Een vraag bij Buitenhof

Tags

, , , , , ,

Ik kijk graag naar het televisieprogramma ‘Buitenhof’. Een politiek interview programma op de zondagochtend dat het ‘hijgerige’ van andere talk-shows tracht te vermijden. Gisteren gaf Jeroen Smit een korte samenvatting van het internationale nieuws. En hoe de internationale pers naar de Nederlandse verkiezingsuitslag kijkt. Hij eindigde met een vraag. “Wat heeft tijdens de 8 jaar dat Obama president van de Verenigde Staten was meer je leven beïnvloed: zijn beleid of de smart phone?” Ook de interviewer moest toegeven dat het eerlijke antwoord ‘de smart phone’ is. Innovatie is dus het allerbelangrijkste in een mensenleven – belangrijker dan wie een paar jaar de politieke lakens uitdeelt. En dat wordt door de komst van immigranten alleen maar versneld – is zijn overtuiging. Pikant detail daarbij is dat Steve Jobs een kind is (was) van Syrische migranten.

Mijn mobiele telefoon

Steeds vaker lees je artikelen over het gebruik / misbruik van de smart phone. Leraren klagen steen en been over concentratie-verlies van leerlingen die voortdurend switchen tussen een taak en hun mobieltje. Facebook, Snapchat, Instagram … ze kunnen het geen minuut missen. Op de radio hoorde is een programma waarbij de luisteraar werd gevraagd tips te geven om de smart phone verslaving in te dammen. Ik hoorde tot tweemaal toe mijn eigen methode. Mijn standaard-instelling laat geen data-verbinding toe. Ik ben enkel online als ik wifi heb. Dat is thuis en op enkele plekken waar ik vaak kom. Ik heb geen Facebook-App op mijn mobieltje. Dus ook daar word ik niet door lastig gevallen. En mijn emails lees ik enkel op de computer. Al met al is dat een flink aantal maatregelen om het gebruik te beperken. In de auto heb ik een ingebouwd navigatie-systeem. En als ik (lopend) ergens naar toe moet kijk ik thuis hoe ik daar moet komen vanaf een parkeerplaats of station.

Afgelopen zaterdag zag ik in Middelburg een mooie theatervoorstelling ‘Passievrucht’. Er werd tot driemaal toe gevraagd om de telefoon uit te zetten. En wat gebeurt er? Op de eerste rij tijdens de voorstelling … oplichtende flitslichtjes en een rinkelend mobieltje … de eigenaar fluistert net te luid een paar zinnen. Bestaat er zoiets als ‘stadionverbod’ voor theaterbezoekers …?

Het schiet niet op

Tags

, ,

Het lijkt wel of ik in een blog-dipje zit. Ik vergeet het vaak. Dat komt omdat ik veel ‘vlieguren’ maak buiten de deur. Al vroeg de deur uit en pas laat terug thuis. En dan kruip ik niet meteen achter de computer. Wel kijk ik dan nog even naar de televisie. Ik ben blij dat de verkiezingen achter de rug zijn want dan blijf ik misschien niet meer eindeloos zappen naar praat-programma’s. Best wel een domme activiteit.

Even mijn email checken. En mijn Facebook. En daar staat veel te veel reclame op. Vaak in de vorm van ‘voorgestelde berichten’. Ik weet niet of ik dat zelf kan uitzetten. Sommige filmpjes of grapjes kom ik regelmatig op meerdere profielen tegen. Vandaag zag ik twee grappige taal-bijdrages. Een glimlach. Ik vul er mijn blog vandaag mee. Ik hoop gauw mijn eigen verhalen weer op te pakken. Tot dan moeten jullie het doen met grapjes van een ander.

Hoe geschreven ‘taal’ zich ontwikkeld heeft …

Een verklarende woordenlijst.

