Mensen kijken

‘Mensen kijken’ … wie vindt dat nu niet leuk? Ik had de afgelopen dagen weer heel wat tijd om deze activiteit uit te voeren. Ik beschrijf drie heel verschillende momenten. Met drie heel verschillende soorten mensen.

Museum Voorlinden, Wassenaar

Aeroporto da Portela, Lisboa

lisboa-aeroporto

Bravis Laboratorium, Bergen op Zoom

Tekst wordt 23/9 verder aangevuld. Excuses.

1000 vragen aan mezelf (3)

Tags

, , , , , , ,

Het derde deel van een serie die tot Sint Juttemis kan doorgaan. Vandaag vraag 29 tot en met vraag 42.

29. In hoeveel huizen heb je gewoond?

Twee in België, als ik het kortstondig ‘op kot wonen in Brussel’ niet meetel. Zes in Nederland. En drie in Mozambique. Dat zijn elf huizen in totaal. Ik heb daarbij de drie flats – twee in Leeuwarden en één in Bergen op Zoom – waar wij kortstondig als overbrugging verbleven, meegerekend. 

30. Wat is jouw guilty pleasure?

Oei, ai, amai. Dat is bijna te persoonlijk om hier te publiceren. Dus dat houd ik lekker voor mezelf. Maar om toch iets op te schrijven, beken ik dat ik bij het tv-zappen overdag wel eens een hele uitzending van Mega Mindy uitkijk. En ook Master Chef Australië kan ik moeilijk weerstaan. En dat ik van witte boterhammen, met boter en chocola hou. Dat had ik al wel eens eerder vermeld.

31. Welk boek heb je het laatst gelezen?

‘Fabritius, schilder van het puttertje’ van Deborah Davis. Fijn, informatief boekje over Carel Fabritius. Schilder en tijdgenoot van Rembrandt en Vermeer. Hij kwam om het leven bij de grote kruithuis-ontploffing in Delft.

32. Waarom heb je het kapsel dat je nu hebt?

Kappers Schapendonk - Hier vind je me een paar keer per jaar.

Kappers Schapendonk – Hier vind je me een paar keer per jaar.

Vrouwen kunnen op zo’n vraag veel uitgebreider antwoorden dan ik. Ik heb nog steeds flink wat krullen … als ik in de spiegel kijk. Op foto’s zie ik natuurlijk een flinke kale plek achter op mijn schedel. En ik word stilaan grijzer. Isabel mag er me graag mee plagen. Ik wil mijn haar nooit té kort. Een staart hoeft niet meer, dat heb ik gehad. Een keer of drie per jaar wat laten bijknippen is voldoende.

33. Ben je verslaafd aan je telefoon?

Nee. Absoluut niet. Ik heb een smartphone maar ik gebruik dat ding nauwelijks. Ik heb een Samsung Galaxy S3 om te bellen en om gebeld te worden. WhatsApp is een fijne aanvulling die ik graag gebruik. Het sms’en is daardoor flink afgenomen. Ik heb geen data-verbinding aanstaan op mijn telefoon. Ik ben dus enkel online bereikbaar wanneer ik thuis wifi kan ontvangen. Dus geen telefoon-verslaving.

34. Hoeveel geld staat er nu op je bankrekening?

Te weinig. Of is dat een flauw antwoord? Deze vraag helpt me herinneren dat ik de bonnetjes van het derde kwartaal weer moet gaan uitzoeken en dat ik wat bankafschriften moet uitprinten.

35. In welke winkel kom je graag?

In Bergen op Zoom is dat Boekhandel Quist. En de viswinkel – Visgilde Oosterschelde – om het hoekje bij de Hema. Ook de Mediamarkt krijgt mij met enige regelmaat over de vloer. Maar om die laatste het etiket ‘kom ik graag’ te geven, gaat me te ver. In Mozambique ben ik vaak te vinden bij ‘Builders Warehouse’ – een soort Gamma of Karwei.

36. Welk drankje bestel je in een café?

Bij mijn ochtendritueel in Mozambique bestel ik meestal een cappuccino en een flesje water. In alcohol-vrije weken/maanden bestel ik bruiswater of Coca Cola Zero. In Zundert bestel ik de laatste tijd wel eens een ‘Zundert’ (trappist) en in Mozambique afwisselend 2M of Castle Lite. Dat is bier.

37. Weet jij wanneer het tijd is om te vertrekken?

In de letterlijke betekenis van de vraag is het antwoord JA. Ik haat te laat komen. In de figuurlijke betekenis ben ik een ‘plakker’ en moet dus NEE antwoorden. Ik blijf graag hangen, vaak tot het laatst. En dat is soms … te laat. Ik geef het toe.

