De draad weer oppakken

Tags

, , , , ,

En dan is het alweer maandag. Een week niets geplaatst op mijn ‘bijna dagelijks blog’. Dat is schromelijk overdreven – dat bijna dagelijks. Ontbreekt het me aan inspiratie? Ja, soms. Ontbreekt het me aan onderwerpen? Ja en Nee. Ik heb het gevoel dat ik in herhaling ga vallen. En na zoveel jaren in Mozambique verblijven, zijn de dagelijkse zaken heel gewoon geworden terwijl ze voor een willekeurige lezer natuurlijk exotisch of heel bijzonder zijn. Heb ik daar nog oog voor? Ook hierop moet ik ja en nee antwoorden. Ik haal mij schouders op en denk … “Ach ja, typisch Mozambikaans” en ga over tot de orde van de dag.

Mozambique

Neem nu zo’n tafereel als op de foto hierboven. Ik zeg niet dat ik dit dagelijks zie maar het is een heel gewoon tafereel. Niets bijzonders. Nou ja … natuurlijk wel want de overgrote meerderheid van mijn lezers / volgers komt uit Nederland en België. En als ik de statistieken mag geloven, krijg ik sinds een paar weken ook veel bezoekers uit de Verenigde Staten. Het ondoorgrondelijke van internet. En nu ik het toch over statistieken heb, deel ik graag mijn verbazing over een detail. De pagina die het vaakst wordt gelezen (of aangeklikt) is al jaren: Midden Oosten. Onbegrijpelijk want daar staat driemaal niks. Nou ja, een heel klein overzicht van de landen in het Midden Oosten die ik heb bezocht. Maar waarschijnlijk sta ik met dat trefwoord hoog in een Google ranking / algoritme.

Nog even een voorbeeld van een gebeurtenis die bijna gewoon is geworden maar dat natuurlijk niet is. We hadden twee nichtjes uitgenodigd om te komen zwemmen bij ons thuis. Zeven en elf zijn ze. Gisteren (zondag) haalden we ze op. Eentje stond nog onder de douche. No problem maar er stond nog een rijtje kinderen te wachten. Of zij ook mee mochten? Vriendjes, een buurmeisje. Zoontjes van een ander nichtje. Enfin … ik heb mijn wagen vol geladen … Uiteindelijk zaten er 7 kinderen in de auto en twee volwassenen. ’t Is gelukkig maar een kleine tien minuutjes rijden. Meteen volle bak – in de auto en in het zwembad. En toeval bestaat niet. Goede vrienden bellen of ze even mogen langskomen. Ja, natuurlijk. En een vriendin van Isabel – ook uit onze buurt – belt of wij vandaag voor haar zoontje kunnen zorgen want zij moet onverwacht werken. Tuurlijk. Waar plaats is voor zeven kinderen is ook plaats voor acht.

Ik rij een ommetje via een winkel die open is op zondag. Ik koop extra frisdrank en bier. En salade, tomaten, brood en thuis haal ik twee kippen uit de diepvries. Om iets na tweeën serveer ik de lunch. En dan wordt er getoeterd voor de poort. Tot tweemaal toe want weer andere neven en nichten hadden gehoord dat er vandaag bij Koen en Isabel open huis is … Dat werd het … sic. Nog een keer zes extra bezoekers en een zuigeling. Naar goed Mozambikaans gebruik kwamen ze wel aanzetten met een koelbox met biertjes. De dames drinken Amarula. Komt dat mooi uit dat we nog een fles in voorraad hebben.

En dan moet er weer gegeten worden. We doen gemakkelijk. Hot dogs met salade. Rond zeven uur fluister ik Isabel in het oor dat we d’r een eind aan moeten breien. Ze is het met me eens.

Zwemmen bij Koen en Isabel

Rond negen uur is de boel thuisgebracht en gaat het licht letterlijk en figuurlijk uit. Maandag weer een gewone dag. Isabel aan het werk en ik ga verder met bureaucratisch gedoe. En ik pak de draad weer op. Ik ga weer wat vaker bloggen … neem ik me nu voor.

