Duin Irma Johanna

Tags

, , , , , , ,

‘Beebie’ is geboren. Maandag 14 januari  – 17.55u wordt in Bergen op Zoom mijn vijfde kleinkind geboren. 3630 gram. DUIN IRMA JOHANNA SCHYVENS. Dochter van mijn zoon Jules en schoondochter Yvonne. Hun derde kindje, Ender en Icarus hebben een zus. Olivia en Carmen een nichtje.

Duin Schyvens

De tekst hierboven klinkt erg zakelijk. Het zijn de feiten maar hier zit een meer-dan-trotse Bompa te stralen van oor tot oor. Een kleindochter. Joepie. Alles gaat goed met moeder en kind. Dat is ook altijd fijn om te horen / weten.

We schenken een borreltje in en toosten op het nieuwe leven. Welkom Duin. En met m’n glaasje loop ik naar buiten en breng een toost uit op ‘de Maan’. L’Chaim – Op het leven.

ps. Dit is de vijfde keer dat ik zo’n mooi bericht kan plaatsen op mijn blog. En zoals je vast zult begrijpen, zal ik in de (nabije) toekomst terughoudend zijn met het plaatsen van foto’s van mijn kleinkinderen. Dat is namelijk niet aan mij … maar vandaag mag het wel. Ik ben zielsgelukkig.

Advertenties

Meneer van der Staaij

Tags

, , , , ,

“Heb je goed geslapen deze week Kees?”

Van links naar …

… het midden en dan …

… naar rechts.

Woorden zijn niet echt nodig. Beelden zeggen genoeg. En deze beelden komen allemaal van Pixabay.

ps. En ik ben niet origineel met deze (foto)-boodschap. Dat doet er vandaag niet toe.

Mijn podcasts

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Ik schreef al eerder over het luisteren naar de radio en naar podcasts. Af en toe download ik nieuwe afleveringen. En ik beluister ze op heel verschillende momenten.

Favoriet is denk ik wel De Grote Harry Bannink Podcast. Gijs Groenteman gaat op bezoek bij mensen die op een of andere wijze betrokken waren bij het werk van de Nederlandse componist Harry Bannink. Gijs Groenteman is superfan. In elke aflevering praat hij ruim een uur over Bannink met een zanger (m/v), een muzikant (m/v), een acteur (m/v), een tekstschrijver (m/v), een producer (m/v), een regisseur (m/v), een arrangeur enzovoort. Samen luisteren ze naar een stuk of tien liedjes. Ze halen herinneringen op. Wat een oeuvre heeft die man geschreven. ‘Ja zuster, nee zuster’, ‘Vluchten kan niet meer’, ‘Het is over’ en ‘Deze vuist op deze vuist’. Zomaar een paar titels van klassiekers. Liedjes voor musicals, televisieprogramma’s als Sesamstraat, Het Klokhuis, JJ de Bom Show, De Stratenmaker op Zee Show, de Film van Ome Willem. Ik luister meestal tijdens mijn wandelingen (indoor en outdoor). Ruim 40 afleveringen en er is ook een theatertour rond hetzelfde thema.

Mijn podcasts

Een beetje in hetzelfde genre maar toch ook helemaal anders is Musical Moods. Een programma van radio 5. Een uur musical-liedjes meestal rond één thema. Aan elkaar gepraat door Frits Sissing. Wie anders? Al meer dan 140 afleveringen. Ook hier luister ik meestal naar op de loopband in de sportschool of op de fiets die geen meter vooruit gaat.

Als ik thuis aan het werk ben of dit blog schrijf staat vaak Het Zondagochtend Concert aan. Ook een fijne podcast en omdat er weinig bij gesproken wordt is het heerlijke achtergrond-muziek. Af en toe klik ik even terug om een fragment nog eens te beluisteren of om de naam van het werk of componist nog een keer te horen. Hans van den Boom praat de onderdelen aan elkaar. Vaak met leuke of interessante weetjes.

