Joepie, het is zo ver

Tags

, , , , , ,

Ik vertel het met een liedje – een YouTube-filmpje …

Waarschijnlijk een tikkeltje (te) cryptisch … en natuurlijk moet je 2014 vervangen door 2018.

En dan nog wat pee-esjes.

ps 1 De Rode Duivels waren de beste ploeg van het WK maar ze werden verschalkt door een uitgekookte tactiek van Les Blues. Jammer, maar zo gaat het … Tevreden zijn met brons want daarmee verbeteren ze het resultaat van Ceulemans, Gerets en Co.

ps 2 Wat was het heerlijk om afgelopen weken weer veel te kunnen fietsen.

ps 3 Ik ga ze missen … die vier kleine deugnieten.

ps 4 Het was al die weken heerlijk Mozambikaans weer in Nederland, België en Duitsland. Ik voelde me helemaal thuis. Gosto.

Advertenties

Spaarpot

Tags

, , , , ,

Een paar weken geleden was ik getuige van een heel klein incident over spaargeld. Kleindochter O (zij is 8) was zonder het te vragen naar de winkel gegaan en kwam thuis met een rubber-knijp-frutsel van € 4,95. Het geld kwam uit haar tasje met spaarcentjes. Enige discussie tussen moeder en dochter over het gebruik van spaargeld / zakgeld was het gevolg.

Ik heb me daar natuurlijk niet mee bemoeid. Wel kreeg ik het plan om spaarpotten te kopen voor de twee meiden. Zij zijn acht en zes. Voor de zekerheid checkte ik het bij Catelijne. Ook zij vond het een prima idee. Ik ging langs bij ABN/AMRO waar beide dames een spaarrekening hebben. Ik vroeg of zij ook spaarpotten hebben (of verkopen). Ik werd net niet uitgelachen … nee natuurlijk niet. Bankieren gaat toch via Apps en touchscreens. Alsof ik dat niet weet … Maar deze oude man vindt zo’n manier van sparen heel abstract voor jonge kinderen. Ik denk dat ze meer leren over omgaan met geld als het concreet zichtbaar en tastbaar is. Noem me gerust ouderwets.

Ik ga de stad in. In dit geval Haarlem. Op zoek naar een spaarpot. Ik loop naar een speelgoedwinkel – Intertoys. “Nee, dat verkopen we niet.” “Enig idee waar wel?” Bij Blokker is het advies. Ook bij Blokker verkopen ze geen spaarpotten. Bij Xenos misschien? Ik weet het niet want die winkel is sinds enkele dagen gesloten. Ik stap twee cadeau-winkels binnen. Hetzelfde antwoord. Nee. Alleen de Hema heeft twee lelijke blikken doosjes die veel te gemakkelijk kunnen opengemaakt worden. Ik geef het op. Ik loop terug en passeer bij toeval een baby-winkel.

Baby Plus – Haarlem

Ik loop naar binnen en … bingo. Ze hebben zelfs verschillende soorten spaarpotten. Een Nijntje-achtig plastic konijn. Knalgele spaarvarkens in diverse maten. En in een la vinden ze nog twee houten (gestileerde) spaarvarkens. Belangrijk detail: ze zijn niet heel eenvoudig open te krijgen met kinderhandjes. Ik koop er twee.

Thuis krijgen de meiden hun cadeautje. Het spaarvarken en meteen enige contanten. Want wat is een spaarpot zonder inhoud? Zeg nou zelf ….

Roze voor C en Wit voor O

En later zat ik me af te vragen … waarom is het varken uitgekozen als spaar-dier? Was een varken in vroegere tijden een investering voor moeilijke tijden? Waarom geen spaar-hond of spaar-tortelduif of spaar-goudvis?