38. Als je voor jezelf zou beginnen, wat zou dat dan zijn?

Ik werk al sinds 1990 voor mezelf. Als ZZP’er, altijd weer op zoek naar nieuwe opdrachten. En als ik dan toch iets anders zou beginnen, twijfel ik tussen ‘een circusschool leiden’ en ‘een reisorganisatie opzetten waarvan ik de belangrijkste reisleider ben’. Eigenlijk niet veel anders dan wat ik nu doe / deed.

39. Wil je altijd winnen?

Ja. Ik wil altijd winnen. Toch kan ik me er goed bij neerleggen dat anderen beter zijn dan ik. Nu mogen de kleinkinderen met spelletjes nog winnen van Bompa. Als ze straks wat groter zijn, ga ik natuurlijk wel mijn best doen om van ze te winnen. Met memory gaat me dat vast niet lukken …

40. Ga je naar de kerk?

Nee. Natuurlijk zijn er momenten dat ik dat wel doe. Uit respect. Naar begrafenissen. Jammer genoeg veel te vaak. En JA, ik bezoek kerken – als musea, bewaarder van historisch erfgoed; niet voor een eredienst.

41. Welk cijfer zou je je gezicht geven?

Wat een domme vraag. Een 7+. Ik ben tevreden en er is altijd wel iets wat anders zou kunnen. Maar zelfs met miljoenen op mijn bankrekening zou ik er niets aan laten veranderen.

42. Was je goed op school?

Ja, ondanks dat ik twee keer ben blijven zitten, durf ik gerust te zeggen dat ik goed was op school. Ik ging ook graag naar school. Wiskunde, natuurkunde en scheikunde hebben mijn middelbare school carrière vertraagd, te vaak onvoldoendes voor deze vakken. De rest deed ik fluitend en met veel plezier. Nou ja, tweemaal een herexamen Frans maar dat was nonchalance – spelling en grammatica.

Zin om eerdere antwoorden op ‘1000 vragen aan mezelf’ te (her)lezen? Klik HIER.

 

Vliegen vanuit Brussel

Tags

, , , , , , , ,

Het is al veertien maanden geleden dat ik nog eens in Zaventem op het vliegveld was. Toen bracht ik Mangaze en Aldovando naar Brussel op het eind van hun Europa-rondreis. En nu is het opnieuw Mangaze die me naar Brussels Airport dirigeerde … bij wijze van spreken. De jongste broer van Isabel studeert in Lissabon en de (schoon)familie vroeg me om hem te bezoeken nu ik toch in Europa ben. Zo gevraagd – zo gedaan.

En er is veel veranderd op Brussels Airport na de gruwelijke aanslagen in maart van dit jaar. Er is grondig herbouwd en de security checks zijn uitgebreid. Je rijdt al veel eerder de parkeergarages in. Geen Kiss and Ride meer voor de vertrekhal. Auto parkeren en dan door prefab-tenten lopen voor een eerste controle.

De eerste controle

De eerste controle

De militairen zijn zwaarder bewapend dan voorheen. Zij splitsen de reizigers op in twee rijen. Ongeveer de helft moet zijn bagage door de x-ray laten controleren. Ik mocht er omheen lopen. En dan gebeurt er iets ‘raars’ in mijn hersenen. Eerst ben ik verbaasd en daarna blij verrast – in een paar luttele seconden tijd. Ik leg het uit.

Voor mij loopt een man met een karretje met vier of vijf koffers. Hij heeft moeite om rechtdoor te rijden. Te zwaar beladen. Bij hem lopen twee vrouwen met djellaba en hoofddoek. Zij horen duidelijk bij elkaar. Ook zij hoeven niet via de x-ray controle. Ik ben verbaasd en een paar seconden later ben ik daar blij om. Deze militairen oordelen niet alleen maar op het uiterlijk. Geen etnische profilering. Goed zo. Zij tellen waarschijnlijk … twintig passagiers wel, de volgende twintig passagiers niet. Of zoiets.

Ik heb thuis snel wat in mijn kleine koffer gestopt. Handbagage. Ik heb online ingecheckt. In de nieuwe, lichte hal gaat de security check vlot en professioneel. Twee flesjes body lotion en after sun worden in beslag genomen. Te groot. Dom van mij. Gewoon niet aan gedacht, dat gaat normaal altijd mee met de ruim-bagage. En dan loop ik prompt naar de verkeerde terminal. Nog dommer. Terug lopen is geen optie. Dus vraag ik hulp. Via via moet ik alles nogmaals laten controleren en mag ik via een sluip-door-route toch nog naar terminal 1.