Ik mag niet

Tags

, , , ,

Raar eigenlijk dat ik best veel lees over de verkiezingen in Nederland. En praatprogramma’s op televisie kijk. Nou ja, dat laatste niet echt heel veel. Het doet er namelijk niet toe. ‘Hoezo niet?’ hoor ik enkelen denken … Het doet er niet toe want ik mag niet stemmen. Ik heb namelijk geen Nederlands paspoort. Ik ben (nog steeds) Belg. En woon al bijna veertig jaar in Nederland. Maar zo is de kieswet. Ik mag enkel stemmen voor de gemeenteraad en het Waterschap. Niet voor de Kamer en niet voor de Provincie. Met de Europese verkiezingen mag ik voor één van beide landen stemmen. Niet voor allebei. Als ik me op tijd aanmeld voor Belgische parlement-verkiezingen dan mag ik daar voor stemmen. Maar dat laatste is al tweemaal fout gegaan door administratieve slordigheden. Ik kreeg ooit een excuus-telefoontje van de ambassadeur. Dank u wel Mijnheer.

Bron: © NRC

Bron: © NRC

Ik las laatst een pleidooi om de naam van de Partij van de Dieren (PvdD) te veranderen in Partij van de Duurzaamheid (PvdD). Dan hoeven ze hun afgekorte naam niet te veranderen. En dat dekt meer hun partij-programma, hun visie op mens en aarde. Bovendien vind ik dat dieren geen rechten hebben maar dat mensen de plicht en verantwoordelijkheid hebben om fatsoenlijk om te gaan met dieren.

En als ik wel mocht stemmen dan gaat mijn stem naar Kathalijne Buitenweg – nummer 2 op de lijst van Groen Links. Ze kreeg eerder mijn stem toen het wel mocht. Europese verkiezingen 1999.

© Carel Buring

© Carel Buring (op Twitter)

Zouden grote, gemeentelijke aanplakborden helpen om mensen naar de stembus te krijgen? Of om op een bepaalde partij te stemmen? Ik betwijfel het. Maar waarom iemand het nodig vindt om die affiches te verscheuren – zoals op bovenstaande foto in de Wijngaardstraat in Goes – dat gaat er bij mij niet in.

Ik heb de stemwijzer nog niet ingevuld. Dat ga ik mogelijk wel eens proberen. En het zal wel duidelijk zijn dat ik geen stemadvies heb behalve dat ik vind dat iedereen die mag stemmen, moet gaan stemmen. En dat ik hoop dat er een (centrum) links kabinet komt.

De Vlaketunnel

Tags

, , , , , ,

Onderweg van huis naar een werkafspraak. En daarna weer terug naar huis. Daar wil ik het vandaag over hebben. Bijna al mijn werkzaamheden heb ik dit kalenderjaar in Zeeland. En nog specifieker op Walcheren en Zuid- en Noord Beveland. De centjes worden dit jaar in Nederland verdiend – vanuit Bergen op Zoom – en de vakantiedagen probeer ik in Mozambique door te brengen. Bij het meisje, bij het zwembad, bij het strand en bij de schoonfamilie. Ik ben dus veel onderweg.

Onderweg passeer ik altijd – ongeveer halverwege – de Vlaketunnel. Voor mij een belangrijk ijkpunt. Ik leg uit waarom.

Vlaketunnel onder het Kanaal door Zuid Beveland.

Vlaketunnel onder het Kanaal door Zuid Beveland.

Als ik vanuit Bergen op Zoom vertrek, zijn mijn gedachten nog vaak bij huishoudelijke zaken. ‘Heb ik de verwarming wel lager gedraaid? Als ik straks thuiskom mag ik niet vergeten de vuilcontainer bij de straat te zetten. Ik moet dringend het gras maaien. Van wie zijn toch al die geparkeerde auto’s in ons straatje?’ Dat soort dingen. Als ik de tunnel door ben, gaat mijn aandacht vol naar het werk. In gedachte neem ik dan de repetitie door. Of focus ik me op de aanstaande vergadering. Letterlijk soms door een laatste moment telefoontje te plegen.