Feest, feest, feest

Tags

, , , , , , , ,

Het feestseizoen is bijna voorbij. Ik ga al die feesten hier niet uitvoerig beschrijven maar het is me wat. En ik moest kiezen. Waar kan ik wel bij zijn? Welk feest moet ik aan me laten voorbij gaan? Het is fysiek onmogelijk om op dezelfde dag in Matola (Mozambique), Boechout (Vlaanderen) en Mirns (Friesland) te zijn.

Alweer jarig

Het begon met de verjaardag van kleindochter Carmen. Ze werd zes. Leuk om haar in deze weken wat vaker te zien want ik logeer met grote regelmaat in Heemstede. Haar feestje was een kinderpartijtje in een naburige speeltuin. Daar waren de volwassenen niet bij uitgenodigd. En toen kwam 29 juni d’r alweer aan. Elk jaar een bijzondere dag. Kleinzoon Icarus werd vier en gaat binnenkort naar de basisschool. Hij heeft zijn stoel al mogen uitkiezen. En hij mocht al verschillende keren komen proefdraaien. Naar zijn grote tevredenheid. 29 juni is ook bijzonder omdat ook mijn schoonzusje jarig is en het de dag is dat Ine overleed. Ook een soort verjaardag maar dan toch anders. Dat waren dus twee feestjes op één dag.

Nichtje Nore werd 18. En ook dat werd gevierd. Een kebab-party. Vriend Werner vierde zijn verjaardag in twee etappes. In maart in Afrika. Een mooie dag met de vrienden in het Krügerpark (Zuid Afrika) en vorige week bij hem thuis. Zestig genodigden. Mooi weer. Lekkere paella. Veel gezang en korte gesprekjes met veel oude bekenden.

Een week uitbuiken en daar gaan we weer. Afgelopen zaterdag de bruiloft van mijn Kosovaarse zus. Een geweldig feest. Mooi weer. Veel emoties en alles tot in de puntjes georganiseerd. Ook daar weer de mix van oude vrienden weer zien en nieuwe mensen ontmoeten. Familie begroeten. Trots vertellen over mijn kinderen en kleinkinderen en het uitermate betreuren dat Isabel er dit keer niet bij kon zijn. Ze had het vast niet geloofd dat ik werkelijk mee deed met het (Schotse) volksdansen.

(Vlnr) Ender, Icarus, Bona en André

Mijn kleinzonen waren de trotse dragers van de trouwringen. Catelijne heeft alle harten veroverd met een prachtig gezongen versie van “I will always love you” (Whitney Houston). En voor ik het in de gaten had was het half twee. De verjaardag van Ingrid was al anderhalf uur daarvoor begonnen.

Ik miste het feest van Derk en Trienette in Mirns. Zijn gaven een groot feest. 30 jaar getrouwd. Ik was er toen bij. Ook twintig jaar geleden in Mirns was ik erbij. En van verschillende kanten kreeg ik foto’s toegestuurd van die dag in 1998. Met uiteraard Ine enthousiast zingend met Colette, Tineke, Rita, Rolina en Gea.

En ik heb meer gemist. De verjaardag van de verloofde van mijn schoonzusje. Zijn eerste verjaardag in Mozambique. Ik zie op Whatsapp-status foto’s van een geweldige taart.

En de verjaardag die ik ook mis is die van Isabel. Mijn eigen lief. Zij is vandaag jarig en ik ben d’r niet bij. Snik. Heel jammer maar we wisten dat al een hele tijd. Daarom moet ik het vandaag doen met wat foto’s en telefoongesprekjes. Een WhatsApp-video-call. En met een foto van vorig jaar.

Verjaardagsvuurwerk voor Isabel. Een jaar geleden.

“Ik mis je lieverd. Nog een paar dagen en dan zijn we weer samen. Ik hou van je.”

Morgen nog de verjaardag van een ander nichtje. Ik zag haar afgelopen feestjes verschillende keren.

En ik hoop dat er nog meer gevierd kan worden. Dan heb ik het niet over verjaardagen maar over iets dat te maken heeft met voetbal …

Een Duitsland plog

Tags

, , , , , , , , ,

Een paar dagen naar vrienden in Duitsland. Kijk je mee?