En tenslotte Andermans VerenKick van de Veer is groot kenner van kleinkunst en cabaret. Ook zijn programma is meestal opgebouwd rond een thema. Hij heeft vaak studiogasten die ter plekke nog wat goochelen met woorden. Spitsvondigheden. Om volop te genieten van alle woordspelingen en mooie liedteksten luister ik deze podcast met meer aandacht en doe ik nauwelijks iets anders. Ja … af en toe schilderen. Een beetje fröbelen met aquarel.

Tot zover mijn vier favoriete muzikale podcasts. Ik luister ook naar andere podcasts die over politiek, actualiteit of sport gaan. Maar daarover een andere keer.

Werelden van verschil

Tags

, , , , , , , , , , , , , ,

Mozambique – eind negentiende eeuw. New Hampshire – een studentencampus en ergens in de middle of nowhere – eenentwintigste eeuw. Maastricht – zeventiende eeuw.

Dit waren (zijn) de werelden waar ik me de afgelopen weken heb bevonden. In mijn boeken dan toch. Maar het zijn nog eerder de verhalen en de stijl die me deden besluiten om dit stukje ‘Werelden van verschil’ te noemen.

VROUWEN VAN AS

Vrouwen van As

” Mozambique, eind negentiende eeuw. De bevolking wordt bedreigd door de legers van Zoeloekeizer Gungunhana en hoopt op steun van de Portugese kolonisator. Germano de Melo, een om politieke redenen verbannen Portugese sergeant, neemt zijn intrek in een vervallen kazerne in een afgelegen dorp. Daar trekt het vijftienjarige meisje Imani zijn aandacht. In een land verscheurd door oorlog kan een vrouw echter beter onopgemerkt blijven, alsof ze bestaat uit schaduw en as.”

Een indrukwekkend boek over mijn Afrikaanse thuis(land). Thuisland is natuurlijk een heel beladen woord. Ik bedoel natuurlijk het land waar ik me (ook) thuis voel. Goed. Het boek. Aangrijpend, poëtisch, magisch en niet gemakkelijk. Ik heb er langer over gedaan om dit boek te lezen dan gebruikelijk – deels door het bezoek en de drukte van de feestdagen. 

Germano de Melo is als Portugees sergeant verbannen naar Nkokolani, het dorp (in de huidige provincie Inhambane) waar de vijftienjarige Imani woont met haar familie. De sergeant en Imani vormen de twee stemmen van het boek. De sergeant bemant in zijn eentje de legerpost en doet middels brieven verslag aan zijn leidinggevende. Tenminste dat denkt hij. Hij doet formeel verslag maar schroomt noch kritiek op Portugal, noch het persoonlijke. Zeker niet als hij over Imani schrijft. Zij is opgevoed op een Portugese missieschool voordat haar volk alweer moest vluchten voor een (stammen)oorlog. Haar moeder noemde Imani ‘As’, omdat je geen pijn voelt als je as bent. Als vrouw in een oorlogssituatie is dat een groot voordeel.

Het boek is gebaseerd op historische feiten maar is een fictieve vertelling doordrenkt met magisch realisme. Dit boek gaat over de laatste dagen van wat ooit Gazastaat heette, het op een na grootste door een Afrikaan geleide Zoeloe-keizerrijk in Afrika.

Ik heb genoten van dit boek. Natuurlijk omdat ik van geschiedenis hou en allerlei zaken (namen en plaatsen) me bekend voorkomen. Maar ook het magisch denken van Mozambikanen is zeer herkenbaar. Naarmate het verhaal in ‘Vrouwen van As’ verloopt, schetst Mia Couto steeds duidelijker wat oorlog en kolonisatie met zich meebrengt. Hoe het gewone volk wordt verscheurd en lijdt. Branie en heroïek leiden tot familievetes, bloedvergieten en vernietigingen.

Een paar citaten.