Automatische paspoortcontrole

Automatische paspoortcontrole

Ik vlieg met een goedkope maatschappij (Vueling). Een vlucht zonder (gratis) eten en drinken dus ik eet nog wat in de vertrekhal. Ik graai twee zakjes mosterd mee. En als ik het eerste zakje openscheur, spettert de mosterd op mijn wit overhemd in plaats van op mijn bord. Domst. Driemaal scheepsrecht is vandaag van toepassing op mijn ‘onnadenkendheid’. De vlucht vertrekt op tijd. Op weg naar Lisboa …

Zeilplogje (2)

Tags

, , , , , , ,

Lees eerst het eerste deel van onze zeiltocht. Vrijdagmiddag tot zaterdagnacht. Deel 1.

Hier volgt de vroege zondagochtend tot maandagmiddag. Het weer wordt onstuimiger. Het is aardedonker. De maan zit verscholen achter een dik wolkendek. Eric staat het meeste aan het roer. De boot gaat flink te keer. We halen de leeflijnen te voorschijn. Mike en ik vinden de scherpe koers die er wordt gevaren op het randje. Ik ontdek dat ik liever aan de ‘lage kant’ zit met zicht naar de ‘hoge kant’ van de boot. Dat voelt een stuk prettiger. Johan slaapt even in zijn kooi. Ron doet korte tukjes aan boord. Ik voorzie Eric van druivensuiker. En een praatje. Ik heb alle vertrouwen in zijn zeilmanschap. Iets na middernacht besluit hij dat we overgaan op de motor. We strijken de zeilen. De slagen die we moeten maken brengen ons wel vooruit maar het gaat heel traag. Ook op de motor is het nog pittig varen met flinke golven en dito deining. Noord Holland is in zicht. We zetten koers naar het Marsdiep. Op weg naar de jachthaven van Den Helder. Ik heb weer heel wat bijgeleerd over navigatie in de nacht. Het tellen van lichtsignalen op de kardinaal-boeien is maar één voorbeeld.

Het is drie uur (in de nacht) als Eric de verkeerstoren van Den Helder oproept. Alles is in orde. Om kwart voor vier liggen we afgemeerd in de jachthaven van Den Helder. Veel enthousiaste high five’s van de bemanning. De fles whisky en het bier komen op tafel. Ik blijf bij het water. Waarom heb ik september uitgekozen voor een alcohol-vrije maand? Ach ja, het geeft niet. Het was moeilijk om nee te zeggen. We gaan onder zeil.

In de haven van Den Helder.

In de haven van Den Helder.

Het is in tegenstelling tot de weersvoorspellingen een prachtige dag. Strak blauwe lucht. Weinig wind. De regen hebben we vannacht gehad. In combinatie met veel buiswater. Brrr. Om half elf verlaten we Den Helder.

Mijn oog ziet kus-8. Ik dacht altijd dat het commando: geef-8 is. Ook voor marine-mensen.

We zetten koers naar het noorden, opnieuw naar de sluizen van Kornwerderzand.

Meestal op de motor, af en toe de fok er even bij. We willen om vijf uur bij de sluizen zijn.

'Wat gebeurt hier?'

‘Wat gebeurt hier?’

Even dacht ik er een prijsvraag van te maken. Wat zie je hierboven op de foto? Een voet en stuk van een been. Van mij. Maar wat doe ik hier? De imitatie van een regenworm? Het ontpoppen van een vlinder? Ik vertel het op eind van dit stukje. Enig idee?

Aan het roer

Aan het roer

We passeren Texel aan bakboord en even later hebben we zicht op de afsluitdijk aan stuurboord. Het is rustig weer. Koen kan wel weer aan het roer. Ik ben verbaasd hoe snel Mike en Johan de rode en groene boeien kunnen onderscheiden. Ik zie ze ook maar het duurt veel langer voor ik kan zeggen: “Die daar is rood en die daar is groen.” Ik zie veel langer donkere silhouetten. Zij zien al kleur. Niet getreurd. We varen weer in Friesland. Het is druk bij de sluizen. We verliezen bijna anderhalf uur. Ik doe een tukje op het zonnedek. Om half zeven varen we weer op het IJsselmeer. Op naar Stavoren voor een nieuwe nacht voor anker.

Zwemmen

Zwemmen

Maar eerst nog een duik. Het zwemplatform gaat naar beneden. Een lange lijn en een bal worden vastgeknoopt. Jongens op sleeptouw van de “Flamingo’. Een Bavaria 46.