Wahrberg – Toegangspoort

Op bezoek bij Marcus en Inge op de Wahrberg. Onverwacht op de koffie. Elke ochtend schuift ieder die dat wilt aan voor de koffie. Een gezellige start van de dag. De Wahrberg – ooit aangekocht door de overgrootvader van Marcus en Uli Bornebusch. Een familie-bedrijf.

Paardenparadijs

Het bedrijf omvat veel verschillende activiteiten. Een manege voor gepensioneerde paarden. Zonne-energie opwekken. Locatie voor seminars, cursussen en workshops. Overnachtingsplaatsen voor ruim 30 personen. En biologische landbouw.

Bij Marcus en Inge

Het is prachtig weer. We ontbijten, lunchen en dineren altijd buiten op een van de vele terrassen.

Kersen in overvloed

En tussen de maaltijden door lopen we onze ‘fruit-ronde’. Kersen, rode kersen, wilde aardbeien, frambozen. Een ouderwets gevoel om zoveel kersen te plukken (eten) dat je geen pap meer kunt zeggen. Zo … rechtstreeks van de boom.

Zwemvijver en blokhut

Eén van de vele slaapplekken op de Wahrberg. En in de zomer spring je onmiddellijk vanuit je bed de zwemvijver in. Dat kan natuurlijk ook in de herfst, winter en lente. Brrr. (*)

Ik geniet met volle teugen

We maken een rondrit. Een wandeling in Feuchtwangen. We bezoeken de Gelber Berg bij Dittenheim. Hoogtepunt vond ik de ontdekking van de ‘Steinerne Rinne bij Wolfsbronn‘.

Steinerne Rinne Wolfbronn

Er zijn meer van dit soort natuurlijke versteende goten in de omgeving. Heel bijzonder. We bezoeken kruidentuinen. Insecten-hotels in gemeenschap-boomgaarden. Een museum over de muur die de Romeinen ooit bouwden. Trump is echt niet de eerste die denkt dat een muur bouwen iets positiefs zal opleveren.

Vanop het heuveltje heb je mooi zicht op het Romeinse miniatuurkamp

En verderop zie je op de foto de contouren – nu zijn het goed onderhouden heggen – van de muren rondom het Romeinse legerkamp. In de buurt is een informatief museum.

Een stukje Berlijnse Muur in Ansbach

De hoofdstad van de Landkreis Ansbach – waar de Wahrberg te vinden is – is Ansbach. We drinken een glaasje. We eten een ijsje. We bezoeken een tentoonstelling en lopen door de plaatselijke orangerie. Staan even te kijken naar een repetitie van een Rococo-dans-show. En zoals elke grote Duitse stad heeft ook Ansbach een stukje Berlijns Muur.

Tijd voor het avondeten

Buurvrouw Elfie heeft heerlijk gekookt. Grote ronde courgettes – dit heeft vast een andere naam – gevuld met lasagne. Een glas plaatselijke sprudel-wijn erbij. Een gezellige avond.

Zonne-boer Marcus

Een indrukwekkend veld zonne-panelen. Enkele jaren geleden investeerden ze fors in deze giga-installatie. Zij waren toen voorlopers. Ze hebben een contract om twintig jaar energie te leveren aan het plaatselijke energie-bedrijf. Zij voorzien ongeveer drieduizend huishoudens van energie. Indrukwekkend. De panelen draaien deels mee naar de zon. De installatie wordt vanop afstand gemonitord. Dat deed Marcus ook dagelijks toen ze bij ons op bezoek waren in Mozambique.

