Ziggo grrrrr

Tags

, , , ,

Een paar dagen geleden een grrr-verhaal over een Mozambikaanse organisatie. Vandaag een vergelijkbaar grrr-verhaal maar dan over een Nederlands bedrijf. Ziggo. Waarschijnlijk zijn een aantal volgers ook abonnee bij deze tele-gigant. Hoed je want opzeggen is een oefening in geduld.

Ik probeer d’r al een tijdje van af te komen en dat wilde maar niet lukken. Ik geef een korte samenvatting. Ik ben abonnee met het eenvoudigste TV-pakket Digitale TV en Internet. De eerste zes maanden betaalde ik 30 euro, daarna gingen de prijzen schrikbarend omhoog. Ik betaal nu 57 euro voor dezelfde diensten.

Goed. Vorig jaar eind augustus (2016) krijg ik na verschillende pogingen medewerker Ivanka aan de lijn. Ik zeg dat ik per 30 september mijn abonnement opzeg. Zij vraagt naar de reden. Ik antwoord haar dat ik vaak (langdurend) in het buitenland verblijf en soms maanden geen gebruik maak van het Ziggo-abonnement. Ze vraagt wanneer ik terugkom. Ik antwoord naar waarheid “Ergens eind januari 2017”. Ik kan dus 4 maanden die kosten besparen – ruim € 200,- Dat begrijpt ze. Ik moet dan wel het modem van Ziggo retour zenden. Maar ze doet ook een tegen-aanbod. Ik blijf abonnee maar krijg 6 maanden 20 euro korting. In totaal dus € 120,-  Goed. Ik slik en zeg ja.

Mijn abonnementskosten worden automatisch afgeschreven. Ik kijk daar eerlijk gezegd niet maandelijks naar om. In maart of april deed ik dat wel. Ik heb die korting NOOIT gekregen. Ik betaalde steeds de volle pot. Ruim 50 euro per maand. Ik weer bellen.

Bron © www. foksuk.nl

Eindelijk een medewerker aan de lijn. Ze kunnen niets vinden over de toezegging en de naam ‘Ivanka’ zegt deze medewerker niets. Opnieuw wordt mij deze 6 keer 20 euro korting beloofd. En je voelt het al aankomen … ik zeg ‘dank u wel’ maar weer niks. Rien, nada, nul. Ondertussen is het maandtarief opgelopen tot 57 euro’s. Nooit één cent korting gekregen.

Op 30 september bel ik Ziggo maar krijg ze na diverse wacht-pogingen en automatische instructie-stemmen niet te pakken. Maar er is een online-opzeg-formulier. Ik vul dat volledig in en zeg mijn abonnement op per 31 oktober. Het formulier zegt dat ik 3 tot 4 werkdagen later zal opgebeld worden om afspraken te maken over het retour zenden van het modem. Ik ben ondertussen in Mozambique en check bijna dagelijks mijn Nederlandse telefoon. Geen reactie van Ziggo. Ik ben niet gebeld en ik krijg geen mail – ook niet via mijn Ziggo-mail.

Nieuwe poging. Het is 31 oktober. Ik bel – nu vanuit Mozambique en krijg algauw de stemcomputer van Ziggo aan de lijn. Ik moet mijn postcode inspreken. Ik doe dat keurig zoals de stem mij instrueert. Het gaat fout. Uiteindelijk moet ik mijn postcode intoetsen. Na de derde poging is het schijnbaar gelukt. Nu krijg ik een keuze-menu. Om op te zeggen moet ik een 4 intoetsen. Dat doe ik. Ik krijg als reactie dat ik een foute keuze heb gemaakt. Dat herhaalt zich nog minstens 4 of 5 keer. Het systeem herkent mijn wens niet en schakelt zichzelf uit. Ik bel opnieuw. Zelfde ellende. Ik druk me suf op nummertje 4. Uiteindelijk krijg ik een chagrijnige man aan de lijn die zegt dat ik met de technische dienst ben verbonden. Zucht. Gelukkig kan en wil hij me doorschakelen met de juiste dienst.

Eindelijk een medewerker aan de lijn. Hetzelfde verhaal van vorig jaar. Ze willen weten waarom ik opzeg. Ik sputter meteen tegen en zeg dat ik geen gunstig aanbod zal accepteren. Ik wil weg, niets meer en niets minder. Ondertussen hang ik al minstens 20 minuten aan de telefoon á 1,75 euro per minuut vanuit Mozambique. Grrr.

