Reisfotochallenge (15)

Tags

, , , , , , , , , , ,

Ik was vanochtend op zoek naar een specifieke foto. Ik wist niet precies meer van welk jaar. In welk mapje bewaarde ik die foto ook alweer? Al zoekende kwam ik onderstaande foto tegen.

Draagbaar hout

Een foto uit het mapje ‘Calabria’. Een vakantie van een dag of tien eind mei 2003. We reden weg op een vroege vrijdagochtend. Eindbestemming: Pizzo Greco in het uiterste zuiden van Italie. Diep in de laars. Zondagmiddag waren op de bestemming. Een naturistencamping waar het eind mei heerlijk toeven is. Kamperen onder de eucalyptusbomen. Nog lekker rustig op de camping, nog niet te heet maar wel warm genoeg om vele uurtjes – in ons blootje – van de vakantie te genieten. Lezen, een beetje kokkerellen, naar het strand, zwemmen, lezen en een lange strandwandeling maken.

En dan zie ik plots een houten balk liggen op de vloedlijn. Aangespoeld. Die dag had ik mijn fototoestel bij. Ik denk dat er toen nog geen mobieljes waren met ingebouwde camera.  Wat een vreemd stuk hout. De balk is tamelijk gewoon maar waarom twee handvaten? Zijn het handvaten? En waar werden deze dan voor gebruikt? Is het een onderdeel van een deurkozijn? In wat voor constructie zat deze balk verwerkt voordat die in zee terecht kwam? En later op dit strand?

Ik weet het niet. Jullie?

We hadden de grootste lol. Allebei in ons blootje aan de wandel met deze balk. We maakten heel wat foto’s met dat stuk hout. We maakten hilarische ‘naakt-foto’s’ want we hielden de balk precies voor die lichaams-delen die de censuur kunnen doorstaan. Erg geestig. Veel gelachen. Want hoe hou je die balk én voor je jongeheer en én voor je ogen? Acrobatische standjes. En nee … die foto’s ga ik hier niet publiceren. Hahaha. Fantasie hebben jullie vast genoeg om … ja, doei.

In de serie: REISFOTOCHALLENGE

En nog een keer een doorverwijzing naar mijn (vervolg)verhaal DE WITTE STIER. Hoofdstuk 10 staat online. Flink naar beneden door-scrollen. Klik HIER

Advertenties

Ondertussen in Mozambique (4)

Tags

, , , , , , ,

Het wordt een triest overzicht. Beroerde cijfers voor Mozambique. De realiteit achter de cijfers is natuurlijk het meest verdrietige nieuws want dat gaat over mensen. Mijn buren, mijn (schoon) familie. Dit stukje – uit Lusa en Club of Mozambique – gaat over “De menselijke ontwikkelingsindex”. Misschien een beetje een abstract begrip. De cijfers en een woordje uitleg maken het wat begrijpelijker.

Op het strand bij laag water

Mozambique is het negende land onderaan de lijst op de Human Development Index (HDI) – de menselijke ontwikkelingsindex. Nummer 180 van de 189 landen die zijn onderzocht in een wereldwijd rapport van het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP).

Lokaal transport

Het rapport kijkt naar de gegevens over 2017. Het werd afgelopen week gepresenteerd in New York. Er wordt een waarde toegekend aan Mozambique van 0,437 HDI wat aanzienlijk hoger is dan bij de vorige meting (0.418 HDI). (*)

Nog steeds staat Mozambique (27 miljoen inwoners / 20 keer groter in oppervlakte dan Nederland) daarmee in de lijst van 38 landen in de categorie “lage ontwikkeling” .

Deze index is gebaseerd op factoren zoals de gemiddelde levensverwachting, die in Mozambique 58,9 jaar is. Jaren van scholing – gemiddeld slechts 3,5 jaar, één van de laagste cijfers ter wereld. Mozambique vertoont hierbij een opvallende ongelijkheid tussen mannen (4,5 jaar scholing) en vrouwen (2,5 jaar scholing).

Ter vergelijking, Noorwegen – het meest ontwikkelde land ter wereld – heeft een HDI van 0,953 en 12,6 jaar effectieve scholing. In de basisscholen in Mozambique heeft elke leraar gemiddeld 55 leerlingen, terwijl in Noorwegen elke leraar maar negen kinderen onderwijst.

De toekomst

Het geboortecijfer geeft gemiddeld vijf kinderen per vrouw in de vruchtbare leeftijd aan.

Mozambique is het vijfde slechtste land voor tuberculose, dat gemiddeld ongeveer 140 mensen per 100.000 in de wereld aanvalt, maar in Mozambique treft het 551 mensen per 100.000 mensen.

Met ongeveer 84,6% van de werknemers in onzekere banen, is het bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking, berekend volgens koopkracht-pariteitseenheden, $ 1,136 USD. Het wereldgemiddelde is $ 15.339 USD

Het land met de slechtste / laagste score ter wereld is Niger, met een score van slechts 0,354 HDI.