Zweethutten

Naast de vele hectaren landbouwgronden, weilanden voor de paarden (bijna vijftig stuks), de biologische moestuinen, stallen en voorraadschuren heeft de Wahrberg ook een indianen-veld. Ik ben benieuwd naar het verhaal. Marcus vertelt …

Vroeger gingen zij elk jaar met een grote groep paarden en huifkarren op trektocht in de omgeving. Een week onderweg. Daar leerden ze twee Indianen kennen die zich aansloten bij hun trektocht. Zij waren op zoek naar een plek voor hun jaarlijkse rituelen. Zij vonden een plek op de Wahrberg. Gedurende een week komen er ongeveer vijfendertig Indianen (#) naar deze – ondertussen gewijde grond. Zij bouwen een grote cirkel voor rituele dansen die dagen onafgebroken doorgaan. De zweethutten worden heropgebouwd. Toeschouwers mogen op afstand aanwezig zijn maar er mag niet gefilmd worden. Ook geen foto’s.

De Driekoningen zijn langs geweest

Het was zeker dertig jaar geleden dat ik deuren zag met de initialen van de driekoningen. Ik ken het uit Tirol. Ook in (katholiek) Beieren, zo blijkt. Kinderen komen zingen langs de deuren op 6 januari. De deur wordt gemarkeerd (gezegend in vroegere tijden) met het jaartal en de eerste letters van de drie Wijzen uit het Oosten. 20 * C + M + B * 18 (Caspar / Melchior / Balthasar)

En dan is het tijd om afscheid te nemen.

Auf Wiedersehen

En mocht je je afvragen waar ligt de Wahrberg … ik heb een kaartje van hun website geplukt.

Burg Wahrberg in Aurach

(*) Herkende je het beeld van Hanneke Roelofsen?

(#) Mag je het woord ‘Indianen’ nog wel gebruiken? Ik bedoel wel degelijk de oorspronkelijke bewoners van Noord, Midden en Zuid Amerika.

Water of Bier

Tags

, , , , , , , , , ,

Ik ben boos. Ik ben geïrriteerd. Ik heb me proberen aan te passen. Dit stukje gaat over het voorbije weekend. Drie dagen na elkaar verjaardagsfeestjes. Veel in treinen en bussen gezeten. En uiteindelijk ook een auto moeten lenen. Ik vertel het ietsje uitgebreider.

Het begint op vrijdagmiddag. Ik fiets naar het NS-station van Heemstede Aerdenhout. Ik zet mijn fiets in de stalling en loop het stationswinkeltje binnen. Ik zal dat de komende dagen nog een paar keer doen.

Kiosk – NS-Station Roosendaal

Ik kijk even rond en twijfel tussen Icetea en water. Allebei de flesjes kosten € 2,20. Ik koop water en zie dat een blikje Heineken (bier) maar € 1,50 kost. Dat is toch ongehoord. Nee … het is belachelijk dat bier stukken goedkoper is dan water. Ik maak er een opmerking over aan de verkoper van dienst. Hij haalt zijn schouders op en vertelt dat het om een tijdelijke aanbieding gaat. Ik vind het onbegrijpelijk. En schandalig.

Ik neem de trein naar Bergen op Zoom en wil met de streekbus naar huis. Naar Ossendrecht. Geen bus te bekennen. Ik wist van de staking in het streekvervoer op woensdag. Dat het zo lang zou duren wist ik niet. Ik bel en wordt opgehaald. We vieren de vierde verjaardag van kleinzoon Icarus. ’s Avonds heb ik nog een verjaardagsfeest. In Boechout. Ook nu laat het openbaar vervoer me in de steek. In West Brabant geen bussen. In Vlaanderen geen treinen. Ik leen een auto.

Op zaterdag bijna hetzelfde liedje. Ik wil met het OV naar Berlaar. Vergeet het maar. Busstakingen in Nederland. Treinstakingen in België. Dan maar weer de auto lenen. De wegen rondom Hoogerheide zitten potdicht. Twee zware ongevallen, veel mensen op weg naar de Zeeuwse stranden en/of Concert at Sea en de Nederlandse wielerkampioenschappen. In een sukkeltempo rij ik de grens over. Het is een mooi feest met lekkere kebab en heerlijk ijs.