Ik meld nog even dat ik in feite al op 30 september heb opgezegd maar niets van ze heb gehoord. Het idiote antwoord luidt: “Dan had U een email van ons moeten ontvangen met de bevestiging.” Hoe moet ik – de klant – dat weten? Ik weet zeker dat ik een opzeg-formulier heb opgestuurd – nota bene via HUN eigen systeem. Niets ontvangen – geen bewijs. Stelletje boeven … !!!

Ik ben weg bij Ziggo … joepie … en regel wel dat mijn modem begin december wordt opgestuurd. En als ik weer voor wat langere tijd in Nederland ben dan vind ik vast wel een ander die me internet wilt aanbieden.

Advertenties

Daar gaan we weer (2)

Tags

, , , ,

Voor mensen die mijn stukjes al wat langer volgen, is dit bekende kost. De ondoorgrondelijke bureaucratie in Mozambique. Maar ik weet dat ook in Nederland zaken vreselijk bureaucratisch kunnen verlopen. Lees DIT STUKJE maar eens. Of moet ik eerder zeggen … mislopen.

Ik heb al op 5 oktober mijn verblijfsvergunning verlengd. Alle papieren ingeleverd, keurig betaald. Er werd voor de zoveelste keer een digitale foto gemaakt en ik zette opnieuw mijn digitale handtekening. In ruil krijg je dan een betalingsbewijs en met dat papiertje haal je twee weken later je D.I.R.E. op. Formaat: creditcard of rijbewijs. 20 oktober staat vermeld als ophaaldatum. Ik meld me op 20 oktober. “Nee, het document is nog niet afgegeven. Kom volgende week nog een keer terug.” Een week later 27 oktober … hetzelfde antwoord. Ik mag het land niet verlaten zonder D.I.R.E. – ook niet een dagje naar Zuid Afrika. Dat is hier om de hoek, nog geen uurtje rijden en we staan bij een ingang van het Krügerpark. Dus mag (moet) ik een voorlopig-uitreis-formulier kopen en dat invullen.

Ik ga d’r voor zitten en vul al mijn persoonlijke gegevens in. Inclusief de namen van mijn vader en moeder. Mijn lengte enzovoort. Bij het vakje ‘reden voor dit verzoek’ vul ik niets in.

Natuurlijk kan dat niet. De dame die mijn aanvraag controleert zegt dat ik de reden moet invullen. Ik antwoord (pesterig) “Omdat jullie mijn D.I.R.E. nog niet hebben in orde gebracht.” “Nee, dat mag niet. Dat is niet de reden.” “Jawel.” “Wilt U naar het buitenland?” “Ja”. “Dat is de reden.” Ik blijf nog wat irriterend herhalen dat hun traagheid de reden is maar uiteraard geef ik toe en vul braaf ‘Viagem’ in op het formulier. Ik moet ook nog een kopie toevoegen van het betalingsbewijs en moet de volgende dag terug komen om het gelegaliseerde document op te halen. Dat is dus 3 keer naar Maputo rijden (totaal 150 kilometer en 6 keer de tolpoortjes passeren) en nog heb ik mijn D.I.R.E niet. Dat wordt nog een vierde rit. Ook vandaag is mijn verblijfsvergunning nog niet afgeleverd. We schrijven: 31 oktober.

Ik weet uit de krant dat er een heel groot conflict is tussen Semlex Europe SA en de Mozambikaanse regering. De eerste partij maakt in opdracht paspoorten, ID’s en DIRE’s maar de overheid betaalt niet. Ze hebben al 53 miljoen USD achterstallige schuld. Semlex weigert nog te produceren.  Klik HIER voor een artikel (in Engels en Portugees). Ik ben benieuwd hoe ze dit gaan oplossen … voorlopig dus met tijdelijke papiertjes. Zucht.

Het is maar één van de vele voorbeelden. Ik kan er een serie van maken met hoofdstukjes als: watercontract – elektriciteitsmeter – kadaster – verhuisbericht – wegenbelasting – radiotaks – autokeuring – televisieaansluiting – nieuwe bankkaart. Ik bespaar jullie de details.

Game of Thrones (2)

Tags

, , , ,

Eigenlijk moet er in de titel een (7) tussen haakjes staan. Want we hebben nu ook het volledige zevende seizoen van de fantasy-serie ‘Game of Thrones’ gezien. De 2 verwijst enkel naar mijn stukjes over deze wereldwijde hit-serie. Ik schreef eerder over GoT toen we begonnen kijken in januari 2014. En nu voor de tweede keer. Nu zijn we zevenenzestig afleveringen verder. Wil je deze serie nog bekijken, lees dan niet verder want mogelijk verraad ik een paar zaken. Dat heet ‘spoilers’ in het vakjargon.