“De wreedheid van een oorlog meet je niet af aan het aantal grafzerken op het kerkhof. Die meet je af aan de lijken die niet begraven worden. Dat dacht ik terwijl ik me voorzichtig een weg baande tussen roofvogels, jakhalzen en aan stukken gehakte mensen.”

“Het is niet de oorlog die om wapens vraagt, het is omgekeerd, het zijn de wapens die de oorlog laten ontstaan.”

De deal

DE DEAL

“Hannah Wells heeft een enorme crush op Justin Kohl, de hunk van het footballteam. Maar hoe kan ze ervoor zorgen dat hij haar eindelijk ziet staan?

Garrett Graham is de populaire aanvoerder van het ijshockeyteam. Maar hij kan ijshockey wel vergeten als hij niet snel zijn filosofiegemiddelde verbetert met behulp van bijles. Hij laat zijn oog vallen op de sarcastische brunette die als enige van de klas een goed cijfer heeft gehaald voor het tentamen dat hij over moet doen. Het enige probleem: zij heeft helemaal geen zin om hem te helpen.

Garrett is echter niet voor één gat te vangen en bedenkt een sluw plan: zij geeft hem bijles, en hij doet een tijdje alsof hij haar vriendje is. Als Hannah namelijk een paar keer als zijn date op feestjes wordt gezien, zal ze daarmee ongetwijfeld de aandacht van Justin trekken. In een vlaag van verstandsverbijstering gaat Hannah akkoord met de deal. Dat kan niet misgaan… toch?”

Ooit gehoord van het genre: ‘New Adult’? Daar schijnt dit boek aan te voldoen. Ik zou het eerder ‘Bouquet 2.0’ of ‘High School Soft Porno’ noemen. Waarom heb ik dit boek in hemelsnaam gekocht? Ik denk als iets extra voor € 1,99 bij een andere bestelling. Wat een plat verhaal. Geen enkele diepgang. Verschrikkelijk voorspelbaar. Goed … ik kan dit boek afstrepen van een denkbeeldige ‘challenge’ waarbij ik veel soorten genres moet lezen. En je begrijpt het natuurlijk … geen aanrader. Verder geen woorden aan vuil maken. Zonde van uw en mijn tijd.

VERLEDEN TIJD

Verleden tijd

“Jack Reacher is op weg van Maine naar San Diego, liftend of te voet, het maakt hem niet veel uit. Als hij in New Hampshire de plaatsnaam Laconia ziet, besluit hij er een kijkje te gaan nemen, omdat het de geboorteplaats van zijn vader is. Bij navraag blijkt dat niemand zijn vader gekend heeft en ook in het bevolkingsregister is hij niet te vinden. Toch vindt Reacher enkele sporen en blijkt dat de Reachers woonden waar nu een appelboomgaard is. Afgelegen net als het motel enkele kilometers verderop waarvan een zekere Marc Reacher mede-eigenaar is. Is hij familie? Is dit wel een gewoon motel?”

Alweer de drieëntwingste thriller van Lee Child met Jack Reacher – einzelgänger en voormalig militaire politie-commandant – in de hoofdrol. Af en toe heeft het boek ‘Stephen King-achtige’ trekjes. Opnieuw een pageturner. Vlot geschreven met de bekende Jack Reacher elementen. Geregeld een knokpartij waarbij de tegenstander wordt gewaarschuwd maar Jack aan een paar kop- en elleboogstoten genoeg heeft. Natuurlijk heeft hij ook een conflict met het plaatselijk gezag. Dat levert trouwens de beste dialogen op. Met plezier gelezen maar het is zeker niet het beste boek uit zijn grote oeuvre.

SPAANS VUUR

Spaans Vuur

Maastricht, 1635. In de duisternis van de stad sluipt een Spaanse moordenaar rond, verkleed als monnik, zijn mes verborgen in de mouw van zijn pij. Zijn slachtoffers lijken willekeurig gekozen, maar achter elke moord schuilt een weldoordacht plan. Resultaat van zijn praktijken: angst en paniek onder de bevolking.