Ik hoor jullie denken bij het lezen van dit stukje ‘Hoe houdt Koen (en Isabel) het vol in zo’n arm land?’ Een goede vraag, een terechte vraag. Het antwoord is uiteraard veel minder gemakkelijk te geven. Zie ik deze armoede, de lage ontwikkeling van velen, de vele zieken enzovoort? Ja en nee. Wij wonen in de nabijheid van de hoofdstad, min of meer in een groene buitenwijk. Ons huis en tuin zijn in de onmiddellijke omgeving bovengemiddeld van kwaliteit en grootte. We zijn aangesloten op water en elektriciteit. Zonder leverings-garantie moet ik erbij vertellen. We wonen aan een zandpad met diepe kuilen – problematisch na veel regen – zo’n 400 meter van een doorgaande asfaltweg. Niet heel ver van Zuid Afrika. We hebben links en rechts veel arme buren die hun geld verdienen als bediende, timmerman, metselaar of wasvrouw. En dat zijn dan de ‘gelukkigen’ want velen hebben geen betaalde baan. Zij verkopen in geïmproviseerde stalletjes tomaten, uien en fruit van het seizoen. Of ze hebben een verkooppunt aan huis van bier, cola, brood, telefoonkaartjes en zakjes snoep. Of ze verdienen wat bij met nagels lakken of haren vlechten van senhoras die zich dat kunnen veroorloven. De meesten hebben een stukje grond in de buurt dat ze bewerken. Maïs, maniok en aardnoten zijn de belangrijkste producten die ze verbouwen voor dagelijks gebruik. Er scharrelen kippen rond op het zandpad waarvan ik niet weet van wie ze zijn. Er staan ook veel chiquere villa’s op loopafstand van ons huis – ook van mensen die tijdens de week op een flat in de binnenstad van Maputo verblijven.

Dus ja … ik zie de armoede om me heen. De bovenstaande cijfers gaan ook op voor de hoofdstad maar in iets mindere mate dan op het immense platteland. Er zijn scholen en ziekenhuizen. Er zijn winkels in de buurt. Er is openbaar vervoer naar de stad voor redelijke prijzen. Wij hebben het goed – zeker in vergelijking met het overgrote deel van de bevolking. We proberen hier en daar een beetje te helpen. Ik wil daar niet over uitweiden want dat wordt algauw misplaatste borstklopperij.

Als ik vorige week enigszins idyllisch en lyrisch schrijf over de fruit- en groenten-stalletjes langs de kant van de weg, vergeet ik te vermelden dat de verkopers op schrale zandgronden (duingebied) wonen en leven. Kleine huisjes – vaak onbeschermd voor de zomerse zon. Dat ze soms kilometers moeten lopen om water te halen in jerrycans. Dat ze koken op houtskool en nauwelijks gevarieerd eten. Dat hun enige inkomsten het fruit is dat ze verkopen aan ‘rijke toeristen’ op weg naar de paradijselijke (bounty) stranden. En dat de kinderen al vroeg moeten helpen met water sjouwen, fruit verkopen of de akkers bewerken. School is vaak te ver weg of er is geen geld om de meester wat extra te geven zodat ook hun kind wat aandacht krijgt.

Ik schreef eerder over de begrafenissen van familieleden. Meestal veel te jong gestorven. Het zijn bijna altijd arme mensen, wonend in kleine huisjes met golfplaten op het dak. Ze slapen op rieten matten die ze ’s avonds uitrollen. Hun tuin is de voorraadschuur – nu gebruik ik een veel te mooi woord – voor de keuken. Het meest voorkomende beroep in Mozambique is ‘empregada’. Huisbediende, meid.

Een zonnige zondag – strand bij Costa do Sol (Maputo) – Bron: Folha de Maputo

(*) Volgens de auteurs van het rapport komt de evaluatie van Mozambique mogelijk niet helemaal overeen met de werkelijkheid, omdat ze niet alle door de UNDP op tijd gevraagde gegevens heeft verzameld en gepresenteerd.

Reisfotochallenge (14)

Tags

, , , , , , , , , , , ,

Een serie … reisfotochallenge … begin 2016 geïnitieerd door collega Pannenkoek. Ik blijf het een mooie serie vinden. Vandaag nummer 14 in de reeks.

Laat ik beginnen met de foto.

Tijdens onze USA reis 2002

Het mannetje op de foto is dezelfde man die nu dit stukje zit te schrijven. Weliswaar zestien jaar jonger. Enig idee waar deze foto is gemaakt? De gebouwen zeggen waarschijnlijk niet veel. De asfaltweg mogelijk nog minder. Maar zie je dat witte, geschilderde kruis op het wegdek? Dat is geen normale wegmarkering.