En een paar uur later is het precies andersom. Tussen Goes en/of Middelburg naar de tunnel denk ik nog na over wat we net hebben gedaan of hebben besproken. Eens de tunnel door is het werk naar de achtergrond verdwenen en denk ik aan andere zaken of luister naar de radio. Ik vind het prima. Misschien nog even voor lezers die Zeeland niet zo goed kennen. De afstand tussen Bergen op Zoom en Goes is 40 kilometer (een klein half uurtje met de auto) en naar Middelburg rij ik 60 kilometer (ongeveer veertig minuten).

Ook mijn eerdere werkzaamheden in Brabant hadden hetzelfde ritme. Naar Zundert – 38 kilometer, naar Oosterhout – 50 kilometer. Maar dan zonder tunnel. Die was er enkel in mijn hoofd. Jaren geleden had ik een opdracht in Bergen op Zoom. Vijf minuten fietsen van huis. Eerst vond ik het een geweldig idee. Veel tijd dat ik niet onderweg hoefde te zijn. Joepie. Ik kwam er al gauw achter dat mijn ritme danig verstoord werd door de korte verplaatsing. Mijn toetje zat bij wijze van spreken nog in mijn slokdarm als ik de acteurs de eerste opdracht gaf. En de weigering van een actrice om een ‘onflatteuze jurk’ aan te trekken tijdens een repetitie had ik nog niet verteerd. Ik nam een dreigend conflict mee naar huis.

En jullie? Hoe ervaren jullie de reistijd van huis naar werk? Misschien moet ik er wel bij vertellen dat deze verplaatsingen vaak op rustige uren zijn. Zelden last van een files. En dat ze niet dagelijks zijn. Soms wel maar gemiddeld rijd ik drie of vier keer per week door de tunnel – soms ook tijdens het weekend.

Een boek en een film

Tags

, , , , , , , , ,

Tweemaal goed gekozen. Het boek dat ik deze week las heb ik ****1/2 ster gegeven. En ook de film die ik onlangs zag, scoort een hoog cijfer. Het boek en de film hebben niets met elkaar te maken. Zuiver toevallig las ik het boek (uit 2014) en keek ik de film (ook uit 2014) in dezelfde week. Ik heb het over ‘De Officier’ (Robert Harris) en ‘The hundred foot journey’.

Foto uit de film

Foto uit de film “The Hundred Foot Journey”

Heb je de film ‘Chocolat’ ooit gezien en zat je te watertanden. Ik wel. En dezelfde regisseur – Lasse Hallström – heeft nu – oa in opdracht van Ophrah Winfrey en Steven Spielberg – ‘The Hundred Foot Journey’ geregisseerd. Een beetje hetzelfde concept als in Chocolat. Buitenstaanders komen een klein Frans dorp binnen en veroorzaken een onbedoeld conflict met enkele bewoners. De Indische Kadam familie, onder leiding van Papa, is gevlucht uit India en vestigt zich uiteindelijk in Saint-Antonin-Noble-Val in het zuiden van Frankrijk. Hier openen ze het Indiaas restaurant Maison Mumbai recht tegenover Le Saule Pleureur, een klassiek Frans restaurant met één Michelin-ster. De eigenaresse – een mooie rol van Helen Mirren – is hier niet van gediend. Het protest begint. Zoon Hassan Kadam is een culinair genie. Hij tovert de heerlijkste gerechten op tafel – vaak met kruiden uit zijn geboorteland … Moet ik meer vertellen? Nee toch? Een aanrader – misschien een beetje zoetsappig – maar een feel good movie op zijn tijd vind ik heerlijk.