In Maastricht woedt een felle godsdienststrijd tussen de katholieken en de calvinisten; de stad is ingesloten door de Spaanse legers. Het lijkt een kwestie van dagen en de stad valt weer in Spaanse handen. Tegen deze achtergrond van de Tachtigjarige Oorlog krijgt de jonge Evan Sharpe, tolk in het leger van Frederik Hendrik, opdracht om uit te zoeken wie deze nietsontziende moordenaar is. Zijn speurtocht voert hem – dwars door het vijandig Spaanse gebied – naar het bedevaartsoord Scherpenheuvel, waar de eerste stukjes van de puzzel op hun plaats vallen …”

Dit is het eerste boek dat ik lees van Wouter van Mastricht. Een tip van een medeblogster. Heel erg dank. Als je hier al een tijdje meeleest, begin je natuurlijk mijn smaak een beetje te kennen. Ik heb het boek nog niet uit maar dat gaat vast niet lang meer duren. En het smaakt nu al naar meer …

In de serie: BOEKEN

Het nieuwe vissen

Tags

, , , , , , ,

Dat ik geen visser ben, heb ik al eerder geschreven. Dit is dus geen stukje dat ik schrijf als ervaringsdeskundige. Gewoon iets dat ik een paar dagen geleden zag. Ik keek mijn ogen uit.

Wij maakten een strandwandeling in Durban (Noord). Een woeste branding en veel wind. Er werd niet gezwommen. Zelfs de surfers waagden zich niet op zee. Wel andere wandelaars op het strand. Hier en daar werd er gebraaid. Begrijp je dit voltooid deelwoord? Van het werkwoord ‘braaien’. Of moet je dat met één a schrijven? Doet er niet niet. Ik heb het over bbq’n maar dan op z’n (zuid) Afrikaans. Ook Mozambikanen gebruiken dat woord meer en meer.

Isabel merkt een drone op boven zee. Ik blijf staan kijken en zie verderop een man met de afstandsbediening. En dan kijken we nog wat beter.

Een nieuwe vorm van ‘vlieg’-vissen

Er hangt iets onder de drone. Lood en een vishaak. Als de drone zo’n tweehonderd meter uit de kust vliegt, dropt hij het lood in zee. En keert terug. Op het strand staat naast de piloot een man met drie hengels.

Drone-vissers in Durban Noord

De drone-piloot herhaalt zijn kunstje nog tweemaal. En dan is het wachten tot de hengels aanslaan. Zolang blijven we niet wachten.

Thuis in onze B&B ga ik op zoek of ik meer informatie vind over deze manier van vissen. Ja dus. Ik heb snel wat gevonden. Dankjewel Google. Het gaat nog iets verder dan wat ik hierboven beschrijf. De drone heeft ook een camera aan de onderzijde. De piloot kijkt via de camera waar vis zit. Liefst een school vissen en dan laat hij het lood en de vishaken met voer los.

Appeltje – eitje. Of moet je dit geval zeggen wormpje – visje?

Nieuwe oogst (8)

Tags

, , , , , , , , , ,

Ik moet een interne strijd leveren om niet te chagrijnig te worden / blijven. En dat al op de derde dag van het jaar. ’t Is natuurlijk ook maar een gewone donderdag. Isabel is aan het werk. Onze empregado zou vandaag weer aan het werk gaan. Je begrijpt het al. Ik gebruik de werkwoordsvorm ‘zou’. Het is bijna vier uur en hij is er nog steeds niet. Voor de tweede opeenvolgende dag is hij niet op komen dagen. Het moet wel een geweldige oud-en-nieuw-kater zijn die hij moet uitzieken. Sic. Is dat het begin van het einde voor Sr. Bennie?