Waarom ik deze foto vandaag publiceer, is omdat ik de afgelopen dagen heel vaak terugdenk aan die plek. En die vakantie in onder andere Texas. Het heeft alles te maken met het boek dat ik nu lees.

22-11-1963

Waarschijnlijk gaat de eerste foto nu al wat meer ‘spreken’. Mocht een foto dat al kunnen.

Juist. Dallas (Texas) in de Verenigde Staten.

Het geschilderde kruis op het wegdek is de plaats waar JF Kennedy is doodgeschoten door Lee Harvey Oswald.

We bezochten diezelfde dag (augustus 2002) ook het museum dat is ingericht in het voormalige boekendepot – Texas School Book Depository- vanwaaruit het dodelijke schot op de 35ste president van de Verenigde Staten is gelost.

Een interessant museum – vind ik. Ik ben geïnteresseerd in geschiedenis en in politiek. Daar komen uiteraard beide aspecten ruim aan bod.

Eerst loop je als het ware door de laatste maanden van JFK. Via krantenknipsels, posters en video-beelden. De aankondiging van zijn bezoek aan Dallas. De eerste voorbereidingen voor zijn herverkiezingscampagne in 1964. De aankomst op het vliegveld. De ontvangst en de rit in open limousine door de stad.

Plaquette van de JFK route (Dallas USA)

En dan sta je – in het museum – plots tussen de kartonnen dozen voor het raam op de vijfde verdieping (6th floor) vanwaaruit Lee Oswald JFK met zijn derde schot in het hoofd trof. Je kijkt uit het raam en je ziet (nu) het witte kruis op het asfalt.

Vervolgens loop je verder door het museum. Een beetje beduusd. Ik toch. Er zijn dan twee routes. Ten eerste de reacties – wereldwijd – op de moord en de tweede route vertelt wat er onmiddellijk na de aanslag gebeurde, de moord op Oswald tot en met de begrafenis een paar dagen later. Op een andere verdieping maak je kennis met de meest geruchtmakende complot-theorieën. Ik vond het een zeer interessant museum. Zeer goed en informatief van opzet.

Goed … nog even over het boek want dat is tenslotte de directe aanleiding waarom ik vandaag dit stukje schrijf. Ik ben geen grote Stephen King fan. Ik heb wel enkele van zijn boeken met plezier gelezen maar alles wat naar ‘horror’ ruikt laat ik ongelezen over aan anderen. Dit boek 22-11-1963 zag ik in heel veel Hebban-lijstjes terugkomen. Ik werd nieuwsgierig. Ik herinner me die dag ook. (Waarschijnlijk zal het de volgende dag geweest zijn.) Mijn broertje was jarig maar wij moesten muisstil zijn want mijn vader wilde persé het radio-journaal horen. Wij hadden nog geen televisie. Wij luisterden mee naar de radio. De president van de Verenigde Staten is doodgeschoten. Het was de eerste keer dat ik mijn vader zag huilen. Ik was net zeven. En hij zei iets in de trant van … “Als daar maar geen wereldoorlog van komt. En iets over de Sovjet Unie.”  Of ik toen iets wist over de afgewende Cuba-crisis in de Varkensbaai of over Chroesjtsjov betwijfel ik.

Het boek is geen historische roman – maar een gefantaseerd verhaal waar het hoofdpersonage vanuit 2011 de mogelijkheid heeft om de moord in 1963 te voorkomen. Meer vertel ik niet. Dat moet jezelf maar lezen. Of de mini serie bekijken die daarna gemaakt is.

In de serie REISFOTOCHALLENGE en BOEKEN

 

Studio Cafe Whitney Museum

Tags

, , ,

Er staan weer twee nieuwe hoofdstukjes van ‘De Witte stier’ online.

Voor de derde keer vandaag spring ik onder de douche. Ik heb besloten dat ik Daphne Viool opzoek bij het museum.

Studio Cafe Bar New York – Whitney museum

Politieonderzoek of niet. Hoe de cops me zo snel gevonden hebben, blijft een raadsel voor me. Is Freeman bekend in de buurt? Ik heb Daphne voor de zekerheid een sms berichtje gestuurd. “Tot straks, zoals afgesproken”. Ik kreeg “C U” als antwoord. Pieter Jan heeft nog niet gereageerd. Niet op mijn ingesproken bericht en niet op mijn mail. Iets voor tienen check ik uit bij Thank you very please. Ik loop naar de subway op de 72estraat. Het is nog steeds broeierig warm in Manhattan. Ik laat me meevoeren naar beneden. Roltrap na roltrap. Ik vind gelukkig nog een plaats en kan zittend de metro-plattegrond in de gaten houden. Ik tel het aantal tussengelegen stations. Iedereen is druk met smartphone of tablet. Ik doe even mijn ogen dicht.