En dan het boek. ‘De Officier’. Het verhaal achter de Dreyfus-affaire. In januari 1895 wordt de joods-Franse officier Alfred Dreyfus voor het oog van een woedende menigte van zijn zwaard en rang ontdaan en veroordeeld tot levenslange opsluiting op Duivelseiland. Dreyfus is schuldig bevonden aan spionage voor de Duitse aartsvijand. Een van de toeschouwers is Georges Picquart, officier van de Franse inlichtingendienst. Hij stelt later als hoofd van de geheime dienst een onderzoek in naar de zaak-Dreyfus. Hij is niet pro Dreyfus maar wel pro eerlijke rechtspraak. En hij ontdekt gerommel met de bewijzen die zijn aangevoerd. Picquart ontdekt dat de werkelijke spion nog altijd in het Franse leger actief is. Hij zet een operatie op touw om hem in de val te lokken. Het resultaat hiervan is echter vele malen schokkender dan verwacht: een spoor van corruptie en leugens leidt tot in de hoogste regionen van het Franse leger en de regering. Maar zijn oversten kunnen zich geen nieuw Dreyfus-proces veroorloven. Zij liegen en manipuleren. Picquart wordt op een zijspoor gezet.

Ik heb het boek verslonden. Ik hou van geschiedenis en van goede thrillers. Hier gaan deze zaken hand in hand. Een aanrader en uitgeroepen door Vrij Nederland als het beste spannende boek van 2014. Ik ben het met ze eens.

Duizend vragen aan mezelf (10)

Tags

, , , , , , , ,

Vandaag het antwoord op veertien nieuwe vragen.

127. Word je snel verliefd?

Als er zou gevraagd worden: ‘Word je wel eens verliefd?’ dan zou ik zeker ja antwoorden. Maar of ik SNEL verliefd word, is een andere zaak. En dan ga ik natuurlijk ook nadenken wat ‘verliefd zijn’ precies inhoudt. Ja, ik word wel eens verliefd maar het kan ook zomaar een korte bevlieging zijn die over is voor ik er überhaupt ruchtbaarheid heb aangegeven.

128. Waar denk je aan voordat je in slaap valt?

Bijna een vast ritueel voor ik in slaap val is lezen. Dat kan vijf minuten zijn of ook wel een uur (of meer). De afspraak die ik met mezelf heb gemaakt is dat ik mijn boek wegleg zo gauw ik met mijn ogen begin te knipperen. Ik leg mijn boek weg, doe het licht uit en val gegarandeerd binnen dertig seconden in slaap. En in die korte tijd denk ik waarschijnlijk aan Isabel want meestal ligt zij in hetzelfde bed en probeer ik haar niet wakker te maken met mijn gedraai en gewroet.

129. Wat is je favoriete dag van de week?

De zondag denk ik. En dat heeft niets met godsdienst te maken maar wel dat ik op die dag zelden moet werken. En als ik toch repetities heb, zijn het meestal zeer goede bijeenkomsten waar er flink wat werk verzet wordt. En in Mozambique zijn we lekker met z’n tweetjes op zondag want het is de vrije dag van Todinho.

130. Wat is je grootste overwinning?

Jeetje. Wat een vraag. Ik blijf een antwoord schuldig. Tellen gezelschapspelletjes ook mee?

131. Met welke beroemdheid zou je een dag willen doorbrengen?

Vroeger had ik zeker ‘Nelson Mandela’ geantwoord. Ik denk lang na. Goed, ik geef antwoord. Met Taco Dibbits, directeur van het Rijksmuseum. Hij mag me een dagje meenemen (rondleiden) door zijn museum – door zijn wereld. Niemand anders erbij. Gewoon hij en ik. Ik kies deze man uit, niet omdat ik iets weet over hem, maar via zijn verhalen kan ik dan het Rijksmuseum bezoeken … dat lijkt me wel wat.

132. Ben je weleens verliefd geweest op een (onbereikbare) beroemdheid?

Niet dat ik me kan herinneren.

