Tags

, , , , , , , , ,

Het zal ondertussen wel een bekend gegeven zijn. Lijkt me. Een willekeurige foto uit het archief opduiken en daar wat tekst bij schrijven. Laat ik met de foto beginnen.

2006 - Cēsis (Letland)

2006 – Cēsis (Letland)

En nu kan ik jullie ook aan het werk zetten. Fantaseren wat ik over deze foto zal vertellen.

Goed. Ik doe het zelf wel. Op de foto zie je een rivier. Ik denk de Gauja maar het zou ook een zijrivier daarvan kunnen zijn. Dat doet er ook niet toe. Verder zie je een bosrijke omgeving. Een zanderige oever. Een handdoek. Een boek. Een zwart-gele tas, wasgoed op een struik en een kano.

Zomer 2006. Ik ben vier weken onderweg. Mijn rondtrip door de Baltische staten. Dit is ergens in het begin van de derde week. Ik verliet Riga die ochtend. En na drie dagen stad was ik toe aan natuur. Ik vond een hele rustige camping een paar kilometer  buiten Cēsis. Ik kreeg een bussel hout cadeau van de camping. Vuurtje stoken, naar de maan kijken, lezen – Philip Roth – De Menselijke Smet. Ik ben een Roth-liefhebber. Een wandeling maken. En zie een paar kano’s liggen naast het toiletgebouw. Laat ik actief zijn. En een oude vakantie-gewoonte herhalen. Kanoën. Ik maak een afspraak voor de volgende dag. Het is een individuele bezigheid. Geen groep-activiteit. Er zijn nauwelijks andere kampeerders.

Na een ontbijt bij mijn tentje maak ik een lunchpakket en haal ik de kano op. Ik krijg een waterdichte tas mee en een kaart. Ik word ’s middags weer opgehaald op een afgesproken plaats ongeveer twintig kilometer stroom-afwaarts. Het is een rustig stromende rivier. Iets wilder op het tweede stuk wordt me verteld. Lekker peddelen en zo nu en dan een stroomversnelling. Ik heb in Frankrijk wel voor hetere vuren gestaan – als je dat kunt zeggen over woeste bergriviertjes. Na een uurtje leg ik even aan. De benen strekken. Plassen en even in het zonnetje liggen. Wat lezen en dan weer verder. De foto hierboven heb ik op deze stop gemaakt.

En dan gebeurt het onverwachte. De rivier maakt een flinke bocht naar links, ik heb even geen zicht op wat er zal komen en voor ik het weet schiet mijn kano vooruit – een stroomversnelling in. Ik probeer te corrigeren maar maak precies de verkeerde beweging. Blup. Ik sla om. Volleerde kanoërs rollen zich dan weer recht. Die gave bezit ik niet. Helaas. Ik spartel en wrik me los. Ik klim uit de boot. Ik voel dat ik met de stroom mee drijf. En dan zijn er plots een paar helpende handen. Op het gras zitten een aantal mensen uit te blazen. Later hoorde ik dat een van hen hetzelfde is overkomen. Vandaar dat zij op de oever zitten en toekijken. Een man trekt mijn kano naar de oever. Ik trek mijn hemd uit. Ik bedank ze voor de hulp. In het bovenzakje zit mijn digitale camera. Superhandig, dacht ik. Dan kan ik ook op rustige momenten wat natuurfoto’s maken van midden op het water. Zeiknat is het ding. Een handig pocket-formaat. Ik leg hem meteen op het gras te drogen. Ik ben benieuwd wat daar van overblijft. Gelukkig had ik de vorige avond alle foto’s overgeschreven naar mijn laptop. De spullen in de tas zijn niet helemaal droog gebleven. Even later vertrekt het groepje. Zij vertellen dat ik nog een flink half uurtje door moet tot het eindpunt.

Een tijdje later lijkt mijn camera weer droog. Hij start op. Zover niets aan de hand. Het scherm is wazig en mistig. Ik zal geduld moeten hebben en of al het water er ooit uit zal verdampen, blijft de vraag. Ik ben op tijd op de rendez-vous plaats. Samen met een vijftal andere roeiers rijden we terug naar de camping. ’s Avonds zit ik met enkelen van hen bij een kampvuur. We proberen verstaanbaar voor elkaar te zijn in een mengelmoes van Duits, Frans en Engels. Ik herinner me vooral hoe ze afgeven op hun Russisch sprekende landgenoten. Wel een Lets paspoort maar het blijven Russen. En dat roept veel ergernis op. Na een tijdje trek ik me terug in mijn tentje en lees nog een paar bladzijden Philip Roth bij het licht van een petroleumlamp.

Aan mijn foto-archief zie ik dat ik na het kapseizen ruim twee dagen geen foto’s heb gemaakt. Daarna werkte alles weer als vanouds. Ik heb de camera weer opnieuw moeten instellen naar de fabrieksinstellingen. Dat zie ik omdat de nummering opnieuw is begonnen.

Het was mijn tweede water-ongeluk met mijn fototoestel. De eerste keer met een spiegelreflex in het zwembad gekukeld en nu dus omgeslagen tijdens een kano-tochtje. En jullie? Ook wel eens problemen gehad op vakantie met je fototoestel / telefoontoestel?

Met dank aan Thomas Pannenkoek. Het is zijn challenge-idee 2016. Ik ben benieuwd wat hij voor 2017 in gedachten heeft. Mijn andere stukjes lezen in deze reeks? Klik HIER.