Advertenties

Nieuwe oogst (3)

Tags

, , , , , , ,

Een nieuwe maandag. Tijd voor mijn blog. En tijd dat ik de computer weer wat ordelijker organiseer. Vandaag weer vijf foto’s die ik van het internet – meestal Facebook – heb ‘geplukt’. Met een lach en een traan. U bent gewaarschuwd.

Het is warm. We hebben wat gespaard. Dus … laten we airco aanschaffen …

De politie waakt over U. De politie komt naar U toe. Zelfs als je op een van de ilha’s woont …

Een houten beeld. Ik vind het mooi. En ik plaats dit ook een klein beetje ter nagedachtenis van Izaurinha. Een nichtje van Isabel dat vorige week is overleden. In de bloei van haar leven. Volgende week zou ze dertig worden. Heel onverwacht. Ze was 7,5 maand zwanger en toen ging er ineens een hele boel mis. Tragisch en verdrietig. (*)

In dit wijkje mag je geen overval plegen. U bent gewaarschuwd.

(*) Ik weet dat zo’n bericht over het overlijden van een nichtje tussen de grapjes waarschijnlijk als schokkend kan overkomen. Excuses daarvoor. En toch past het ook in een soort begrafenis ritueel. Ik leg het uit. Tijdens de begrafenis of crematie is er een vanzelfsprekende, eerbiedige aandacht. We staan stil bij het leven en het overlijden. We condoleren de naaste familie en vrienden. We sluiten aan als we zijn uitgenodigd voor ‘de koffie‘. Ook daar beginnen we ingetogen. Als later de meeste mensen zijn vertrokken wordt het gezelliger. Is dat een fout woord? Nee, ik denk het niet. Vaak ontmoet je dan weer familie die je al lang niet hebt gezien of gesproken. Oude verhalen worden opgerakeld. Plannen om elkaar wat vaker te zien worden gesmeed.

En dat is hier in Mozambique niet anders. Een grote verslagenheid op het kerkhof. Ik schat wel vijfhonderd aanwezigen. Daarna bijna driehonderd mensen die afzakken naar het erf van de familie. Eerst een paar gebeden en dan wordt er gegeten. En een paar uur later wordt er ook gedronken. Het simpele principe van … het leven gaat verder.

In de serie NIEUWE OOGST

Hemel boven Londen

Tags

, , , , ,

Dat ik graag lees is alom bekend. Denk ik. In de rechterkolom staat steeds een afbeelding van het boek dat ik NU lees. Tussendoor lees ik ook non-fictie en tijdschriften. Daarover een andere keer meer. Ik schrijf af en toe iets over een boek dat ik las. Vandaag dus over ‘Hemel boven Londen’ van Håkan Nesser. Een veel gelezen Zweedse thriller-auteur. Zijn van Veeteren-serie is ook verfilmd. Ik ben fan en las de meeste van zijn boeken.

Hemel boven Londen

Ook dit boek is aangekondigd als literaire thriller (zoals je kunt zien op de foto hierboven). En daar gaat het wringen. Is dat waar?

Ik begrijp dat de uitgever geen risico wilt lopen dus scharen ze ook dit boek onder de veel-te-oppervlakkige term: literaire thriller. Maar ik vind dat niet kloppen. Het is een roman met een paar spannende lijntjes. Spannend is niet het goede woord. Mysterieuze of curieuze lijntjes zou een juistere omschrijving zijn. Ik ga niet teveel verraden. Eerst maar even de samenvatting die de uitgever op de kaft afdrukt.

“De zeer vermogende Leonard Vermin heeft nog maar een paar weken te leven. Met zijn partner Maud is hij in Londen voor een afscheidsetentje waarvoor ook Mauds kinderen zijn uitgenodigd. Hoewel het etentje bruut wordt onderbroken, lukt het Leonard uiteindelijk toch zijn testament voor te lezen, en daarmee verrast hij iedereen. Is Leonard wel wie hij zegt te zijn?”