En hij is niet de enige die niet komt opdagen. Ik geef twee leerlingen Nederlandse les. En je raadt het al. Eentje gaf vorige week al aan even een pauze te willen nemen. En de ander smste me vanochtend om 8 uur dat ze niet kan komen. Ik had alles al klaar gelegd. Extra oefeningen gemaakt. Een eenvoudige tekst geschreven … grrr. En ook de zwembad-schoonmaker is nog niet verschenen. Ik typ dus veel te vaak GRRR de laatste tijd. Daar moet verandering in komen.

Daarom maar een nieuwe aflevering van ‘Nieuwe oogst’. Plaatjes die ik van het internet heb geplukt. Soms van Twitter, Facebook of een nieuwssite. Gewoon kleine grapjes of nadenkertjes. Laat ik maar met iets vrolijks / moois beginnen.

Weg met het grijze chagrijn

De vrolijkste kerstboom die ik afgelopen periode ben tegengekomen is wel deze …

Mijn favoriete kerstboom

Ik lees nog steeds Vlaamse en Nederlandse kranten en tijdschriften. Weliswaar via internet. En naast de puinhoop in Scheveningen en de ontelbare leugens en verdraaide waarheden van The Donald lees ik ook over de containers die bij Borkum overboord zijn geslagen. Terschelling en andere waddeneilanden (kust) worden overspoeld met plastic en piepschuim. Drie containers met gevaarlijke stoffen zijn nog zoek.

Dier en mens

En ook onderstaande cartoon snijdt hetzelfde thema aan. Erg grappig (als het niet zo triest was).

Vertaling is vast niet nodig.

De actie “We gaan ze halen” mag dan wel mislukt zijn. Iets te naïeve voorbereiding. Maar dat er nog steeds zoveel mensen op de vlucht zijn of eindeloos wachten in erbarmelijke (Griekse en andere) kampen is beschamend als je bedenkt hoeveel miljoenen er weer in de lucht zijn geknald afgelopen maandag …

Dit behoeft geen onderschrift

Laat ik maar iets vrolijker eindigen. Dat was tenslotte de opzet van dit stukje.

Gewoon … een mooie gedachte

Niet helemaal waar natuurlijk. Maar wel een prikkelende zin.

Een dooddoener

… maar wel eentje die je zo vaak moet herhalen.

Zometeen spring ik nog even in de auto. Bij gebrek aan ‘trein’. Sorry. De eerste boodschappen van het jaar doen. Wat eten we vandaag?

Wat eet ik vandaag?

Na de kip, konijn en lam van de afgelopen dag kies ik vandaag opnieuw voor een vis-maaltijd. Ik woon tenslotte dichtbij zee. Dat vindt mijn meisje vanavond vast een prima keuze.

Dit plaatje bewaarde ik al lang op mijn bureaublad.

En na het eten beginnen we aan een nieuwe serie. Dat betekent wel … kiezen. En dat is niet altijd vanzelfsprekend … zeker niet gemakkelijk. Maar als we rond half tien – of ietsjes later – het licht uitknippen dan eindigen we onze dag met …

Welterusten

Het valt me nu pas op hoeveel ‘Engels’ ik gebruik – via de plaatjes – in dit logje. Tja … ’t Is mijn dagelijkse taal geworden. Daarom blijf ik bloggen … in het Nederlands. Met zo nu en dan een Vlaamse zinconstructie.

In de serie: NIEUWE OOGST

Negen

Tags

, , , ,

Bron: Pixabay

Wat ga ik schrijven? Er pruttelt van alles. Als ik het borrelen zou noemen, overdrijf ik. Het is woensdag 2 januari. Alweer een woensdag die als een maandag voelt. Ik ga negen korte stukjes schrijven. 

♠ Dit is het eerste stukje van mijn negende blogjaar. Op 1 januari 2011 ben ik eraan begonnen. Of ik toen kon bedenken dat ik in 2019 nog steeds … enzovoort? Ik denk het niet. De frequentie is wel wat afgenomen. Iets minder vaak. Soms omdat ik niet eindeloos in herhaling wil vallen. Deels omdat ik ‘niks’ te melden heb. Nou ja … in combinatie met dat ik geen zin (of tijd) maak om wat te schrijven.