Zeehond Ron

Zeehond Ron

Liedjes vol jeugdsentiment

Liedjes vol jeugdsentiment

Als we de heerlijke verse pompoensoep op hebben, komen de gitaren en de song-books boven. Een reuze sfeer. Vol nostalgie. Op dit soort momenten is Ine heel dicht bij. Mensen die haar gekend hebben, weten precies wat ik bedoel. Mijn meisje met meer dan duizend liedjes in haar hoofd. We vertellen over thuis. We laten elkaar foto’s zien van onze dames en onze kleinkinderen. Ik vertel wat over ons nieuwe huis in Mozambique. Morgen nog een dag. Ik kruip in mijn slaapzak. We gaan morgen om half zeven weer varen want we moeten tussen twaalf en één de boot inleveren.

Ochtendl-licht op het IJsselmeer.

Ochtend-licht op het IJsselmeer.

Een mooie ochtend. Als ik kon schilderen dan zou ik … Momenten om te koesteren.

Zonsopgang boven Stavoren

Zonsopgang boven Stavoren

En even later alweer mooie foto-momenten. De zon komt op boven Stavoren. We gaan op weg naar Lemmer. Als we scherp varen moeten we waarschijnlijk vier of vijf keer over stag. Een heerlijke ochtend op het IJsselmeer. Zonnetje, soms een beetje heiig en voldoende wind.

Op weg naar Lemmer

Op weg naar Lemmer

Om kwart voor één liggen we in de thuishaven. We pakken in. Verdelen de restanten eten en drinken. De boot wordt gecontroleerd. Alles wordt goed bevonden. We maken een voorlopige afspraak voor volgend jaar. We omhelzen mekaar. Het waren super-dagen. Over een paar dagen zit Mike in Napels, Ron in Brno, Koen in Lissabon, Johan in Leeuwarden en Eric ook ergens in wereld – Barcelona, Frankfurt, Sidney, Borneo of was het toch Tapei?


Ik ben jullie nog een antwoord schuldig. De foto. Ik zit verborgen in mijn slaapzak. Ik probeer de display van het navigatiesysteem weer in een lichtere stand te zetten. Gisteravond zette ik de display op de nachtmodus. Nu is er niets te zien. Te donker. Het zonlicht schijnt op het schermpje. Ik kan NIETS zien. Ik maak dus met hulp van Johan een ‘donkere kamer’. Het heeft niet geholpen. Het lukte pas bij valavond op zondag. Raadsel ook weer opgelost.

 

Zeilplogje (1)

Tags

, , , , , , , , ,

Vandaag twee bijdrages. Fotobijdrages van onze jaarlijkse zeiltocht. Dit is deel 1.

Onze boot (voor vier dagen)

Onze boot (voor vier dagen)

En zoals elk jaar is Eric de initiatiefnemer en de kapitein aan boord. Vrijdagmiddag. Dezelfde bemanning van vorig jaar monstert aan. Ron, Mike, Johan en ondergetekende. Om kwart voor vijf zijn we klaar om uit te varen bij Enjoy Sailing in Lemmer. Maandagmiddag worden we terug verwacht.

De brug gaat open

De brug gaat open

Een kwartiertje later gaan de ‘ballen’ over de reling, we zitten klaar. De brug gaat open, de lichten springen op groen, we varen de sluis in. Op naar het IJselmeer.

Mijn foto-momentje

Mijn foto-momentje

We zijn de sluis door. Eric roept ons bij mekaar. Hij stelt twee vaar-schema’s voor nadat hij de weerberichten heeft bekeken. De wind-voorspellingen en het tij. Alleen de sluizen bij Kornwerderzand zijn in gebruik. De sluizen van Den Oever zijn niet in gebruik. We besluiten om naar Stavoren te varen en dan zien we morgenochtend wel verder.

Ron aan het roer

Ron aan het roer, Koen met z’n gedachte (even) in Afrika.

Het is een prachtige avond. Zaterdag wordt een dag met windkracht 3 a 4. Zondag voorspellen ze regen en nauwelijks wind. We overwegen om op zaterdag naar Oudeschild (Texel) te varen. Of mogelijk door te varen naar IJmuiden. Zondag wordt het pruttelen op de motor naar en door Amsterdam. Een andere optie is om op Texel te blijven. We zien wel. We slapen d’r een nachtje over. We gaan voor anker voor Stavoren.

Voor de sluizen van Kornwerderzand

Voor de sluizen van Kornwerderzand. Ron en Johan.

Het is zaterdag. Mooi weer. We moeten een tijdje ronddobberen voor we de sluis in kunnen. Eric heeft een nieuw voorstel. We varen na de sluizen naar Harlingen en steken door naar Vlieland en Terschelling. Door de Vliestroom naar de Noordzee. En dan buitenom – rondom Texel – naar Noord Holland. Een ambitieus plan. Het zal een latertje worden. We gaan d’r voor.

Land in zicht

Land in zicht. Zie je de ‘Brandaris’? Jeugdsentiment.