Ruim 500 bladzijden. Best veel. Zes hoofdstukken en steeds wordt het verwarrender en complexer. Je moet er wel bijblijven met je aandacht. Wat is waar? Wat zijn herinneringen of dagboekaantekeningen? Wie zijn die personages? Bestaan ze echt of zijn het verzinsels van een onbekende schrijver. New York, Londen en Praag lijken dan weer levensecht. En het blijft onderhuids spannend. Ik blijf lezen maar het wringt en schuurt. Veel beschouwingen over het leven (en de naderende dood). En dan komt er plots een associatie naar boven. ‘Zes personages op zoek naar een auteur’ (1921). Een klassiek, vernieuwend toneelstuk van Nobelprijs-winnaar Luigi Pirandello.

Een aanrader … ik weet het niet. Het is geen gemakkelijk boek. Wel de moeite waard. Geen alledaagse thriller. Een roman met thriller-elementen schurend tegen het magisch-realisme. Ik ben benieuwd of iemand van mijn volgers dit boek heeft gelezen. Laat het me weten.

Expat

Tags

, , , , , , , , , , ,

Een vernissage in Maputo van een Nederlandse kunstenaar. Geen alledaagse gebeurtenis. Via de Nederlandse ‘Whatsapp-groep in Mozambique’ kreeg ik een uitnodiging voor de tentoonstelling van Rob van Doeselaar.

Ik kende de galerie Fundação Fernando Leite Couto niet en dat wekte verbazing bij enkele Nederlanders die ik sprak. De meeste van hen werken op de ambassade en wonen in de omgeving van zowel de ambassade als dit cultureel centrum. Wij wonen ruim vijfentwintig kilometer verderop. Vandaar …

Rob van Doeselaar (en de Nederlandse ambassadeur op de voorgrond)

En tijdens de korte speeches betrap ik me op de vraag: “Ben ik een expat?” Deze term gebruikte ik namelijk verschillende keren in mijn korte gesprekjes met anderen.

Ook de dag daarvoor had ik een prettige ontmoeting met een Nederlandse man. Hij had me via google gevonden en we hebben gezellig zitten kletsen over van alles en nog wat. We ontdekten een aantal overeenkomsten zoals onze voornaam en dat we in Nederland bij elkaar in de buurt wonen. Krabbendijke en Ossendrecht. En ook hij heeft een Mozambikaanse vriendin.

En afgelopen vrijdag zat ik te lunchen met twee Noorse vrienden en ik trek het meest op met een Zweedse man. Ik vergeet nu voor het gemak mijn Mozambikaanse schoonfamilie en mijn Mozambikaanse vrienden – oud collega’s.

Wat is eigenlijk een expat? Ben ik dat of ben ik een immigrant? Of een lang verblijvende toerist? Of een bijna-pensionado die een soort sabbatical heeft? Ik zoek het op.

Een expat is iemand die tijdelijk in een land werkt met een andere cultuur dan waar hij of zij in is opgegroeid. Onder expats verstaan we meestal hoogopgeleide mensen. Het verblijf in het buitenland kan permanent zijn, maar is over het algemeen tijdelijk.

Expats worden vaak door hun werk naar het buitenland gezonden. Een expat is dan ook wat anders dan een immigrant, hoewel het verschil erg klein is. Immigranten verhuizen vrijwillig naar het buitenland om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Expats doen vaak weinig moeite om zich aan te passen aan de nieuwe cultuur, omdat zij binnen een paar jaar weer terugkeren naar hun vaderland. Velen proberen zich dan ook niet de nieuwe taal meester te maken en vaak zoeken de expats elkaar op. Of iemand een expat genoemd kan worden, is afhankelijk van het land van verblijf. Een Nederlander die naar Luxemburg of Frankrijk verhuist, wordt geen expat genoemd omdat de cultuur niet anders is dan in Nederland. Bron: Ensie.nl

Ik voldoe maar gedeeltelijk aan die definitie. Ik ben nooit echt uitgezonden naar Mozambique. Nee, ik werkte voor een internationaal programma en bezocht in die tijd (2003 – 2014) al onze partner-organisaties (in zeven Afrikaanse landen) verschillende keren per jaar. En om kosten en tijd te besparen gingen we steeds meer zaken regelen vanuit Maputo en niet meer vanuit Noorwegen. En dan komt er op persoonlijk vlak mijn ontmoeting met Isabel bij. Eind dit jaar alweer tien jaar geleden.

