Tags

, , , , , , , , , , ,

Vanaf ‘onze’ berg rijden we naar het dal. Naar het dichtstbijzijnde stadje. Rio Maior. We zijn nog steeds in Portugal. Olijfbomen, hier en daar een wijngaard, veel eucalyptusbomen. Plots steekt een vos de straat over. Een mooi beest alhoewel ik ook weet dat vossen veel verdriet kunnen brengen als ze een kippenhok binnendringen. Alles is gortdroog. Nog geen afgebrande stukken land gezien. Dat gevaar ligt wel op de loer.

Kleine dorpjes, gehuchtjes is waarschijnlijk een betere beschrijving. Heel landelijk, een beetje alsof de tijd hier heeft stilgestaan. En dan zien we de zoutvelden. Best wel vreemd want we zijn ruim 30 kilometer landinwaarts, ver weg van de Atlantische Oceaan. We slaan rechtsaf en zoeken een parkeerplaats.

In Salinas de Rio Maior wordt zout gewonnen uit een ondergrondse zoutmijn die is ontstaan tijdens de Jura, toen de zee nog tot deze regio kwam. Tijdens het terugtrekken van de zee ontstonden er spelonken en is er een brede zoutlaag achtergebleven. Als het regent dringt het water door in de spelonken. Hierdoor vormen er ondergrondse waterlopen en wordt zoet water omgezet in zout water. Dit water wordt via putten uit de grond gehaald en opgeslagen in waterbassins. 

Het zout zelf wordt nog steeds op ambachtelijke wijze gewonnen. In de bassins verdampt het water door de zon en de wind. Er blijft een zoute laag achter die arbeiders met de hand scheppen. Ze maken hier kleine piramides van zodat het zout kan drogen aan de lucht. Na het drogen slaan ze het zout op in houten huisjes en is het klaar om verwerkt, verpakt en verkocht te worden.

De man op de foto hierboven geeft een woordje uitleg. In de lagere bassins zien we een tiental arbeiders met rubberen laarzen het zout opscheppen en telkens weer een nieuw stapeltje zout maken. Er wordt ook gebruik gemaakt van kruiwagens. Het lijkt me zware arbeid. Een soort mijnwerkers in de volle zon. Van de man hierboven op de foto hoor ik dat er bijna tachtig mensen werken. Het zout wordt vooral uitgevoerd naar Duitsland en Oostenrijk.

We maken een wandeling van een klein half uurtje omheen de zoutvelden.

Het zout dat afkomstig is uit Salinas de Rio Maior is van hoge kwaliteit en zeven keer zouter dan het water van de Atlantische oceaan. Dit komt doordat de ondergrondse zoutlaag al miljoenen jaren oud is. En omdat er geen industriële of chemische processen aan de zoutwinning te pas komen, bevat het zout alle mineralen en elementen die essentieel zijn voor onze gezondheid. In zoutmijnen wordt trouwens niet alleen traditioneel zout gewonnen, maar ook Flor de Sal. Deze zoutbloemen kunnen alleen bij de juiste weersomstandigheden ontstaan en worden geoogst. Dit is een zeldzaam en arbeidsintensief proces, waardoor Flor de Sal veel duurder is dan andere soorten zout. 

Op de foto zie je vele houten huisjes langs de weg, vlakbij de zoutvelden.  Deze huisjes zijn gemaakt om corrosie tegen te gaan en waren vroeger bedoeld voor opslag. Tegenwoordig vind je er cafeetjes, restaurantjes en artisanale winkeltjes. Je kunt er lekkernijen uit de regio kopen zoals chocolade, paté, wijn en likeur. Daarnaast vind je er aardewerk, cosmeticaproducten en souvenirs.

Het is leuk om even rond te kijken in de winkeltjes. Wij bestellen een drankje en de kinderen een ijsje. Zout kopen doen we echter niet want hoe krijgen we dat mee naar huis?

Omdat we het thuisfront (in Europa en Afrika) ook willen ‘bijpraten’ via WhatsApp-status worden er nog wat extra foto’s gemaakt. Zoals de foto hierboven.

Salinas de Rio Maior is het hele jaar open en gratis te bezoeken. In de zomer kun je de vorming van de zoutkristallen bekijken, dat kan niet in de koudere seizoenen.

Info: Salarium Salinas (Rio Maior)

Ik heb ook stukjes geciteerd uit een ander blog. Waarvoor dank Bohalista.

Advertentie