♠ Waarom ‘negen’ in de titel? Dat heb ik hierboven net uitgelegd. Maar nu ga ik verder denken en associëren op ‘negen’.

♠ Mijn oudste kleindochter is een paar weken geleden negen geworden. Een grote (jonge) dame. Ik ben de dagen aan het af tellen … ietsjes meer dan negen … en dan zie ik haar (en de anderen) weer in levende lijve. Joepie.

♠ Negen maanden. Dat associëren we natuurlijk met zwangerschap. Mijn schoondochter is hoogzwanger van hun derde kindje. En het zou zomaar kunnen zijn dat hij / zij het levenslicht zal zien over precies negen dagen.

♠ Regen rijmt op negen. En dat doet het deze zomer veel en veel te weinig. Het gras wordt stilaan geler en geler. Van mij mag het de komende negen dagen regenen. Zullen we afspreken … liefst ’s nachts. Een uurtje of twee …

♠ Raar maar waar. Ik luister naar de radio op de achtergrond. Het is … negen uur (in Mozambique).

♠ Er staan precies negen boeken klaar op mijn e-reader. Ik moet nog kiezen wat het eerste boek van 2019 wordt. Ik twijfel nog tussen ‘roman’ – ‘thriller’ – ‘non fictie’. Boekentips blijven altijd welkom.

♠ Oud en Nieuw hebben we in kleine kring gevierd. Met familie, vrienden en een Nederlandse logee. Heel gezellig. En toen we om half twee nog even bij mijn schoonouders langsgingen waren we met negen personen om elkaar ‘Feliz Ano Novo’ te wensen. En te proosten op het nieuwe jaar.

♠ En op dit soort dagen gaan de gedachten natuurlijk ook uit naar de geliefden die er niet meer (bij) zijn. Bijvoorbeeld naar mijn eerste volger – mijn trouwe blog-lezeres. Mijn moeder. En zij verdient het om in dit rijtje te staan want zij werd geboren op 9/9. Negen september dus.

Dat waren ze dan. Negen mini-stukjes op deze warme woensdagochtend. Het is laf weer – zoals wij dat in Boechout zeggen. 28c. Geen blad beweegt aan de bomen. Grijze lucht. In België / Nederland is dat het vaste recept voor een onweer in de namiddag. Van mij mag het. Onweren. Letterlijk dan. Ik hoop op zo min mogelijk figuurlijke onweren in 2019.

Hé … dat jaartal eindigt ook op … negen.

Het beste voor jullie allemaal. Carpe Diem in goede gezondheid.

Meneer en mevrouw Singh

Tags

, , , , ,

In een hotel verblijf je meestal anoniem – zeker voor andere gasten. Dat is heel anders in een Bed & Breakfast. Zeker als Robyn – de gastvrouw – haar gasten aan dezelfde tafel laat ontbijten. Wij werden de eerste ochtend voorgesteld aan meneer en mevrouw Singh. Een ouder, Indisch echtpaar uit Kaapstad. Koen zat al gauw op zijn praatstoel en ook meneer Singh liet zich niet onbetuigd. Zo’n eerste gesprekje gaat dan meestal over “Waar komt U vandaan?” of “Ook op vakantie in Durban?” En dan wat wetenswaardigheden uitwisselen over eerdere bezoeken. Zo verliep ook ons eerste gesprek.

De tweede ochtend waren zij net klaar met hun ontbijt toen wij aanschoven aan de grote keukentafel. Het bleef dus bij “Goed geslapen?” en “Have a nice day.” En ieder ging zijn eigen weg.