Ik draai weinig mee in het kringetje van Nederlandse en Belgische expats. Ik krijg wel uitnodigingen voor de maandelijkse borrel-avondjes. Of om samen voetbal te kijken tijdens een WK. Het meest actief ben ik in de periode dat de goed-heilig-man tijdelijk Spanje voor Nederland inruilt. En je raadt het al … hij bezoekt ook de Nederlandse en Vlaamse kinderen in Maputo. En dan is Koen …

Ik vind het erg prettig om met regelmaat even bij te praten met andere Nederlanders. Gewoon gezellig. Gewoon wat wetenswaardigheden uitwisselen. En of ik wel of niet een expat ben, doet er niet toe.

Nog even terug naar de tentoonstelling. Rob heeft ook een blog. Kijk daar maar rond dan lees en zie je het uit eerste hand. Klik HIER.

A sombra sobre uma superfície roxa (*) – Rob van Doeselaar

(*) De schaduw op een paars oppervlak – olieverf op canvas, 90 x 120

In de serie: BEELDENDE KUNST

Nieuwe eigenaar

Tags

, , , ,

Het was al even geleden dat ik ’s morgens koffie dronk bij een cafe / restaurantje bij ons in de buurt. Ik deed dat bijna dagelijks toen we nog aan het verbouwen waren. Even een half uurtje weg van het lawaai. En mijn huiswerk voor Portugese les zat ik vaak te maken op hetzelfde terras. Ik kende de meeste vaste gasten. Niet van naam maar wat ze drinken of eten. En hun dagelijks herhalend gedrag. Ik geef een voorbeeld. Een mooie vrouw (Braziliaans of Portugees) met lang haar en een D&G-zonnebril komt aanrijden en parkeert haar auto zo dicht mogelijk bij het etablissement. Ze loopt meestal naar hetzelfde tafeltje en knikt naar een van de bedienende jongens of meisjes. Zij brengen even later een espresso en een glas water. Zij is druk met haar smartphone. Enkele tellen later komt haar man (vriend, man, vrijer) aan op zijn racefiets. Hij zet de fiets nooit op slot maar wel in zijn blikveld. Een mooie man, lang, zongebruind, korte broek, zonnebril. Hij schuift bij haar aan. Hij krijgt een flesje water – dat weten de obers – en even later een torrada (geroosterd brood met boter). Ze praten zacht, liefdevol – zo te zien, een gelukkig stel. Zij vertrekt als eerste. Hij krijgt de rekening, stopt het geld onder zijn bordje en springt op de fiets. Elke dag hetzelfde ritueel.

Ik weet dat de eigenaar een Libanese Mozambikaan is. Ik maakte af en toe een praatje met hem.

Zoals gezegd was het een hele tijd geleden dat ik er ’s morgens was geweest. Het is kwart voor zeven en winderig. Ik zoek een beschut plekje op het terras. In een hoekje. Ik bestel een broodje, koffie en water. Ik zit heerlijk te lezen. (Hemel boven Londen – Håkan Nesser). Even later komt een ober binnen en hij zet de televisie aan waar ik bijna recht onder zit. Ik draai mijn nek en zie dat hij – gewoontegetrouw – op een Portugese nieuwszender staat. Het geluid uit. Ik lees verder.

Even later komt een auto aanscheuren met een wit echtpaar. Portugezen zo te zien. Zij is duidelijk op weg naar de sportschool. Hij loopt naar binnen en komt onmiddellijk weer naar buiten met de afstandsbediening van de tv. Het volume gaat flink omhoog.

Weg rust. Zij krijgen elk een espresso zonder vragen. Ze kijken allebei op hun eigen telefoon. Hij werpt een schuine blik op de tv en zapt een paar keer heen en weer en eindigt bij hetzelfde ontbijtprogramma. Het geluid … irritant luid. Ik kan niet meer lezen – ik probeer het nog wel even maar het lukt me niet meer. Weg ochtend-rust.