Wat verwacht ik van deze afspraak? Wat weet ik van deze Daphne? Zij heeft de spelregels bedacht. Nou nee. Dat weet ik niet zeker. Ze heeft ze wel aan me verteld. Wat als ze had geantwoord op Blinddate.com dat ze aan het werk was in Tokio? Dan was ik toch ook niet op weg naar haar. Even overweeg ik om me een paar uurtjes ondergronds te laten meevoeren. Als een mol in een ondergrondse transportbuis. En dan klokslag 12.12 uit te stappen en kijken waar ik dan ben. Me overgeven aan het moment. Even weg van alles. Geen nieuw boek. Geen deadline. Geen politie-gezeur. Geen date.

Lees verder. Vanaf het begin of scroll naar beneden. Klik HIER

Inkopen doen langs de kant van de weg

Tags

, , , , , , , , , , , ,

Na mijn zeur-stukje van gisteren, vandaag weer een vrolijk bericht over Mozambique. We waren afgelopen weekend in Bilene – ook bekend als Praia do Bilene. Een populaire badplaats in het zuiden van Mozambique, 140 kilometer ten noordoosten van Maputo in de provincie Gaza. Bilene is een mooie dag- of weekend bestemming vanuit de Mozambikaanse hoofdstad, gesitueerd aan het kanaal van Mozambique. Bekend om zijn kalme en heldere Uembje-lagune, die plaatsmaakt voor de beukende Indische Oceaan voorbij hoge duinen. Een bootje kan je – tegen betaling – overzetten naar de witte stranden aan de oceaan. Aan de lagune-zijde vind je heel veilige stranden voor jonge kinderen. Ook een populaire strandbestemming voor het naburige Zuid-Afrika.

En om toch even te zeuren – sorry – voor ik met het goede nieuws kom … er is op straat een gedoogbeleid voor zware motoren en quads. Afschuwelijk lawaai-makende ondingen. Ze mogen niet op het strand rijden (racen) maar wel in de straten en op boulevard van het stadje. Levensgevaarlijk. Het lijkt of er geen minimumleeftijd is om zo’n ding te huren. Nauwelijks iemand draagt een helm. Veel stuntwerk. Racen, optrekken, slippen, remmen en weer optrekken. Een hels kabaal. Bah. Degoutant.

Nu weer over het mooie van Bilene. Eigenlijk moet ik zeggen de weg ernaar toe. Overal langs de kant worden zaken verkocht. Heel veel fruit, cashew-noten, houtskool en palmwijn. We vertrokken met een lege achterbak. Op de terugweg krijgen we de klep van de auto nauwelijks dicht.

Papaya en maracuja

Tientallen vergelijkbare verkooppunten langs de doorgaande weg. Als je begint te vertragen met de auto komen de kinderen al naar je toe lopen. Als er dan ook iets gekocht wordt dan komt er meestal ook een volwassene. En ook hier moet je afdingen. Niet heel veel want de prijzen zijn minder dan de helft dan in de hoofdstad. Er wordt niets per kilo (of gewicht) verkocht maar per plastic bak of teiltje. Zoals je op boven- en onderstaande foto kunt zien.

Langs de kant van de weg

We kopen als eerste een grote zak houtskool waardoor de achterbak van de auto al half is gevuld. Hier betalen we 350 meticais (5 euro). In de stad kost zo’n zak algauw 1000 meticais. We kopen honing – een grote fles (400 mtz). Teiltje met 3 grote papaja’s (100 mtz), oranje zoete aardappelen, heel veel maracuja – dat is de gele passievrucht, kleine banaantjes – oo zo zoet, maniok (cassave-wortel), piri piri (pepertjes), groene boontjes, kakana (een groene kruipplant – soort mini-spinazie) en sinaasappelen.

In Macia Bilene langs de E1

Er is nog veel meer te koop. Aardappelen, citroenen, masala (monkey fruit), watermeloen, appelen, apa’s, ananas, knoflook, uien en nog veel meer.

Gedurende een kilometer of vijf verkopen ze …

Palmwijn. Vijf liter flessen van dit zelf gestookte drankje. 250 mtz. Als je stopt krijg je onmiddellijk een beker in je handen gestopt en schenken ze je een borrel in. Licht alcoholisch. Niet een zeer aangename geur maar ik drink het (af een toe) graag. We kopen een fles. Thuis schenk ik de fles over in kleine flesjes. Deels om weg te geven en deels om in de ijskast te zetten. Ik vind het koud veel lekkerder.

Thuis vullen we een aantal plastic tassen. Een deel van de aankoop gaat naar de ouders en de zus van Isabel. Een deel gaat naar Bennie en Maria Elena, die bij ons werken en schoonmaken. En de palmwijn deel ik graag met een tante.