133. Wat is je droomberoep?

Ik doe wat ik graag doe. En als ik iets anders moet bedenken dan is het waarschijnlijk weer iets in de kunsten. Succesvol schrijver. Beeldend kunstenaar. Dirigent. En als ik dagdroom zie ik mezelf ook als (sport)journalist met een eigen tv-show – een soort Mart Smeets (*) of als piloot. En als ik wat geduldiger was aangelegd was rechercheur misschien ook wel iets geweest.

(*) Waarschijnlijk zijn nu heel wat lezers afgehaakt bij de gedachte aan Mart Smeets. Hij heeft ‘haters’ en ‘liefhebbers’. Ik voel me thuis bij de tweede soort.

134. Vraag je makkelijk om hulp?

Nee. En dat vind ik een slechte eigenschap van mezelf. Dat zou ik veel vaker wel moeten doen.

135. Wat kun je maar niet weggooien?

Heb je even? Wie mijn stukjes al een tijdje leest, weet dat ik een verzamelaar ben. Ik kan zeer slecht zaken weggooien. Ik wil wel maar dan voeg ik de daad niet bij het woord.

140. Welke site bezoek je dagelijks?

Hier heb ik wel eens eerder over geschreven. Ik kijk bijna dagelijks naar Nu.nl en de meeste dagen klik ik ook Facebook en de Volkskrant open. Niet dagelijks maar toch een paar keer per week klik ik naar mijn WordPress-reader en dan verder naar nieuwe stukjes van collega-bloggers.

141. Zijn de beste dingen in het leven gratis?

Wat? Plots een filosofische vraag … Moet ik nu achter mijn oren krabben? Mijn gezicht in een fronsend vraagteken veranderen? De beste dingen in mijn leven zijn uiteraard zaken die met liefde en gezondheid hebben te maken. En om dat te combineren met gratis … nou moe … doe mij maar een volgende vraag.

142. Heb je weleens iets gestolen?

Ja. Als kind een vulpotlood in een supermarkt. (Voor de kenners: bij De Wolf in Boechout toen het nog een Alvo-winkel was). Wat was ik opgelaten nadat ik dat had gedaan. Slecht geslapen. Zware schuldgevoelens. Ik heb het potlood nooit durven gebruiken en ik herinner me ook de biechtstoel waarin ik dat vertelde aan de biechtvader van dienst. Meestal verzon ik mijn zonden: “Eerwaarde Vader, ik heb gezondigd. Ik ben 4x ongehoorzaam geweest. Ik heb 3x gelogen. Ik heb mijn broertje gepest. Ik heb uit de suikerpot gesnoept.”  Hahaha … dat zei ik altijd maar ik heb dat nooit gedaan … suiker – bah … ik heb ook wel eens gezegd dat ik onkuise gedachten heb gehad … er werd gelukkig niet naar details gevraagd … oef, ik had niet geweten wat ik had moeten antwoorden. Maar die keer na mijn potlood-diefstal, zweette ik peentjes.

143. Welk gerecht schotel je gasten vaak voor?

Stoofvlees. Videekes – pasteitjes. Baclava. Soep. Moussaka. Vis in folie verpakt. Mooi woord vind ik dat: voorschotelen …

144. In welke winkel wil je wel één minuut gratis winkelen?

Leuk idee. Ik kom nu niet verder dan de Mediamarkt of een Apple-store. Maar als ik aan een ‘handeltje’ denk dan kan ik heel wat parfumflesjes scoren in één minuut bij Douglas of een andere drogisterij. Mijn lief zou d’r ogen niet geloven …

In de serie: 1000 vragen aan mezelf

Veel teveel potjes

Tags

, , , , , , ,

Glazen potjes met deksel, lege confituur-potjes, steriliseer-bokalen. Het huis van mijn jeugd was ermee gevuld. Op de voorraad-planken in de kelder. Twee trapjes af. Daar stonden de conserven-blikken, de potjes confituur, de extra pakken bloem en paneermeel en de bakken met frisdrank en tafel-bier. Op de meeste planken lag kast-papier dat elk jaar werd vervangen tijdens de grote kuis (schoonmaak). Een scherpe 180 graden-bocht naar rechts en dan ging je echt de kelder in.