Ik begrijp dat de Libanees zijn tent heeft overgedaan aan dit Portugees echtpaar. Jammer. Ik loop naar binnen en reken af. Ik vraag het meisje iets over haar nieuwe baas. Ze begrijpt me niet. Ik wijs naar de man buiten op het terras. “Nee, dat is een klant.” Wat? Een klant en die eigent zich zomaar de afstandsbediening toe met het volume zo luid dat gehoorbeschadiging dreigt. Grrr. Stoom komt figuurlijk uit mijn oren. Het meisje zucht en haalt haar schouders op. Ik spreek mijn ongenoegen uit.

Ik loop naar buiten en zeg in mijn brabbel-portugees tegen deze asshole dat zijn manier van doen asociaal en verwerpelijk is. Hij kijkt me licht-debiel aan vanachter zijn te dikke brillenglazen. Ik wacht niet op een antwoord en loop naar huis.

In de serie: IN DE BUURT

Oprah for president

Tags

, , , , , , ,

Laat ik meteen beginnen met mijn mening. ‘Oprah for president’. Ik denk dat dit geen goed idee is. Niet doen, zou ik adviseren.

(*) Ik leg onderaan dit stukje uit waarom ik deze foto heb gebruikt.

Laat ik er toch wat nader op ingaan. Ik ben in Mozambique en dan zie ik geen Nederlandse televisie-programma’s. Ik zap wel met enige regelmaat tussen BBC-World, CNN en AlJazeera. De afgelopen dagen waren het steeds weer de hoogtepunten uit de begeesterde speech van Oprah Winfrey bij de Golden Globe Awards die werden herhaald en van commentaar voorzien. En steeds was er de hoop, de wens, de vraag … gaat Oprah zich kandidaat stellen voor de president-verkiezingen in 2020?

Ik denk dat de VS daar weinig mee zal opschieten. Zal ik staan juichen als ze het toch doet en wint? Ja natuurlijk. Een zwarte vrouw president van het machtigste land ter wereld. (Of is dat China?) En toch denk ik dat de USA dan net zo verdeeld blijft als vandaag. Ik denk niet dat de geharde Trump-stemmers ook maar één centimeter zullen opschuiven naar een veel gematigder politiek klimaat. Er zal geen wapen minder worden verkocht. Elke verkiezing is een reactie op de vorige als je naar de uitslagen kijkt. Na Clinton kwam Bush, na hem Obama en als (tegen)reactie op hem werd het – hoe bestaat het? – Donald Trump. Dus grote kans dat Oprah het kan winnen van het ‘genie’.

De bekendheid heeft ze, daar hoeft ze niets meer voor te doen. Het geld heeft ze ook. En politiek en bestuurlijk heeft ze net zo weinig ervaring als Donald T. Ik ben benieuwd naar de verkiezingsavond in november 2020.

(*) Ik ben veel voorzichtiger geworden met het downloaden en publiceren van foto’s van internet. Ook niet met bronvermelding. Voor je het weet heb je een boete aan je broek hangen. En er is niet één foto van Oprah Winfrey te vinden waar geen beeldrecht aan is gekoppeld. Vandaar een foto van mijn eigen prinses. Ook in het zwart, ook op weg naar een feest. Isabel for president. (Grapje).

Mijn achtste jaar als blogger

Tags

, ,

1 januari 2011 schreef ik mijn eerste stukje. Toen nog op ‘web-log.nl‘. Mijn eerste tweehonderd stukjes zijn verloren geraakt door slordig beheer van Sanoma. Niets aan te doen. Ik ben ooit begonnen met dit blog om mijn moeder op de hoogte te houden van mijn bezigheden in verre buitenlanden. Ik schrijf zonder pseudoniemen maar tracht wel voldoende privacy in te bouwen als ik het over ‘derden’ heb. Ik schrijf geen stukjes die een ‘slotje’ nodig hebben. Soms moet ik wel op mijn tong bijten of besluit ik uiteindelijk om iets niet te publiceren. Ik weet wel dat ik enkel verantwoordelijk ben voor wat ik schrijf en niet voor wat een ander eraan toevoegt / interpreteert. Ik blijf discreet (denk ik).