Het is 24 december. Wij aten ons buikje rond in een Indisch restaurant. Puur toeval. Wel heel lekker. Het blijft één van mijn favoriete keukens. Mmm. We kopen een fles bubbels – Boschendal Brut – en leggen de fles koud voor later op de avond. Ik zit op de veranda met een boek als meneer en mevrouw Singh thuiskomen. Net voor het donker wordt. Een vriendelijke groet en zij gaan naar hun kamer. Een kwartiertje later komen ze weer naar buiten met een fles champagne in een koeler. Het blijkt een cadeautje te zijn van Robyn en Steve. Wij worden uitgenodigd om ook een glaasje te komen drinken. Ik zeg toe. We trekken gauw iets anders aan en lopen de woonkamer van onze gastvrouw in.

Proficiat Meneer en Mevrouw Singh

Het bleek dat Meneer en Mevrouw Singh hun drieënvijftigste huwelijksverjaardag vierden. Dat werd algauw duidelijk toen we aanschoven. Vandaar de ‘bubbels’. Een bijzondere dag … 24 december voor een bruiloft. Niets bleek minder waar. We spreken over 1965. De familie Singh is hindoe. Voor hen betekent Kerstmis enkel een vrije dag. Verder niets religieus. Meneer komt uit Kaapstad en zijn bruid uit Port Elizabeth. Zo’n 700 kilometer verderop. Vader Singh huurde voor de gelegenheid 11 auto’s die in optocht vertrokken naar Port Elizabeth. Drie dagen bruiloft, feest, veel ceremonieel in de tempel. Een gigafeest waarop mevrouw – toen nog niet Singh – haar nieuwe schoonfamilie voor het eerst zag. Haar verloofde had ze al wel ontmoet. Na drie dagen vertrok het jonge echtpaar naar Kaapstad. De nieuwe mevrouw Singh trok in bij de ouders van haar man.

Ik hing aan hun lippen. Ook Isabel vroeg hen het hemd van het figuurlijke lijf. Over het feest, de tradities, enzovoort. Ik haalde onze fles ‘bubbels’. Er kwam allerlei lekkers op tafel. Foto’s werden gemaakt. Een mooie ontmoeting op Kerstavond. De grote Singh-familie heeft drie kinderen met aanhang en zeven kleinkinderen. Twee van de kleindochters vieren hun verjaardag op 25 december. Ze gaan met z’n allen naar de Drakensbergen. Een week met veel Singhetjes onder elkaar.

We ontbijten nog samen op 25 december en dan vertrekken we weer naar onze eigen werelden. Wij naar huis in Mozambique. Zij naar de familie.

Christmass crackers bij het ontbijt

Onverwachte ontmoetingen … je kunt ze niet organiseren maar als het zover is … is het genieten. Het hoogtepunt van onze dagen in Durban.

Thuiskomen

Tags

, , , , , , ,

Vijf dagen uit huis. En dan op woensdag-namiddag weer thuis komen. Tweede kerstdag. Iets dat in Mozambique geen enkele betekenis heeft. Dat is een gewone werkdag. Isabel had nog een extra laatste vrije dag. Een stranddagje in Ponta do Ouro. Rond vijf uur stonden we voor onze poort. Die voelde meer dan stroef. Nauwelijks in beweging te krijgen. Grrr. Met hangen en wurgen kreeg ik er een beetje beweging in. Bennie – onze empregado – kwam een helpende hand uitsteken. Schoonzusje en haar vriend (verloofde) dobberden heerlijk rond in ons zwembad. Het is ze gegund. Zij hebben deze vijf dagen de honneurs waargenomen. In plaats van hun flat – vier hoog – in de stad maakten ze volop gebruik van onze spullen. Wij waren ondertussen zeker dat het huis niet leeg gehaald werd door loslopend tuig. Veel inbraken de laatste tijd in onze omgeving. Wanneer niet eigenlijk? Maar dat laatste is terzijde.