De kelderkast bij ons thuis

De kelderkast bij ons thuis (2008)

In 2008 verliet mijn moeder ‘Huize Tijl’ waar ze vijftig jaar had gewoond. Een paar dagen voor de verhuizing ben ik nog eens door alle kamers gelopen. Dit keer met mijn fototoestel. Meer dan honderd foto’s heb ik gemaakt. Ik maakte er een fotoboek van. Een bevroren herinnering aan veel mooie jaren.

Eigenlijk was ik niet van plan te schrijven over vroeger. Maar over nu. Het zit in mijn familiaal dna dat ik lege bokalen moet uitspoelen met kokend water en ze moet verzamelen voor de nieuwe oogst. Nieuwe potjes voor confituur. Elk jaar bracht ik mijn lege potjes naar mijn moeder. Die kreeg ik dan vol weer terug. Haar favoriete jam was abrikozen met rabarber. Maar er was veel meer. Pruimen. Aardbeien. Rode bessen. Appelmoes in grotere potten. En als zoon van mijn moeder deed ik haar een klein beetje na met het fruit uit onze eigen tuin. Ik haal ternauwernood tien potjes per seizoen. En toen ging mijn moeder verhuizen en was de oogst veel minder. Er werd minder jam gemaakt. Ik bleef echter potjes verzamelen in onze kelderkast. En nu moet ik plaats maken voor vijf nieuwe potjes op de voorraad-planken. Ik sta voor de overvolle voorraadkast. ‘Mijn hemel’ … wat een idiote verzamelwoede. Ik pak de grote boodschappen tas en een plastic zak. Een half uur later heb ik bijna honderd potjes apart verzameld van de honderd dekseltjes.

Op weg naar de glas-container (2017)

Op weg naar de glas-container (2017)

Een tevreden gevoel. De kast is flink opgeruimd. Het einde van een tijdperk? Dat is een te groot woord. Een licht gevoel van nostalgie. En voor de zekerheid heb ik zes potjes bewaard want er komt een nieuw seizoen aan met aalbessen, kruisbessen, frambozen, bramen en pruimen. En dan heb ik het nog niet over de druiven. Voorlopig blijf ik jam maken. In Mozambique met ander fruit. Mango, avocado, ata … ik vertel er een andere keer over. Nu ga ik een boterham smeren met … eigengemaakte jam. Eet smakelijk.

 

 

Dineo

Tags

, , , , ,

Terwijl ik in Nederland de ene dag geniet van een veelbelovend zonnetje, baal ik de volgende dag van grijs miezerig weer. Alsof mijn leven afhankelijk is van het weer. Nee, dat is het niet. Hooguit is het van invloed op mijn gemoed. Wat te denken van een tropische cycloon die overtrekt? Een nachtmerrie. Sommige vrienden apppten me om me sterkte te wensen. Dank jullie wel. Ze hadden op de televisie gehoord van Dineo die een grote verwoesting aanrichtte in Mozambique. Voornamelijk in de provincie Inhambane.

Dineo kwam langs

Dineo kwam langs

Via Facebook en de Mozambikaanse kranten volgde ik vanuit Nederland het nieuws. En natuurlijk had ik wat meer contact dan gebruikelijk met Isabel. Behalve veel regen en een paar uur hevige windstoten zijn Maputo en Matola er relatief goed van af gekomen. Enkel het systeem waarmee onze grote poort automatisch dient open te gaan heeft een ‘tik’ gekregen. De schade is ondertussen hersteld. Dat zal op andere plaatsen veel langer duren. Ik neem wat cijfers over uit plaatselijke media.