Dit zevende seizoen is spectaculair wat actie betreft. Veel (grote) veldslagen zowel binnen de muur als buiten de muur. Zaten we in eerdere jaargangen lang te wachten op het verschijnen van Daenerys haar draken dan zijn ze nu bijna niet van het scherm weg te branden. Ging reizen van de ene streek naar de andere in de eerste jaargangen soms moeizaam en duurde het soms maanden; zo snel verplaatsen vloten en legers en gezanten zich in seizoen 7.

Moet ‘fantasy’ het wel hebben van ‘geloofwaardigheid’? Ja en nee. In de eerste jaargangen was er tijd voor mooi uitgewerkte intriges en dialogen. Politiek, strategisch denken en complot-theorieën waren voor mij de smaakmakers. Af en toe een gevecht – ach ja – dat hoort erbij maar is niet echt ‘my cup of tea’. Ik vermaak me meer met gekonkel en goed geschreven dialogen.

Cersei (Lannister) blijft mijn geliefde evil queen. Ik ben blij dat Arya (Stark) haar verblijf in Bravos achter de rug heeft. Ik mis in deze zevende reeks de gevatheid van Tyrion (Lannister). Veel ijs en vuur en nauwelijks bloot in deze jaargang. En naar goed gebruik gaat er ook nu weer een van de hoofdpersonage dood. Ik raak stilaan uitgekeken op het personage van Khaleesi Daenerys Targaryen.

Nu is het bijna twee jaar wachten op het laatste seizoen. De winter is in aantocht. De Night King heeft zijn white walkers en zombie-leger naar de muur gebracht. Jon Snow kan zowel uit ijswater als uit de dood worden teruggehaald. Zal hij uiteindelijk zijn echte afkomst kennen of is daar een alles-wetende Bran voor nodig? Of is dat een taak voor zijn vriend Samwell? Wie zet als laatste zijn of haar billen of de Iron Throne? Eerst een jaartje Robert Baratheon en nu alweer zes jaargangen een Lannister. Ik zie twee kandidaten …

En laat ik eindigen met een fantasie … moet kunnen, vind je niet? Zou The Night King misschien de zombie-versie zijn van The Mad King? Vader en grootvader van … !!!

Draak

ps. Ik had eerst wat foto’s uit de serie toegevoegd aan dit stukje. Toch maar weer weggehaald. Uiteraard heb ik daar geen auteursrechten van. De foto hierboven komt van  Pixabay.

Zomaar wat ploggen op zondag

Tags

, , , , , ,

Niet teveel woorden vandaag. Zomaar wat foto’s van de afgelopen tijd in Mozambique.

Een zak houtskool kopen langs de kant van de weg.

Tijd voor een hapje en een drankje

Een bordje vol ‘zee-genot’

Parkeerplaatsen worden gebruikt als afvalbak.

Kinderen amuseren zich overal – ook met bijna niets

Schelpjes zoeken

Nog een paar weken (maanden) en de brug van Maputo naar Catembe wordt in gebruik genomen.

Pastel de nata … moet kunnen op een luie zondag …

Boodschappen doen in het buitenland

Tags

, , , , , , , ,

Iedereen kent waarschijnlijk het lichte gevoel van opwinding (of onzekerheid) dat winkelen in het buitenland anders is (voelt) dan thuis. En dan heb ik het niet over ‘shoppen’ maar over de dagelijkse boodschappen. Thuis weet je de meeste zaken onmiddellijk te vinden in de plaatselijk AH, Jumbo of buurtsuper. Je vult je mandje of karretje, loopt naar de kassa en dan gauw weer naar huis. Tijdens een vakantie moet er ook gegeten worden. En of je nu in een huisje, een appartement of een tent logeert … je moet op zoek naar een winkel. De gemiddelde tijd dat je de eerste keer door een ‘vreemde’ supermarkt dwaalt is waarschijnlijk meer dan het dubbele dan gebruikelijk. Ook omdat het vakantie is natuurlijk en er meestal geen sprake is van haast. Lekker rondstruinen en kijken wat ze ‘hier’ allemaal hebben en verkopen …

Een paar dagen later is zo’n winkel al een beetje bekend en gaat alles veel efficiënter. Tijdens onze talloze kampeer-vakanties in Frankrijk wilden we minstens één keer per seizoen bij een Mammouth Hypermarché naar binnen.