Heerlijk vers Mozambique … op ons bordje bij het ontbijt, bij de lunch, tussendoor en ’s avonds als we een film of serie kijken – dat is nu ‘The Legacy’ – een glaasje palmwijn. Een licht alcoholische frisdrank. Dat schijnt ook goed te zijn voor de spijsvertering. Zeggen ze …

Achter het behang

Tags

, , , , , , , ,

Ik heb hier in Mozambique nog nooit (bewust) een huis gezien met behang. Ik heb zo mijn twijfels of ik dat hier kan kopen. Ik ben namelijk op zoek naar ‘behang’. Niet in de letterlijke betekenis maar in de figuurlijke. Want ik wil iemand – per onmiddellijk – achter het behang plakken. (*) Zo zeggen ze dat toch?

Laat ik beginnen met een foto …

Binnenspiegel van onze auto

Het onderschrift vertelt al wat je ziet. Deze spiegel zat tot voor kort in onze auto – Nissan X Trail. Ik heb al vaker verteld dat we reparaties moesten laten uitvoeren. Het belangrijkste was de vervanging van de versnellingsbak. Het prijsverschil tussen de officiële Nissan-garage en de kleinere garages is enorm. Vandaar dat we aanklopten bij Fredson – een klein bedrijfje bij ons in de buurt dat ons werd geadviseerd door een goede kennis. Met verstand van auto’s.

Fredson kwam langs. Ik kocht op zijn advies een tweedehandse versnellingsbak. En maakte prijsafspraken over montage enzovoort. Hij haalde onze auto op. Een paar dagen later bracht hij die auto terug. Weliswaar drie dagen later dan afgesproken. Maar enfin … ik kon weer rijden. Ik betaal Fredson en breng hem naar huis. Ik stel de spiegels in zodat ze voor mij weer in de beste stand staan. Dat is iets dat ik meerdere keren per week doe want ook Isabel rijdt met de Nissan en zij is veel kleiner en zit dichter op het stuur.

De binnenspiegel draait stroef en ik krijg – al rijdende – de spiegel niet goed in de juiste stand. Ik vraag Fredson of er iets met de spiegel is. Hij mompelt nee en nog iets dat ik niet goed versta.

Ik rij naar huis en blijf wringen aan de spiegel. Het klopt niet. Ik haal hem los en stuur een sms naar Fredson. Ik weet dat er iets mis is. Ik denk dat ze mijn spiegel hebben vervangen voor een slechter exemplaar. Ik laat niet met mijn voeten spelen – ook niet figuurlijk. Ik wil MIJN spiegel terug. Fredson is op zijn teentjes getrapt. Hij belt beledigd met Isabel. Hij accepteert mijn beschuldigingen niet. Zij probeert me later die avond te kalmeren. Ik weet dat er iets mis is.

De volgende ochtend constateert Isabel hetzelfde ongemak. De spiegel is onwillig. Onbruikbaar geworden. Ze koopt – samen met een collega – een andere binnenspiegel. Zucht. En dan kijken we beter naar het oude exemplaar …

Detail … zie je het?

Een schroef aan beide zijden. Waarom? Natuurlijk werkt het draai-mechanisme uiterst beroerd. Isabel belt met Fredson. Opnieuw ontkent hij. Isabel laat niet met zich sollen en dan geeft hij eindelijk toe. “Sorry Senhora, het was niet mijn schuld. Echt niet. Het kind van mijn assistent was in jullie auto aan het spelen en toen brak de spiegel een beetje af. Wij hebben de spiegel hersteld met twee schroeven. Echt waar. Werkt het niet? Oo. Sorry.”

GRRR en GVD’s … lul. Wees een kerel en geef het onmiddellijk toe. En het was vast zijn eigen dochtertje want waarom zou een kind van een ander in zijn garage zijn? Denk je echt dat we gek zijn? Dat een slecht Portugees sprekende, witte man (klant) dit over zijn kant laat gaan? Domme man – anti-reclame voor zijn bedrijf. Nogmaals GRRRR en waar is het behangpapier?

(*) Iemand wel achter het behang kunnen plakken. (=iemand heel vervelend vinden, waardoor je het liefst even helemaal niets meer met hem of haar te maken zou willen hebben.)

Nieuwe oogst (6)

Tags

,

Laten we de week maar vrolijk beginnen. Na een lang weekend waarin we actiever waren dan we hadden gepland is het fijn om met nieuwe energie aan de slag te gaan. Het is maandag … dus hop … naar het werk.

De ideale werkgever

Ik hoop dat velen van jullie deze mededeling krijgen. Ja toch? Wat zou jij doen als je onverwacht toch niet moet werken? Anderen hebben hun belangrijkste werkdag er alweer opzitten. Ja, sommigen werken op zondag en dan is op maandag alles mogelijk …

Bungee jumpen op maandagochtend

Terug thuis blijkt er geen warm water te zijn. Dat kan natuurlijk niet. Daar moet onze hulp gauw iets op verzinnen. Er moet schoongemaakt worden. En er staat nog een afwas van gisteren.