Koffers uit de auto, telefoon en laptop weer aan de opladers. De wasmand vullen. En misgraaien in de ijskast. Logisch want ook die stond ter beschikking van A & A. Een licht gegrom. Dan ontdekken dat de poetsmevrouw een glazen lamp heeft gebroken. Grrr. Alweer nummer vijf van gebroken zaken in een half jaar tijd. Grrr. Ik zie op de plavuizen rond het zwembad allemaal witte vlekken. Gemorste chemicaliën. Grrr.

We eten samen en dan vertrekken onze oppas-logees weer naar huis. Ik til me een breuk aan de poort. De wieltjes lopen vast. Geen beweging in te krijgen. Alweer grrr. Ik raak uit mijn humeur. Ben ik autistisch aan het worden? Kan ik geen verandering aan in de structuur van mijn dagelijks, huishoudelijke leventje? Ben ik een chagrijn? Tja … gewoon even niet blij … zal ik het daar maar op houden?

Vanochtend de plaatselijke serralheiro gebeld. Officieel vertaal je dat als: slotenmaker maar hier heeft het meer de betekenis van ‘lasser’, iemand die met ijzer uit de voeten kan.

Helpende handen

De wieltjes zitten muurvast. Het draaimechanisme van het apparaat dat de poort via de afstandsbediening in beweging zet, is deels afgebroken wegens slijtage. Hitte, regen, roest, beroerde kwaliteit. Chinees ??? We kopen nieuwe wieltjes. Er wordt gezaagd en gelast. Een warme klus bij 40c.

Nieuwe wieltjes worden vast gelast.

Een half uur later loopt de poort weer op rolletjes. Letterlijk en figuurlijk.

Omdat overal de airco’s en de ventilatoren overuren maken is er geen stroom. PLOP. En alles valt uit. Volstrekte duisternis. Alweer voor de tweede opeenvolgende avond. Zucht. We hebben gelukkig voldoende oplaadbare lampen om iets te kunnen zien. We eten bij kaarslicht. De slaapkamer blijft heet. De ramen open zetten helpt niet want de lucht (briesje) is ook heet. En we krijgen liefst zo weinig mogelijk muggen op bezoek.

Dat wordt nog een paar uurtjes puffen. In het zwembad springen om wat af te koelen en hopen dat ze ook vannacht weer elektriciteit leveren. Gisteren sprong alles om 01.42 weer aan. Tot zover een greep uit ons dagelijks leven. En ik hoor jullie vragen … hebben jullie geen aggregaat? Ja, dat hebben we. Zo’n ding slurpt benzine en maakt een pokke-herrie. Morgen toch maar serieus overwegen om hem weer aan de praat te krijgen.

Ps. Als er stroom is, laden wij alles meteen weer op. Ook de laptop waar ik nu zit op te rammelen. Ik heb nog 67% aan batterij.

Wat eten we?

Tags

, , , , ,

Vele tienduizenden mensen liepen vandaag rond in The Pavillion. Eén van de grote winkelcentra van Durban. Alle kleurtjes, dik en dun, jong en oud. Op zoek naar nog een cadeautje? Nog wat extra’s voor onder de kerstboom? Op de foto met Santa? Ik heb het allemaal voorbij zien komen op mijn bankje. Ik lees een beetje, Isabel is op zoek naar … dat weet ik eigenlijk niet.

Ik kijk met grote verbazing naar mensen met karren vol. Eten, drank, cadeau’s. Wij ontsnappen dit jaar aan de grote boodschappen. Wij zijn even ‘niet thuis’ … bij wijze van spreken. We zijn in Durban (Zuid Afrika). Een boek, een mooie serie, een wandeling en uit eten … meer moet dat niet zijn. Ik loop een plaatselijke supermarkt binnen voor een fles water en een fles met bubbeltjes. Alvast voor morgenavond. En wat zie ik? Wat stel ik vast …

Pancake day

Met een knipoog naar blog-collega Thomas Paul P die er alweer een hele normale werkweek heeft opzitten. Prettig kerstfeest. Feliz Natal. Op naar een gezond 2019.

Eckart Britch

© Eckart Britch