Een verwoesting, dat is de enige manier om de gevolgen van de tropische cycloon Dineo te omschrijven, die Inhambane geselde op donderdag en vrijdag. Een genadeloze wind die alles meenam op zijn pad. Huizen, elektriciteitsmasten, reclameborden, billboards, alles. Een groot deel van de openbare infrastructuur, voornamelijk gebouwen van het onderwijs en de gezondheidszorg zijn geheel of gedeeltelijk vernietigd. 1.687 klaslokalen zijn beschadigd, waardoor een totaal van 160.000 leerlingen en studenten en 5.500 docenten en 70 sanitaire eenheden werden vernietigd.

Een plaatselijk ziekenhuis na Dineo

Een plaatselijk ziekenhuis na Dineo

In totaal werden 652.684 mensen getroffen, wat overeenkomt met 130.538 gezinnen. De cycloon verwoestte ook 29.173 hectare maïs, nhemba bonen, cassave, groente- en fruitboomplantages. Een ramp voor de plaatselijke bevolking. De kleine oogst voor persoonlijk gebruik is in één klap weggevaagd. Veel eenvoudige vissersboten zijn verwoest of opgeslokt door de hoge golven. De noodtoestand is uitgeroepen in twaalf districten. Hoe gaat de overheid dit aanpakken? Niet alleen vandaag maar ook de komende weken en maanden?

En dan lees ik in een klein stukje op internet iets over de ferry tussen Maxixe en Inhambane Stad. Omdat de boten niet kunnen aanleggen – omdat de kades verwoest zijn – bieden jongens aan om mensen naar de boot te dragen. 10 meticais per draag-transport. Anders met blote voeten door het water waden, dat kan ook. De ene zijn dood is de andere zijn brood.

Kade in Maxixe

Kade in Maxixe

Ik klaag voorlopig niet meer over het Nederlandse weer.

Nonkel Pater (2)

Tags

, , ,

Een kleine maand geleden schreef ik voor het eerst over Nonkel Pater en over het fotoboek dat ik van hem heb. Pater Frans De Smedt.

“We zijn allemaal kleine riviertjes met heimwee naar de grote zee.” 

3x Nonkel Pater

3x Nonkel Pater

Op de achterzijde staan een paar aantekeningen. Ik probeer ze te ontcijferen.

Foto 1. Na mijn aankomst – Februari 1935 Vóór mijn ziekte. Frans

Foto 2. De eerste dag buiten. April 1935. Ik lees het verbod van Marx !

Foto 3. Op het graf van Ferdinand Verbiest. Psalmenzondag 1936. Peking.

De twee woorden in het rood: ZIEKTE en MARX … ik denk dat er ziekte en Marx geschreven staat op de foto’s maar het is ook een gokje. Ik weet dat hij tijdens zijn lange jaren als missionaris in China een paar keer ernstig ziek is geweest. De krant is duidelijk de Vlaamse krant De Standaard. Hoe die in Peking terecht kwam is me een raadsel. Per boot? Per vliegtuig? En hoe oud was dan het nieuws?

Ferdinand Verbiest (1623 – 1688) is een Vlaamse Jezuïet – missionaris in China. Het grote voorbeeld van de Paters van Scheut.

Ik heb ook zijn ‘begrafenis-prentje’. Daarop staan een paar details die ik niet zelf herinner. Ik citeer: Pater Frans De Smedt – Missionaris van Scheut – Oudstrijder ’14 – ’18 – Geboren te St.-Amands-aan-de-Schelde op 25 februari 1894. Op 8 september 1919 wijdde hij zich aan de Heer door religieuze beloften. Hij werd priester gewijd op 28 september 1924. Op 17 augustus 1925 vertrok hij naar de Missie – SUI-YUEN in China waar hij verbleef tot eind 1948. Vervolgens was hij aalmoezenier van het Rusthuis der Zwartzusters te Puurs tot maart 1970. Op 27 juli 1982 overleed hij in het Rusthuis van de Missionarissen van Scheut te Schilde.

Wordt spoedig vervolgd met meer foto’s en meer verhalen.

In de serie: KOEKJESTROMMEL