Een Mammouth Hypermarché in Frankrijk

Deze supermarkt-keten bestaat al lang niet meer maar het blijft vakantie-nostalgie. We keken onze ogen uit en realiseerden ons dat de winkels in Nederland een veel soberder assortiment aanboden. Ik herinner me vooral de geweldige vis-afdelingen met heel veel verse vis – geëtaleerd op ijs. Mmm. Steevast kochten we een aantal (streek)producten en namen die mee naar huis. Om zo het vakantie-gevoel nog even langer vast te houden.

In 1964 reisden we met de auto vanuit Vlaanderen – via Frankrijk – naar Torrox aan de Costa del Sol. Een hele onderneming in die tijd. En wat schetste onze verbazing? Ook in Spanje waren er SPAR-winkels. Met het bekende gestileerde boompje in het logo. Ik dacht – als naïef kind – dat alles dat wij in België kochten ook Belgisch was. Spar, Cote d’Or,  La vache qui rit, Nestlé enzovoort.  Ik heb tijdens deze reis (als bijna achtjarige) heel veel bijgeleerd. En later volgden de jarenlange vakanties op Terschelling. Op ‘Camping Tante Doortje’ (Hoorn) om precies te zijn. En in Hoorn waren toen drie kleine supermarkjes. Teitsma. Mier. En een Spar. We waren bij alle drie klant.

En nu woon ik al jaren voor een deel van het jaar in Maputo en Matola. En ook hier zijn er verschillende SPAR-winkels. Niet allemaal van even goede kwaliteit. De grootste winkel van Maputo is ongetwijfeld PREMIER SUPER SPAR. Vroeger heette deze winkel MIKA, het woord dat nog heel veel Maputenzers (*) gebruiken.

Premier Super Spar

Volgende maand gaat er een nieuw winkelcentrum bij ons in de buurt open met als belangrijkste winkel: een gloednieuwe Premier Super Spar.

Ik ben benieuwd of zij dezelfde uitgangspunten zullen hanteren als de bestaande grote winkel waarover ik hierboven schreef. Bijna alles is er te koop. Van wasmachines, fornuizen, alles voor de tuin, aggregaten, fitnesstoestellen, speelgoed, verf, frisdrank, koffers, badkamers, sanitair, lampen, verlichting, handdoeken, potten en pannen, schoonmaakspul, kantoorbenodigdheden tot een zeer grote food-afdeling. Je kunt bijna niets bedenken dat ze niet hebben. Op enkele zaken na. Geen alcohol en enkel halal goedgekeurd vlees. Ik vind het bijzonder dat de leiding (eigenaar of gerant) zich strikt houdt aan zijn religieuze overtuiging. Geen bier, geen wijn of sterke drank. Geen varkensvlees (producten) – ook niet in blik.

Ik maakte vanochtend een praatje met een ‘chef’ van deze Spar. Ik complimenteerde hem over de goede service – zeker bij de kassa’s. Nooit meer dan één andere klant bij de kassa. Er zijn soms vijftig kassa’s in gebruik en ze hebben allemaal iemand die je boodschappen inpakt. Dat doe je niet zelf. En overal in de winkel zie je personeel. Vakkenvullers maar ook afdelingshoofden die het personeel aansturen en klanten helpen. Ik gokte dat er minstens driehonderd mensen werken. Nee dus. Ruim achthonderd. Ik stond met mijn oren te flapperen. Natuurlijk moet ik dat een beetje nuanceren want waarschijnlijk werkt 80% voor een minimum-salaris. Zo’n 100 euro per maand – mogelijk zelfs iets te hoog ingeschat.

Hebben jullie winkel-rituelen in het buitenland?

(*) Ik denk dat een inwoner van Maputo een Maputenzer heet maar ik ben niet zeker. Ik hoor het graag als iemand het weet.

41c

Tags

, , , , , ,

25 oktober 2017

Ik heb nog geen dooie mussen gezien. Maar figuurlijk horen ze wel van het dak te vallen. Het is heet. Heel zeldzaam van deze tijd van het jaar. Het kwik is vandaag opgelopen tot 41c. Gebruikelijk voor deze lentemaand zijn temperaturen tussen 26c en 30c. Ook heel mooi – en warm – voeg ik er met een knipoog aan toe. Wel opvallend in bovenstaand overzicht is de verwachte duikeling van 41c op woensdag naar 19c op zaterdag. Ik ben benieuwd.

Het huis – vooral de veranda – stikt van de vliegen. Dat heeft vast ook met de warmte te maken. Ze zoeken waarschijnlijk een iets koeler plekje op en dat is de overkapte veranda-vloer. Nooit eerder zag ik zo’n grote hoeveelheid vliegen. Muggen zijn er ook maar hun hoeveelheid is voorlopig nog aanvaardbaar laag. Wel elke avond even sprayen.