Ondertussen is het zondagochtend. In de vroege uurtjes rij ik op en neer naar Schiphol. Mijn zoon moet voor zijn werk naar Abu Dhabi. Vlak bij de luchthaven is het druk. Het hoogseizoen is begonnen. Twee uur later geef ik de auto terug aan mijn schoondochter. En ik controleer bus- en treinschema’s. Zucht. Ik word naar Roosendaal gebracht. Joepie. Ik koop een retourtje Roosendaal – Boechout (11 euro) en neem de trein naar Boechout. Dat moet met drie verschillende stoptreinen. Eerst Roosendaal – Essen. Daarna Essen – Antwerpen Berchem (met eindeloos veel tussenstops). En uiteindelijk naar mijn geboortedorp. Een fantastisch verjaardagsfeest. En dan terug naar het station voor de terugreis naar Heemstede Aerdenhout.

Het wordt een heel lange reis. Ik weet het … de opsomming die volgt is saai. Eerst de stoptrein Boechout – Antwerpen Centraal. Daar 39 minuten wachten. Daarna de stoptrein Antwerpen Centraal – Essen. Daar weer 16 minuten wachten. De stoptrein Essen – Roosendaal. Ik mocht in Antwerpen niet mee met de intercity naar Breda. Verkeerd kaartje. Goed. In Roosendaal ontdek ik dat er gewerkt wordt aan het spoor. Ik reis van Roosendaal naar Zwijndrecht met de trein. Daarna met de NS-bus van Zwijndrecht naar Schiedam. Voor mijn gevoel passeren we wel honderd rotondes. In Schiedam wacht ik ruim twintig minuten op de trein naar Leiden. In Leiden is het alweer uitchecken. En opnieuw met de NS-bus een toeristische rondrit via oa Voorhout, Hillegom en uiteindelijk word ik afgezet bij het station van Heemstede Aerdenhout. Het is iets over enen (maandagochtend). Ik fiets naar mijn logeeradres. Ik neem een borrel en blijf me verbazen. Is er wel een groot verschil tussen Nederland en Mozambique? Ja natuurlijk wel. Hier zijn het luxe bussen en je zit niet bij elkaar op schoot. Maar de grootste ergernis van het weekend blijft het bizarre prijsverschil tussen bier en water. Arm Nederland …

Langs de kant van de weg (1)

Tags

, , , , , , , , ,

Mijn eerste associatie met ‘Langs de kant van de weg’ is een liedje van Boudewijn de Groot. Een zinnetje uit “Meisje van Zestien.” Nostalgie … mag je dat gerust noemen.

Nee. Met de titel doel ik op zaken die je langs de kant van de weg ziet. Als je er begint op te letten en overal foto’s wilt van maken dan sta je voortdurend stil. Ik heb het over putdeksels, allerlei paaltjes van nutsvoorzieningen, hekjes, heggen, poortjes, meubilair in voortuinen, kabouters, dinosaurussen … enfin. Misschien het begin van een nieuwe serie. LANGS DE KANT VAN DE WEG.

Ik loop van het station van Harlingen naar het huis van ‘Bij de bootbouwer‘. Ik stop om een foto te maken.

Ergens in Harlingen (NL)

Best een groot ding. Iets kleiner dan een barkruk. Wat is dit? Wat betekent dit? Voor wie is deze informatie? Ik begrijp heel erg weinig van de tekst. Ik zie een hoogspanning-symbool. Ik lees Liander. Ik denk dat dat de naam is van een energiebedrijf. Natuurlijk zie ik het 0800 telefoonnummer. Ik krijg de neiging om dat nummer te bellen en te vragen naar het hoe en waarom. Ik bel niet. Ik maak een foto en vraag me af wat ‘Kathodische bescherming’ betekent. Enig idee waarde mee-lezer?

Ik weet het niet. Ergens gaat een heel-ver-weg belletje rinkelen. Uit de tijd van de middelbare school en de lessen fysica. Iets met ‘kathoden’ en een practicum met draadjes, batterijen en een erlenmeyer. [Alweer een woord dat ik vijfenveertig jaar niet meer heb gebruikt.]