Het is druk in de vaargeul naar Terschelling. Veel terugkerende boten vanaf de eilanden. Ook vrachtverkeer en de schepen van Doeksen gebruiken dezelfde geul als de pleziervaartuigen. Om half vier zeilen we tussen de twee eilanden. Tegenwind. We proberen met lange slagen toch nog vooruit te komen. Dat lukt. Ik leer elk uur weer wat bij. Johan en Mike lezen en interpreteren de kaart. Ik krijg een paar korte kaart-navigatie-lesjes. Eric staat het meest aan het roer. Mij vind je in de kombuis. Een oefening in evenwicht-kunsten. Niet alleen voor mij, ook voor de potten, pannen en borden. De innerlijke mens mag niets te kort komen. Alcohol is taboe tijdens het zeilen.

Mike aan het roer

Mike aan het roer

De zwemvesten gaan aan. De wind neemt toe tot vier beaufort. We zijn op weg naar de Noordzee. Ik voorzie de afwisselende stuurlui van een hapje en een praatje. Mijn vier vrienden zijn veel meer ervaren op het water. Ik zeil mee. Zij zeilen. Af en toe neem ik het roer een half uurtje over onder het toeziend oog van een van de anderen.

Op weg naar de Noordzee

Op weg naar de Noordzee

Af en toe een zeehond. Veel aalscholvers. We zien de laatste badgasten ver weg op het strand van Vlieland. Nog een uur en dan wordt het donker. Er wordt meer wind voorspeld – meestal tegen – en ook gaat het regenen. We verwachten ergens tussen drie en vier in Den Helder te zijn. We moeten ivm de diepgang van onze boot zeer ruim rondom Texel varen.

Zonsondergang

Zonsondergang

Prachtige luchten. Cadeautjes voor de (amateur)fotograaf. Ik ben blij dat ik mijn camera heb meegenomen en niet enkel genoegen neem met mijn mobieltje. Het schiet voor geen meter op. Bij wijze van spreken. De vuurtoren op het noordelijke puntje van Texel blijft alsmaar op dezelfde hoogte aan bakboord.

Nog een 'Captain's briefing'

Nog een ‘Captain’s briefing’. Eric en Koen.

We zitten in duo’s te praten. Over het werk. Over onze families. Over onze plannen. Over de liefde. De kinderen en de kleinkinderen. Vier van ons zijn al opa/bompa. Mike volgt in november. We wisselen ‘intervisie-achtige’ momenten af met gezamenlijke herinneringen aan eerdere zeiltochten en reizen. De wind steekt meer op. Tegenwind welteverstaan. De zeilpakken en/of regenjassen gaan aan.

Ik vertel verder op een tweede plogje.

 

Gestopt en nog een paar andere zaken

Tags

, , , , ,

Dat was het dan. Na zestien keer hebben we de omroep-microfoon bij Corso Zundert overgedragen aan onze opvolgers. Monique en Wendy. Zij gaan het fantastisch doen. Dat kon je dit jaar al (een beetje) merken. Ton en ik kregen een zwart polo-shirt van onze collega omroepers. Met een prachtige cartoon van Bart B.

"Jullie mogen stoppen"

“Jullie mogen stoppen”

En als je dan een staand applaus krijgt van duizenden mensen bij de hoofdtribunes … dan hou ik het niet meer droog. Vechten tegen m’n tranen – met een mooi dahlia-boeket in mijn handen. Mijn ademhaling onder controle houden en doorgaan. En meteen … een grote omroep-fout maken. Hahaha. En wat ook bijzonder is, is hoeveel honderden mensen de afgelopen dagen in de tenten, op straat en op het tentoonstellingsterrein mij hebben bedankt en bedolven onder de complimenten. Ongelooflijk en heel veel ‘Dank U Wel’.

En dan is het maandagavond en rij ik weer naar huis. Een leeg huis om thuis te komen want mijn geliefde Isabel is nog in Mozambique. Aan het werk. Er zijn zo van die tijden dat we een echtpaar zijn waarvan de man op de grote vaart zit. Maanden van huis. Ik zit nu hier – in Nederland – ook aan het werk. Zij zit daar. (Snik, zucht).

Alleen thuis

Alleen thuis

De keuken is in geen dagen opgeruimd. Afwas van vier of vijf dagen. De tuin ligt er half verwilderd bij. De wasmand puilt uit. De ramen hebben in geen maanden een sopje gezien. Stiekem mis ik onze Todinho. Onze huishoudelijke hulp in Mozambique.