Warm water

Een kop koffie. Even de sportuitslagen van gisteren bekijken op internet. Een Appje sturen naar de (klein)kinderen. En dan de tijd nemen voor een laat ontbijt. Ik heb zin in spiegeleitjes.

Twee eitjes

Alles bij ons in huis heeft ‘twee kleurtjes’. Niet in ons hart – niet van binnen. Na het eten ruim ik de keuken op.

Had ik al verteld dat we gisteren even langs de Marginal dwaalden? Zo heet onze strandboulevard. Het wordt weer mooier weer dus zijn de kleine barretjes ook weer open. Zeker op zondagnamiddag. En wat is er dan leuker dan … mensen kijken.

Een glaasje sap voor de zusters

De dames hadden er zelf ook lol in. Veel herrie. Dat is wel jammer. Veel luide muziek uit de boxen van geparkeerde auto’s. Het volume staat vaak zo hard dat een gesprek voeren tamelijk moeizaam gaat. Maar rondkijken gaat dan weer stukken gemakkelijker.

Muito obrigado …

We maakten het onszelf gemakkelijk. We bestelden pizza en kregen hem mee in de welbekende kartonnen doos.

Cirkel, vierkant, driehoek

Zaterdagavond is het best laat geworden. Uitgebreid getafeld met vrienden. Vanop de veranda genoten van het vuurwerk bij de buren. Nog een fles opengetrokken. Naar het onweer gekeken wat vooral spectaculair is als het nog ver weg is. Het was bijna licht toen we in bed kropen. Ik ben op de grote bank op de veranda in slaap gevallen. En Isabel had zo d’r eigen plekje uitgekozen …

Laarsjes met een hakje

Samen met de vrienden maakten we heel wat foto’s. Onze mobieljes gaven we aan elkaar door. Poseren met gekke bekken. En selfies. Als er al ‘selfies’ bestonden in Pompei ten tijde van de vulkaanuitbarsting dan had het er vast zo uitgezien …

Pompei selfie

“Zo kan die wel weer meneer Schyvens. Aan de slag. Genoeg aan mekaar geluld. Begin maar aan de mooie lijst die we gisteren hebben gemaakt. Hop, vooruit met de geit.”

Verandering

In de serie: NIEUWE OOGST (alle foto’s heb ik ‘geplukt’ op het grote WWW-net.)

De vlag van Mozambique

Tags

, , , , ,

Dat ik aan het schilderen – aquarelleren – ben, heb ik al een keer eerder vermeld. Een beetje tussen de regels door. Met een paar penseelstreken probeerde ik ook de Mozambikaanse vlag te schilderen.

De vlag van Mozambique

Of deze imitatie de goedkeuring krijgt van de overheid waag ik te betwijfelen. Ik vertel wat meer over de vlag. Niet over mijn schildervaardigheid.

Deze vlag is in gebruik sinds 1983. Na de onafhankelijkheid in 1976 werd de vlag van bevrijdingsbeweging FRELIMO de nationale vlag. De meeste symbolen uit die vlag vind je ook terug in de nieuwe vlag. Eerst een woordje uitleg over drie stroken aan de rechterkant. GROEN staat voor LANDBOUW, ZWART voor AFRIKA en GEEL voor GRONDSTOFFEN. De witte streepjes er tussenin staan voor GERECHTIGHEID en VREDE.

Links een RODE driehoek die staat voor de ONAFHANKELIJKHEIDSSTRIJD tegen de Portugese kolonisator. De GELE ster in de driehoek symboliseert de geest van het INTERNATIONALISME.

Op de ster staan een SCHOFFEL = LANDBOUW, BOEK = VORMING (*) en ONDERWIJS en het GEWEER (AK-47) = nationale VEILIGHEID en WAAKZAAMHEID. De Mozambikaanse vlag is de enige vlag ter wereld waar een modern wapen op staat.

Dat laatste probeert de oppositie te veranderen. Tot nu toe zonder succes. In 2005 werd er kortstondig een wedstrijd uitgeschreven voor het ontwerp van een  nieuwe vlag. Het project is in stilte doodgebloed.

Vlag van Mozambique

(*)

Omdat het BOEK in mijn aquarel wat klein en onduidelijk is uitgevallen, voeg ik de vlag nogmaals toe.

Thematisch ploggen (5)

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Een serie die ik nodig weer eens moet aanvullen. Dit wordt aflevering vijf of zes. De vorige plogjes gingen over ‘Kussen’, ‘Achter de schermen’, ‘Slaapplekken’, ‘Koen in de keuken’ en ‘Samen met standbeelden’. Vandaag 12 foto’s met eten of eters. Een onderwerp dat ik heel vaak fotografeer. Uiteraard omdat ik dan meestal in opperbeste stemming ben of het moment wil vereeuwigen. Verder doe ik niet zoveel met die eindeloze hoeveel eet-foto’s. Tot vandaag. Kijk je mee. 12 foto’s … van 2007 tot 2018. Met wat korte opmerkingen onder elke foto.