Goed. Ik ga op zoek naar de betekenis bij Wikipedia. Ik citeer de eerste zinnen.

Kathodische bescherming (KB) is een methode van corrosiebestrijding en berust op het principe van potentiaalverlaging van het te beschermen object.

Door de potentiaal voldoende te verlagen wordt de anode-reactie van ijzer tot ijzerionen zo sterk vertraagd dat hij praktisch te verwaarlozen is. Het te beschermen voorwerp (bijvoorbeeld een pijpleiding in water of in de grond) wordt daarbij kathode. Aan deze buis vindt alleen de kathodische waterreductie plaats (waterstofgas vorming). De stroom die daarvoor nodig is wordt meestal beschermstroom genoemd. De benaming ‘beschermstroom’ is eigenlijk incorrect, want het gaat om de potentiaal (spanning) en die moet dan ook regelmatig gecontroleerd worden.

Een kathodische bescherming wordt uitgevoerd met een galvanisch systeem of met een stroomopdruksysteem.

Bij opgedrukte stroom wordt kathodische bescherming meestal toegepast in combinatie met een coating op het te beschermen systeem. Bij toepassing van opofferingsanodes is het te beschermen object vaak niet gecoat. Denk hierbij aan offshore constructies en damwanden. Zeeschepen zijn altijd voorzien van opofferingsanodes, maar tegelijkertijd ook altijd gecoat.

Begrijp ik het nu wel? Euh … nee. Niet echt. De belletjes rinkelen wel iets nadrukkelijker maar ik lijk nog steeds verdwaald in Verweggistan waar ze een taal spreken waar ik – dankzij de context – losse woorden wel begrijp maar de echte betekenis blijft me ontgaan.

Dus nogmaals de vraag … waarom staat die paal daar? Voor wie is die informatie? Ik ben iets dichter bij het antwoord want Harlingen is een havenstad. Dit paaltje staat aan de Zuidoostsingel. Aan de ene kant huizen en aan de andere kant water. Een gracht vol bootjes. Is het water in Harlingen zoet, zout of brak? Ik weet het niet. De leidingen die daar liggen lopen waarschijnlijk dwars door of onder het water. Corrosie … iets met water en roesten. Ik ben iets dichter bij het antwoord. Waarschijnlijk is dit een melding voor medewerkers van Liander. Maar waarom zo prominent langs de kant van de weg? Hebben zij geen interne database met alle technische informatie?

Ach ja, het doet er ook niet toe, mij leverde het weer een stukje op. En nieuwe / oude woorden.

In de serie: LANGS DE KANT VAN DE WEG

Morsingen

Tags

, , , , , , , ,

In de tuin van Catelijne liggen vijf grindtegels behoorlijk in de weg. We brengen ze naar de milieustraat. Wat zijn die krengen zwaar. En als we weg rijden bij ‘het stort’ zie ik een bordje “Morsingen zelf opruimen”Wat word ik daar blij van. Zo’n woord dat ik al in geen eeuwen – ik hou van overdrijven – heb gehoord. Morsingen. Misschien heb ik het zelfs nooit gehoord maar ik begrijp de betekenis onmiddellijk. Is het een oud en bijna vergeten woord? 

En onmiddellijk denk ik terug aan een gesprek enkele dagen geleden. Over wat ik mis als ik in Mozambique ben. Ik heb er eerder over geschreven. Kaas, een fiets, beuling van de Maurice … Een van de zaken die ik mis is ‘spelen met taal’. Taalgrapjes, kwinkslagen. Mijn Portugees is ontoereikend om woordgrapjes te maken. In het Engels gaat het al iets beter. In het Vlaams / Nederlands gaat dat natuurlijk veel gemakkelijker. Bijna vanzelfsprekend. En ik hou ervan. In m’n eentje doe ik dat uiteraard niet. Ik herinner me een zomervakantie in Frankrijk. Ik was op bezoek bij goede vrienden. Een paar dagen later zou ook onze vriend Per arriveren. Voor ons een gewone naam want we kennen Per – een Zweed – al jaren. Anderen hoorden deze voornaam voor het eerst. En toen gingen we los. Perceel. Percent. Persoon. Percolator. Peru. Perkament. Perceptie. Peroxide. Perplex … we gingen dagen door met Per-woorden.