Ik ben vanochtend begonnen met een eind te maken aan deze ‘wildernis’. Er draait een was. Het beddengoed is verschoond. De badkamer heeft een beurt gekregen. De afwas is weggewerkt. Zometeen ga ik boodschappen doen. Fruit, groenten, sapjes, thee met verschillende smaakjes. Ik ga mijn dagelijkse stappen maken. En ik kan weer verder vooruit kijken … dacht ik. Ik zet de computer aan en …

Op Facebook zie ik honderden foto’s en filmpjes van Corso Zundert. Nog even nagenieten. Het blijft doodzonde dat twee buurtschappen niet konden meerijden door de Zundertse straten. Te riskant omdat er teveel (ruk)wind stond. Veiligheid boven alles. Het gemis van de Veldstraat en de Heikant kreeg ik niet uit mijn ‘systeem’ op zondag. Het knaagde aan mijn gemoed. Het beïnvloedde voor een deel het super-gevoel dat ik meestal heb. Maar als ik dan de intense vreugde zie van Robin en Gijs dan schiet ik opnieuw vol. En dat kan ik ook zeggen over de mensen van Helpt Elkander en Klein Zundert. Of de trots van Rijsbergen dat ze in het eerste rijtje zijn geëindigd.

En het werd een bijzondere jubel dit jaar. Iets anders dan alle voorgaande jaren. Een lang gerekte – deels uitgestelde jubel – van buurtschap Tiggelaar. Opnieuw laureaat, na tien jaar weer de eerste prijs. Hun Gevaarlijk Transport was indrukwekkend. Groots, speels, onverwachte bewegingen, zeer goed gebruik van figuranten. Een onbetwiste winnaar.

Waarschijnlijk zal het woord ‘Corso’ wat minder vaak opduiken op mijn weblog. Woorden zoals ‘Familie’, ‘Vrienden, ‘Zeilen’, ‘Azie’, Goes’ en ‘Vermeer’ zullen vast meer te zien zijn in mijn stukjes de komende dagen en weken.

Corso Zundert

Tags

, , ,

De eerste zondag van september komt er weer aan. En dat betekent in de persoonlijke agenda: Corso Zundert. Voor de zestiende (en laatste) keer mag ik ‘Het grootste Bloemencorso van de Wereld’ aan elkaar praten bij de hoofdtribune. Een hele eer. Een jaarlijks hoogtepunt. In de twintig bouwtenten wordt op dit moment – zaterdagochtend – door heel veel buurtbewoners de dahlia’s op de wagens ‘getikt’. En dat gaat zo door tot in de kleine uurtjes van de zondagmorgen. ‘Tikken’ is een Zunderts werkwoord. Eerst wordt de stengel van de bloem verwijderd, dan gaat er een spijker door het hart van de bloem en die wordt op de juiste plaats op de wagen ‘gespijkerd’. Enfin, het gaat te ver om hier al het werk van maanden – door een paar duizend vrijwilligers – te beschrijven in dit kort logje.

Klik hieronder maar eens op de ontwerpen van dit jaar. Een foto-montage van alle twintig ontwerpen. Wat je natuurlijk niet ziet zijn alle bewegingen die veel van deze wagens in petto hebben. Of de muziek. Ook de figuranten en duwers zie je niet. Daarvoor moet je zondag of maandag in Zundert zijn. Kijk je mee?

En mocht je nog niet overtuigd zijn, er bestaat ook een korte promo-filmpje.

Omroep Brabant is van de partij. Mocht je niet naar het geboortedorp van Vincent van Gogh afzakken dan tonen we al dat moois via je eigen ‘kijkdoos’. Veel plezier.

 

Wij wonen in … euh

Tags

, , , , ,

Natuurlijk krijg ik met grote regelmaat de vraag waar ik (wij) woon. Meestal is mijn antwoord: in Nederland en in Mozambique. Dat kan natuurlijk niet. Ik woon in Nederland en verblijf vaak in Mozambique. Dat is al meer correct geantwoord. Mijn officieel adres is in Bergen op Zoom. Dáár sta ik ingeschreven. Van daaruit werk ik, verdien ik mijn centjes. Ik betaal belasting in Nederland. Af en toe kan ik mijn werkzaamheden uitvoeren op mijn werkkamer. En dat kan overal zijn. Als ik maar toegang heb tot internet en mijn laptop geen kuren heeft. En dat is dan vaak in mijn andere thuis – in Afrika. Ook daar moet ik onze rekeningen betalen. En allerlei officiële zaken regelen. Noem het een tweede (t)huis; zoals velen een tweede huis hebben op de Veluwe, in Drenthe, op Terschelling, in Frankrijk, in Spanje … enfin, ik kan nog even doorgaan.