2007 – Dubrovnik (Kroatië)

Een kampeervakantie in mijn eentje door alle voormalige landen van Joegoslavië. Ik was uitgenodigd voor een groot familie-feest in Kosovo. Een ander hoogtepunt van die vakantie was het bezoek aan Dubrovnik. Ik vroeg de ober om een foto van me te maken. En van het eten uiteraard.

2008 – Sahara – 20 km buiten Timboektoe (Mali)

Een geweldige reis in Mali. Ook Timboektoe werd aangedaan. Een soort bestemming die op veel To Do Lijstjes voorkomt. Ik was er in 2008 – toen het nog mogelijk was. De stad heb je al gauw gezien. Grijs en stoffig. Met een mythische geschiedenis. Ik werd aangesproken door twee jongens die me een ritje aanboden – dieper de woestijn in. En blijven eten en slapen bij een bedoeïnen-familie. Kortom … twee dagen op een kameel en mee-eten met wat de pot schaft. Een top-ervaring.

2009 – Beijing (China)

Alweer zo’n ver-weg-plek. Met de trein van Moskou naar Beijing. Met allerlei tussenstops. En na twee weken kamperen in Mongolië, zeven dagen in de trein was het prettig om weer eens aan een tafel te eten. Ik schreef er al eerder over. Klik HIER

2010 – Mas Donzelenche, Vialas (Frankrijk)

Van 2001 tot 2013 ging ik minstens één keer per jaar op bezoek bij Hanneke en Jean Jacques in Frankrijk. In de Lozère. Ik heb eindeloos veel foto’s van alle geweldige maaltijden en feesten. Op de binnenplaats, in de oude keuken, kijkend naar een film, een verjaardagsfeest of beneden bij de rivier.

2011 – Djuba – Matola (Mozambique)

Alles moet je een eerste keer doen. En sommige ‘eerste keren’ herinner je je beter dan andere. Op de foto hierboven zie je (links) vriend en collega Per en (in het midden) Isabels vader. Het was de eerste keer dat ik officieel bij mijn (toekomstige) schoonfamilie aan tafel aanschoof. Het was mijn officiële introductie. Een belangrijk ritueel in Mozambique. Boy friend meets parents of his girl friend. Een gedenkwaardige avond want ik kwam al bijna twee jaar over de vloer maar altijd wanneer ‘Pai’ niet thuis was. Vanaf deze avond was alles goedgekeurd. En daar ben ik nog steeds heel blij mee.

2012 – Bergen op Zoom (Nederland)

Nog een soort ‘eerste keer’. Isabel voor het eerst in Nederland. Twee maanden vakantie. Deze foto is gemaakt in de tuin van mijn oude buren en vrienden in Bergen op Zoom. Een memorabele avond met buurvrouw Lucy (zaliger) in de hoofdrol. Het was ook emotioneel want ik heb veel soortgelijke foto’s van vóór 2005. Etentjes met de Bergse buren. Uiteraard met Ine en zonder Isabel. Voor mij was deze avond in 2012 een soort nieuwe ‘introductie’ – Isabel en Koen – tot mijn Bergse leventje. Een soort cirkel die zich – met volle goedkeuring van de buren – sloot.

2013 – Op weg naar Kenia

En ook in vliegtuigen wordt gegeten. Op huwelijksreis naar Kenia. En waar we toen vlogen? Boven Mozambique of al boven Tanzania? Het doet er niet toe. En ook in Kenia hebben uiteraard heerlijk getafeld. Maar ik wil me beperken tot één foto per jaar.

2014 – Ezulwini (Swaziland)

Alweer een foto met Isabel aan tafel. Ja, ik zou bijna dagelijks een foto van haar kunnen maken met eten als onderwerp. Hierboven waren we een lang weekend in Swaziland. Een uurtje bij ons vandaan. En dan wordt er uiteraard geluncht. Hier staan zes verschillende kleine sea food / vis-gerechtjes op tafel. Een soort tapa’s. Mmm.

2015 – Nelspruit (Zuid Afrika)

Ja ja, bijna een kopie van de eerdere foto. Ook een lang weekend. Dit keer naar Nelspruit in Zuid Afrika. En het zit er heel dik in dat ik aanstaand weekend weer zo’n foto kan maken want Mozambique heeft een lang weekend. Vrijdag is een vrije dag. Dus er even tussenuit … en wat nog grappiger is … ook nu heeft Isabel heel kort haar. Hahaha.

2016 – Luik (Belgie)

We proberen het nog steeds … elke twee jaar een meerdaagse uitstap met de jeugdvrienden. In 2016 was Luik de bestemming. En natuurlijk wordt er dan gegeten, gekaart, gewandeld, een voetbalmatch bezocht en eindeloos geluld. Vaak over voetbal en wielrennen. En over werk, onze kinderen en kleinkinderen. En in 2018 kwamen de jongens (Gie, Werner en Eric) naar Mozambique. Meer dan geweldig.