Verder zit er nauwelijks regelmaat in mijn stukjes. Ik blog niet op vaste dagen. Ik heb geen vaste rubrieken op vaste dagen. Ik heb wel bijdrages die ik gemakshalve ‘series’ noem. Terugkerend zijn de Vragen aan mezelf, iets over Beeldende Kunst en over Boeken. De serie In de buurt’ moet ik weer eens nieuw leven inblazen. In navolging van Sir Pancake schrijf ik af en toe stukjes bij vakantie-foto’s of over oude foto’s uit de figuurlijke koekjestrommel van mijn grootouders.

Ook mijn onderverdelingen – categorieën – zijn tamelijk willekeurig. En dat gaat ook op voor de Tags (trefwoorden). Wat wel regelmaat heeft is de lay out. Ik verander zelden. En bijna al mijn stukjes zijn voorzien van een foto. Heel af en toe een link naar een (YouTube) filmpje.

De Loggersteeg

Ik gebruik bijna altijd het woord ‘stukje’ voor mijn schrijfsels. Ik weet dat zo’n stukje een ‘log’ heet of een ‘logje’. Het woord ‘blog’ wordt natuurlijk ook veel gebruikt. De B voor het woord LOG is opgevist van het woord WEB. Vandaar weblog. Ik vind het woord ‘log’ nog steeds lelijk. Te log. Terwijl ik als jonge padvinder trots was op ons LOGboek. Ik heb het jaren bijgehouden.

Samenvattend … ik ga gewoon door op de ingeslagen weg. Soms dagelijks, soms heel onregelmatig. De mij onbekende lezers zijn al sinds enige tijd in groter aantal aanwezig dan mijn familie, buren en vrienden. Hier op mijn weblog zijn ze me allemaal even lief. Dank voor jullie regelmatige reacties. En mocht je een verzoek hebben, laat het me weten.

Alweer een week 2018

Tags

, , , , ,

Het bezoek is vertrokken. Het is stil in huis. En op de veranda, in de tuin en in het zwembad. Wat blijft zijn de foto’s en veel momenten om te herinneren en te koesteren. Twee-en-een-halve week samen zijn met mijn kinderen en kleinkinderen. Dat deden we nooit eerder zolang. Wel voor een dag, een lang weekend of een week. Het was super. Teveel om hier allemaal te beschrijven. Ik beperk me voorlopig tot één foto. Er staan er veel meer op mijn FB-pagina.

Malelane Camp site – Krügerpark – Zuid Afrika

Een geweldige avond, na een mooie dag. Eindelijk weer eens kamperen. Dat was veel te lang geleden. Isabel is niet te porren om te kamperen. Ik schreef er al eerder over. Zij bleef in Mozambique – ze moest werken – terwijl wij drie dagen rondtoerden in Zuid Afrika. Een rondje Maputo – Komatipoort – Nelspruit – Graskop (brrr – koud) – Potholes – Blyde River Canyon  – Orpen gate – Krügerpark – overnachting op de camping bij Malelane Gate – Crocodile Bridge – Komatipoort – Maputo. Mocht je interesse hebben dan vind je vast de details op een kaart via Google Maps.

Het waren heerlijke dagen. Veel olifanten, impala’s, koedoe’s, giraffen, wrattenzwijnen, vogels, nijlpaarden, neushoorns, wilde honden, hyena’s, buffels, krokodillen, springbokjes, waterbokken en nog veel meer. Geen luipaard en geen leeuw gespot dit keer. Wel de grote ogen van mijn kleinkinderen, zeker toen een mannetjes-olifant dreigde met ons aan te vallen. Briesen, oren flapperen en stampvoeten. We hadden ongemerkt onze auto stilgezet tussen zijn uitgebreide familie aan de rechterzijde en meneer aan de linkerzijde.