Hollandse huisjes in Djonase Matola Rio

Hollandse huisjes in ons huis in Djonase, Matola Rio

En zo’n tweede huis staat meestal in een gemeente. En nu komt het … ons huis staat NIET in een gemeente. Wij wonen in een soort ‘niet-gemeente-land’. Niet alleen wij maar al onze buren, vele duizenden mensen. Wij wonen niet in een gemeente. Dat heb ik pas onlangs ontdekt. Wij wonen in een politiek betwist gebied. Onze buurgemeentes – Matola en Boane – strijden met de hogere overheden over de exacte gemeente-grenzen en de daarbij horende subsidies. Zonder resultaat. Tot voor kort dacht ik dat wij in de gemeente Matola wonen. Nu weet ik dat de gemeentegrens ophoudt bij de rivier – Matola Rio. In de volksmond wonen wij ergens tussen Mozal en Matola Rio. Ook dit zijn geen officiële namen. Mozal is de afkorting van: Mozambique Aluminum. Een heel grote fabriek een tiental kilometer van ons huis. En Matola Rio is de omgeving van de rivier en de grote brug.

Waar wonen wij dan wel? Kadastraal wonen wij in het district Boane, in de provincie Maputo. En onze wijk (bairro) heet: Djonase. Voor sommige administratieve zaken kunnen (moeten) we ons richten tot ‘Posto Administrativo da Matola-Rio’. Maar dat zijn geen gemeentelijke diensten, zij vallen onder de provincie – denk ik.

Een gevolg is bijvoorbeeld dat er geen vuilnis wordt opgehaald. Niet aan huis. Niet aan de straat. Er staan nergens vuilcontainers in tegenstelling tot Maputo en de andere zijde van de Matola-rivier. Normaal betaal je ‘lixo’ (afvalstoffen-heffing) via de elektriciteit-credits. Wij niet. De grote doorgaande weg is een ramp, een aaneenschakeling van diepe en ondiepe kuilen en zandbulten. Hoogst zelden dat daar iets aan wordt gedaan. We kunnen niet klagen bij de gemeente want die hebben we niet. En wie verantwoordelijk is voor de district-wegen is onduidelijk. Bij landelijke verkiezingen kunnen bewoners stemmen als ze een stempas aanvragen. Zij kunnen echter niet gaan stemmen bij lokale, gemeenteraad-verkiezingen want zij wonen niet in een gemeente.

Vreemd? Ja natuurlijk maar volgens mij maakt niemand zich er druk over. En als iemand vraagt waar je woont, geef je de omschrijving van een bekender gebouw in de buurt – vaak stoppen daar de xapa’s. Zo ook bij ons … “Na Mozal, perto la Aliança Eventos”.

Aliança Evento's

Aliança Eventos

Tienduizend

Tags

, , , ,

De eerste september kwam eraan. Al een paar weken dacht ik meer na over deze dag. In België is dit bijna altijd de eerste schooldag. Een datum die in het geheugen blijft hangen. Ook omdat mijn opa – lang geleden – op deze dag is overleden. Maar in mijn geval staat 1 september voor een nieuwe poging om wat gezonder te leven.

Steptember

Steptember

Ik kan natuurlijk elke willekeurige dag beginnen maar zo’n iconische datum is gemakkelijker. Denk ik. Goed, ik heb me voorgenomen om op 1 september te beginnen. Net als toen ik een jongen was en weer naar school moest. Einde vakantie. In mijn geval: meer bewegen, minder eten en een tijdje geen alcohol.

Bij toeval hoorde ik een radio-spotje waarin Wouter Bos de luisteraar uitdaagt om gedurende dertig dagen elke dag tienduizend stappen te zetten. Te beginnen op 1 september. De actie heet ‘Steptember’.  Een goede doelen actie om geld op te halen voor onderzoek naar ‘cerebrale parese’. Ik heb me aangemeld, niet zozeer om dat goede doel te steunen – wat ik trouwens wel doe – maar om een instrument in handen te hebben om de uitdaging van Wouter Bos aan te gaan.

Dat instrument is een stappenteller en een website waar ik mijn persoonlijke gegevens kan invullen. De laatste twee dagen van augustus had ik de stappenteller in huis. Of beter gezegd: in mijn broekzak. Ik was benieuwd hoeveel ik op een gewone dag loop. Respectievelijk 3.684 stappen en 4.963 stappen. Ik heb die twee dagen niet iets bijzonders gedaan. Om tienduizend stappen te halen zal ik elke dag ‘ietsje meer’ moeten doen. Dat is ook de bedoeling.

Deze eerste dag eindigt met 10.558 stappen op de teller. Missie deels geslaagd op dag 1. De lekkere hapjes die op tafel verschenen in Nieuwdorp kon ik niet weerstaan. Op naar de volgende dagen. Ik ga er niet dagelijks over rapporteren – veel te saaie informatie – maar ik ga mijn stappen bijhouden op de site van Steptember en in de rubriek die je hierboven kunt vinden bij KORT 2016.