Ken je het woord “Kram”?

Twee krammen

Ik dacht dat het een heel gewoon Nederlands woord was. Ik heb namelijk een paar krammen nodig om schilderijen op te hangen. Bij Builders – een grote Doe-Het-Zelf-Zaak bij ons in de buurt – zijn ze niet te vinden. Ik zocht naar het juiste Portugese woord. Ik voerde ‘kram’ in maar volgens Google Translate bestaat dat woord niet in het Nederlands. Na wat speurwerk stuit ik op het woord ‘hoek schroef’. Dat zal het dan wel zijn. In het Portugees zeggen ze ‘Parafuso de ângulo’. Dat hielp me trouwens niet want ik kan geen kram – zoals op bijgevoegde foto – vinden in Maputo. Ik ben uit mijn krammen geschoten toen ik dat ontdekte.

Goed. Spelen met taal. Zo fijn om te doen. Wat denk je van vergeten woorden? Ik zag gisteren de voorstelling ‘Romeinse Tragedies’. Heel mooi, maar dat terzijde. Veel slagwerk maar er wordt ook gebruik gemaakt van een ouderwetse ‘bandopnemer‘. In Nederland zeggen ze ‘bandrecorder’. Wie kent dat woord nog? Apparaten raken uit de mode. Wie gebruikt nog een typemachine? Of cassettebandjes? Bernlef schreef er een mooi stukje over. Maasbal. In ’t Vlaams noemen we dat ‘Stopei’.

Ik citeer een stukje.

Het woord ‘koffiemolen’ is al een stuk ge­bondener. In de hoofden van oudere mensen en antiquairs komt het nog met vanzelfsprekendheid naar boven, wekt een beeld vol geluid en geur. Maar laat het woord koffiemolen los in een disco en het zal zich verloren voelen, geen toegang weten te vinden in de hersens van het jonge dansende publiek. (Een koffiemolen? Misschien werd koffie vroeger in grote molens gemalen, net zoals het graan).

Er zijn nog oudere woorden. Kan het woord ‘koffiemolen’ zich na lang zoeken bij antiquairs nog op zijn legitimiteit en afkomst beroepen, er zijn ook woorden die het voorwerp waarop zij als een deksel pasten zijn kwijt­geraakt. Niemand kan er zich meer een voorstelling van maken.

Dat is niet opeens gekomen, maar in een langzaam en gradueel proces. Eerst verloor het voorwerp de grond onder de voeten. Het werd afgeschaft en vervangen door een nieuwe vinding met een ander uiterlijk. Een tijdlang wist het zijn spookachtig bestaan nog te rekken door zich vast te klampen aan het woord dat het eens betekend had en dat nog hier en daar viel in gesprekken waarin het over het verleden ging. Tot al die herinneringen waarin het voorkwam in steeds ouder wordende hoofden doofden. Eerst verloor het voorwerp zijn beeld om daarna ook zijn laatste rest identiteit, zijn welomschreven woordbetekenis kwijt te raken. Een tijdlang overleef­de het voorwerploos geworden woord nog in woordenboeken met de toe­voeging ‘archaïsch’ om tenslotte in een nieuwe druk definitief te verdwij­nen.

Uren kan ik bladeren in het ‘Viertalig technisch woordenboek’ uitgege­ven door Kluwer in 1906 en eens het eigendom van mijn grootvader die electrotechnicus was. Afhechtpaal, decanteerpot, geledenketel, klepvizier. Ze hebben het pleit verloren, zijn alleen nog maar aanwijsbaar op sepia getinte foto’s van een voorwereldlijk industrieel landschap.