Het hoogtepunt was wat mij betreft het kamperen. Tentjes opzetten. Een uitgebreide braai. Nog even bij de Crocodile-river naar de beesten kijken. Nijlpaarden, krokodillen en veel vogels. Een mooie sterrenhemel. Een zwoele zomeravond. Veel nachtelijke geluiden. Luidruchtige krekels. En ’s morgens om half vijf alweer onderweg voor een ochtendritje. Ontbijten bij de tent en daarna het moment van afscheid nemen. Onze wegen splitsen ergens in het wereldberoemde park – nauwelijks twee uurtjes rijden bij ons vandaan. Een kerstvakantie om te koesteren. 2018 is geweldig van start gegaan.

De laatste dag

Tags

, , , ,

Het lijkt wel dat ik van het internet ben verdwenen. Andere prioriteiten. We vieren de kerst-vakantie onder de Mozambikaanse zon. Met z’n allen. Kinderen, kleinkinderen en mijn Mozambikaanse familie. Dus geen bijzondere aandacht voor mijn blog. Nu en dan wat foto’s op Facebook.

Vanochtend – 31 december 2017 om 5.13u

De voorbereidingen voor een groot(s) feest zijn in volle gang. De tent staat. De tuin ligt er mooi bij. Samen met vrienden en familie – ca 50 gasten – gaan we het oude jaar uitluiden en het nieuwe jaar welkom heten. En daar ga ik vast wat foto’s van publiceren. Hier of op Facebook. Dag 2017. Dag lieve volgers / lezers. Tot gauw.

Mijn traditionele hup

Tags

, , , , ,

De kortste dag is weer in aantocht. Niet voor mij – niet voor ons. Hier beleven we overmorgen de langste dag. Je begrijpt het al … ik ben weer gevlogen. Dag Nederland – ola Moçambique. Voor de vierde keer op rij wordt het Kerst vieren in korte broek. Dit keer met heel veel familie in tegenstelling met twee jaar geleden toen Isabel en ik een paar dagen van de radar verdwenen in Durban en Richardsbay. Best wel lekker …

We vieren kerstavond op twee verschillende plaatsen. Dat is althans – nu nog – de bedoeling. Het voor- en hoofdgerecht bij Isabels ouders en daarna de toetjes en de cadeautjes bij ons. Zo delen we de kosten en plakken we niet de hele tijd vast aan onze stoel. De verplaatsing tussen beide huizen is nauwelijks vijf minuten.

De afgelopen dagen waren druk en jammer genoeg veel teveel bureaucratisch getrut. Ik vertel er gauw wat meer over. Gelukkig konden we de knop afgelopen weekend omzetten. Een etentje met vrienden rijkelijk overgoten met drank. Dat is de volgende ochtend ietsjes minder fijn.

Mmmm … lekker

We waren te gast bij Chris en Lena. Chris is een Zuid Afrikaan en Lena is Mozambikaans. Chris heeft veel in restaurants gewerkt – laatst nog bij een Mozambikaanse top-chef. We hadden een lunch-afspraak en zoals dat hier veel vaker gaat … we schepten ons bord vol rond … acht uur. Hahaha. Almoço werd jantar. Gelukkig hadden we daarvoor al diverse worstjes van de braai meegesnaaid. En elk biertje telt toch ook voor een paar boterhammen … hahaha – sic.

Het mooiste uurtje van de dag is tussen zes en zeven in de ochtend. Het wordt al licht om kwart over vier. De wekker loopt om vijf uur af. Om half zes heb ik de lunch voor Isabel klaar, heb ik thee gezet en een rondje door de tuin gelopen. Veel dauw op het gras. Ik pak mijn boek en installeer me op de veranda. Veel vogeltjes, het is nog lekker fris. Als Isabel naar het werk is vertrokken lees ik nog en beetje en neem een ochtend-plons in het zwembad. En mijn ontbijt bestaat hoofdzakelijk uit fruit uit eigen tuin. Vooral mango’s die in deze tijd van het jaar met honderden tegelijk rijp zijn.

Ik hou wel van deze ‘traditionele kerst-hup’