Ook dit stukje gebruik ik als hulpmiddel. Ik engageer me publiekelijk om dit idee uit te voeren. Ik heb de afgelopen dagen aan een paar vrienden verteld over mijn 10.000 stappen voornemen. Als een soort ‘stok achter de deur’. En om dit gezondheidspraatje te beëindigen kan ik ook nog vertellen dat ik vandaag op jaarlijkse controle was bij de cardioloog. En raad eens wat hij zei? “U moet wat meer bewegen en wat kilo’s afvallen meneer Schyvens.”  Hij heeft ervoor doorgeleerd. Het advies had ik natuurlijk zelf al bedacht. Natuurlijk heeft hij gelijk. Ik voel me verder goed maar ik weet donders-goed dat ik iets moet doen aan die ‘pens’ en het zou fijn zijn als mijn conditie beter wordt. Op naar een nieuwe dag met tienduizend stappen.

Zaterdagochtend komt meneer Murphy op bezoek

Tags

, , , , , ,

Zaterdagochtend. De wekker loopt al om half zeven af. Vijftig minuten later loop ik naar de auto.

Mijn autosleutel - Toyota Auris

Mijn autosleutel – Toyota Auris

Ik druk op het knopje van de autosleutel. Niks. Ik druk nogmaals. Nog niks. De automatische sloten reageren niet. Ik haal het kleine sleuteltje eruit. Een oplossing om toch in de auto te komen. Ik stap in en druk op de startknop. Niks. Ik probeer het nogmaals. Nog minder dan niks. Enkel een boodschap in het Engels. Het is me duidelijk – de batterij van mijn sleutel is leeg.

Ik zoek de handleiding van de auto en ga terug naar binnen. Na veel bladeren vind ik een tekening hoe ik die sleutel kan ‘open wringen’. Zo gezegd zo gedaan. Ik haal het batterijtje eruit. Ik bel Ton en leg mijn probleem uit en excuseer me voor mijn te-laat-komen. Ik haal mijn fiets uit de schuur en rij naar de garage – ook Toyota-dealer. Mijn banden staan veel te plat. Niet handig fietsen op die manier. Om twintig voor acht sta ik voor een gesloten garage. Het is zaterdag. Ze gaan pas om negen uur open. Terug naar huis. Ik vrees dat een van mijn fietsbanden lek is. Ik zucht, ik puf. Ik loop naar de buren, mogelijk kunnen zij helpen. Ach ja, die zijn niet thuis. Dan maar naar de Aldi, die heeft een rek vol batterijen. Ik ben te vroeg. De winkel gaat pas om half negen open. Ik wacht. Dan gaat de winkel eindelijk open. Ik graai tussen heel vele mogelijkheden. De doorsnede van mijn batterijtje kan ik vergelijken. De dikte niet. Ik koop iets op goed geluk. Terug naar huis. Ik wissel het batterijtje. Ik sluit het huis af en loop naar de auto. Nog steeds niks. Fout batterijtje.

Ik wil mijn fietsbanden oppompen. Dat lukt niet. Mijn fiets heeft Belgische ventielen en met mijn kleine handpompje lukt het niet. Ik loop dan maar naar de garage. Het is ondertussen negen uur geweest. Daar koop ik het juiste batterijtje. Ze brengen me thuis. Heel attent van ze. Om half tien zit ik in de auto. Alles doet het weer. Ik ben twee uur te laat op mijn afspraak.

Een laatste dingetje. Een advies voor de Toyota garage. In mei heb ik een grote beurt en de verplichte APK keuring laten uitvoeren van mijn hybride Auris. Dan wordt alles nagekeken, aangevuld en mogelijk vervangen. Ze verversen de olie, de ruitenvloeistof enzovoort. Waarom steken ze geen nieuw batterijtje in de sleutel? Kleine moeite toch?

En dit alles is gebeurd nadat op wonderbaarlijke wijze mijn Tolino, mijn e-boek, het heeft opgegeven. Een vast-lopend scherm. Niet meer aan de praat te krijgen. En dan is het over en uit. Onbruikbaar. Ook alle trucjes om te herstarten helpen niets.

Om dit Murphy-verhaal te beëindigen vermeld ik maar al te graag iets positiefs … dat mijn geliefde boekhandel Quist in Bergen op Zoom mij een nieuwe Tolino heeft gegeven. Zij gaan er zelf achteraan bij de importeur. Een geweldige service. Fijn dat je als vaste klant zo goed wordt behandeld. Dank dank.