2017 – Scheveningen (Nederland)

Een super-dagje. Kleindochter Olivia met Bompa een dagje uit. ’s Middags naar de boulevard van Scheveningen en ’s avonds naar de Lion King en ’s nachts samen naar huis in Bergen op Zoom. Geweldig. Ik hoop dit soort uitstapjes in de nabije toekomst ook te maken met de andere kleinkinderen. Pareltjes !!!

2018 – Djonasse Matola Rio (Mozambique)

En een foto van eters op onze veranda mag natuurlijk niet ontbreken. Een super lunch met vrienden. Van links naar rechts met de klok mee. Hanneke, Stephen, Gilemina, Markus, Inge, Jean Jacques, Julia, Wilhelm, Lourenzo. Zeven verschillende nationaliteiten aan tafel. Nederland, Noorwegen, Angola, Duitsland, Mozambique, Zweden en België. Per en ikzelf staan niet op de foto. We zaten wel aan tafel. Nou ja … ik stond ook heel veel in de keuken.

In de serie THEMATISCH PLOGGEN

 

Grillen der natuur

Tags

, , , , ,

Je kent ze vast wel … foto’s van bomen die een sterke gelijkenis vertonen met menselijke figuren. Of een aardappel in de vorm van een hart. Of twee elkaar omhelzende worteltjes. Ik – en ik ben vast niet de enige – zie vaak allerlei figuren in de wolken. Afgelopen week wees ik Isabel nog op twee ijsberen. Ze zegt dan net niet dat ik gek ben. Of de kaart van Afrika. Schapenwolkjes heten toch zo omdat we er schapen in herkennen?

Ik heb in mijn concepten nog een stukje klaarstaan over Thailand. Meer specifiek over een populaire attractie op Ko Samui. Eerlijk gezegd viel ons dat eiland wat tegen. Heel erg druk. Duizenden brommertjes. Af en toe zelfs file rijden. Te luide muziek in bijna alle bars en restaurants. Ik heb nog nooit zoveel mensen met tatoeages gezien als daar. Ja, mooie stranden. Heerlijk snorkelen. Lekker eten maar dat kun je bijna overal in Thailand.

Toegangs-poort HinTa Hin Yai

Goed. We maakten een uitstap naar Lamai Beach en bezochten Hin Ta en Hin Yai. Vertaald betekent dat Grootvader en Grootmoeder. Je verlaat de grote weg en vanaf dan is het stapvoets rijden en wringen tot je een plekje hebt gevonden om betaald te parkeren. Vervolgens loop je door een kleine straat / markt. IJs, fruit en de typische toeristen-rommel die je overal kunt kopen. Niets bijzonders. Je loopt door een poort en dan heb je mooi uitzicht op de zee. De blauwe lucht, wolkenformaties en een piepklein strandje en grillige rotsformaties. En omwille van de rotsen is deze plek populair.

Bij Hin Ta en Hin Yai (Ko Samui)

De Thai vertellen een oude legende over Hin Ta en Hin Yai.

“Een oud koppel, luisterend naar de namen Ta Kreng (opa Kreng) en Yai Riem (oma Riem) woonden met hun oudste zoon in de zuidelijke provincie Nakhon Si Thammarat. Hun zoon was nu oud genoeg om te trouwen. Op een dag besloten ze naar de naburige provincie Prachuap Khiri Khan te zeilen en daar de hand te vragen van de dochter van Ta Monglai. Tijdens hun zeereis kwam hun boot terecht in een zware storm. De oude man en zijn vrouw waren niet in staat om naar de kust te zwemmen. Ze verdronken. Ze stierven op zee en veranderden in rotsen. Zij zijn het bewijs dat de wereld de bruid is van hun ware intenties. Opa en Oma – de rotsen – staan daar tot op de dag van vandaag.”

Ja, ja. Wij gaan op zoek. Opa vinden gaat heel eenvoudig.

Opa Hin Ta

Oma hebben we niet onmiddellijk in de gaten. Dat wordt zoeken en voorzichtig glibberen op de gladde rotsen. Maar dan vinden we haar. Gniffelen. Een beetje besmuikt lachen.

Oma Hin Yai

En je zult begrijpen dat daar meer foto’s werden gemaakt. Vooral met Isabels smartphone want hier moesten de vriendinnen in Mozambique natuurlijk ook van mee genieten. Met dank aan WhatsApp.

Op de foto met Opa

En op de foto met Oma

Ach ja, je kunt wel de hele dag op je luie reet bij het zwembad liggen. Of op een strandstoel met een boek en een koude cocktail. Af en toe moet je d’r op uittrekken. Ja toch? En je onderdompelen in de plaatselijke ‘cultuur’ …

In de serie: THAILAND