goed. Tot zover maar weer eens. Even nostalgisch wegdromen. Wel een beetje met een krop in de keel want zoals veel van mijn volgers weten, is Ine drie jaar later toch overleden aan die rot-ziekte.