Klik HIER als je het hele stukje van Bernlef wilt lezen.

Cultuur snuiven

Tags

, , , , , , ,

Een voorstelling, een concert, een museumbezoek. Het staat allemaal op het programma deze dagen. De twintig maquettes van het aanstaande Corso in Zundert. Onverwacht kon ik er ook een opera aan toevoegen.

La clemenza di Tito – Bron @ Opera Ballet Vlaanderen

Met de trein naar Antwerpen en dan naar het opera-gebouw. Een wandeling van minder dan tien minuten. Ik ging er al een paar keer eerder heen. En heel lang geleden heb ik er zelf een keertje gespeeld. Met een amateur-theater-gezelschap. Schoolbond 20. Ik heb een kaartje hoog in de nok van de schouwburg. La clemenza di Tito. De laatste opera die Mozart schreef ter gelegenheid van de kroning van een of andere koning. Een klassieke enscenering. Mooie stemmen en toch heb ik moeite dat twee mannelijke – belangrijke – personages gezongen worden door dames. Ik heb het eerder meegemaakt met Mozart-opera’s. Een fijne middag … het kan niet alle dagen voetbal of wielrennen zijn.

Een paar dagen naar Leeuwarden. Dit jaar Culturele Hoofdstad van Europa.

Ik ga er de volgende dagen nog een keertje over schrijven. Een bezoek aan Keramiekmuseum Princessehof, Wereldburgers van de Voorstreek en de beelden-route Fruchtbere Grônd.

Wat eten we vandaag?

Tags

, , , , , , , , , ,

Mijn Facebook stroomt vol met “Id al-Fitr” wensen. Eid Mubarak. Het einde van de Ramadan. Niet voor ons maar voor onze vele moslim-vrienden. En plots weet ik wat ik vandaag kook. Harira (of Harisa) op z’n Koens. Een traditionele Marokkaanse soep. Heerlijk. Ik maak het als maaltijdsoep.

Harira – Kikkererwten-soep +

Deze soep wordt in Marokko traditioneel ’s avonds gegeten tijdens de Ramadan.

Wat heb ik gebruikt? Ingrediënten.

4 lamskoteletjes

4 drumsticks (kip)

1 ui

3 stengels bleekselderij

1 blik tomaten-blokjes

1 blik kikkererwten

150 gram linzen

1,5 liter water

2 eieren (losgeklopt)

1 citroen (uitgeperst)

Verse koriander (30gr)

Zout, peper, kaneel, knoflook, cayennepeper, kurkuma, gember

Bereidingswijze

  1. Bak de lamskotelejes in een ruime soeppan met boter en een scheutje olijfolie. Voeg kurkuma, zout, peper, gember, knoflook en cayenne toe. Snij de bleekselderij in kleine stukjes en voeg ook de tomatenblokjes (zonder sap) toe. Roer een paar minuten door en laat het daarna 15 minuten sudderen op klein vuur.
  2. Voeg dan het water, de drumsticks, de linzen, het tomatensap en de koriander toe. Doe een deksel op de pan en zet dit op het kleinste vuur (of vlamverdeler). Laat dit anderhalf rustig sudderen.
  3. Zet 10 minuten voor het einde het vuur iets hoger en doe de kikkererwten in de soep en laat nog 10 minuten koken. Roer het citroensap en de losgeklopte eieren erdoor. Nog één mintuut laten koken en deze Marokkaanse maaltijdsoep is klaar om te serveren.

Wij eten er stokbrood, groene en zwarte olijven en feta bij. Morgen eten we de overschot op. Eerst voeg ik er nog wat bouillon bij en verse muntblaadjes uit eigen tuin.

En als toetje ‘jumpen’ we naar het oosten. Griekenland en Turkije. Baklava

Mijn eigen versie van Baklava – niet alleen walnoten maar ook rozijnen.