Met zo’n temperatuur gaan de airco’s weer aan. Had ik gedacht … slik. Ze waren voor het laatst in april in gebruik – denk ik. En wat blijkt … maar twee van de vijf airco’s (in vijf kamers) blazen koude lucht. Er moet dus een technicus bijkomen die ze waarschijnlijk opnieuw moet vullen met ‘gas’. Vraag me niet hoe het werkt want daar heb ik geen verstand van. En ook geen interesse in. De gasfles hebben we nog in huis. Hetzelfde verhaal had ik ook vorig jaar kunnen schrijven.

En wat is het dan heerlijk om een beetje af te koelen in het zwembad … en dat hadden we vorig jaar nog niet op mijn verjaardag. Dat was een kerstcadeau dat we onszelf gaven in 2016.

Alweer maandagochtend

Tags

, , , , , ,

Eigenlijk bedacht ik gisteren de titel ‘Alweer een begrafenis’. Want dat was de realiteit vorige week. Zondag was de begrafenis van Tia Helena waarover ik al eerder schreef. Zwager Nando stapte dinsdagavond weer op de bus terug naar huis in Johannesburg. Hij kon onmiddellijk rechtsomkeer maken. Isabel was nauwelijks naar haar werk vertrokken op woensdagochtend of ze belde me. Neef Brito is overleden. Ik kon het nauwelijks geloven. Nog geen veertig. We maakten twee weken geleden plannen om binnenkort samen naar een voetbalwedstrijd te gaan. Een lokale selectie uit Maputo tegen de Old Stars van Barcelona in het Nationale Zimpeto Stadium.

‘De Dood’ waart hier in Afrika rond als een sluipmoordenaar. En opnieuw zijn onze dagen gevuld met rouw-rituelen. De familie bezoeken op het erf in Mafalala waar wij enkele jaren geleden onze lobolo-bruiloft vierden. Bijdrage geven aan het familiefonds. Een praatje maken met ooms en mij volstrekt onbekende neven. De volgende ochtend naar het kerkhof. Opnieuw veel volk op de been en opnieuw ben ik de enige blanke. Later sluit ik me weer aan bij de familie en koop frisdrank en twee bakken bier. Ook dat hoort erbij.

Onze zaterdag staat voornamelijk in het teken van de ceremoniën voor de overleden familieleden. Op zondagochtend na de begrafenis komen de families bijeen bij het graf.  In ons geval moet ik de meervoudsvorm gebruiken: graven. Gelukkig is dat op hetzelfde kerkhof. Volgende halte is op het erf van Tia Helena. De zussen en broer gaan overleggen wat er met haar weinige bezittingen en kleren zal gebeuren. Ik schuif korte tijd aan maar maak liever een wandeling in de buurt en strijk neer bij een stalletje, samen met een neef. Drie 2M’tjes later gaan we weer terug voor een typisch Mozambikaanse lunch met chima en matapa. Isabel vertrekt nu naar de andere familie voor soortgelijke activiteiten. Ook daar gaat het over de financiële zorgen van de weduwe. De bijdrages in het familiefonds zijn verre van toereikend voor de gemaakte kosten. Ik hoop dat onze gift de directe nood een beetje helpt verlichten.

En dan is het maandag. Ik kan terugvallen op een soort therapeutisch ritme. De wekker loopt af om 5u. Ik ga plassen en zet een pot thee. Vervolgens kook ik het lunch-potje voor Isabel. Spaghetti met verse bolognaisesaus. Een een bakje fruitsalade als toetje. Om tien voor zes geven we elkaar een zoen en zij vertrekt. Ik zit op de veranda in de ochtendzon. Een tweede kop thee en het wielerblad Bahamontes op schoot. Ik lees tot half zeven en check of er al water geleverd wordt. Ja, dat is zo. (*) Ik begin aan een uurtje planten water geven. Ik smeer een boterham, spoel het zand van mijn voeten en neem een duik in het zwembad. Tien minuten later komt onze huishoudelijke hulp en begin ik aan een volgend klusje. Alle houten zaken – beelden, stoelen, trommels en een tafel – op onze twee veranda’s snakken naar ‘voedsel’. Vernis, beits, terpentine en wat poetsdoeken. Ik vervolg mijn therapeutische bezigheden.

Noodzakelijk onderhoud

Er is nog een waslijst met andere klusjes. Voorlopig focus ik me op het onderhoud en herstel van een aantal beelden. Prettige werkweek … ook voor jullie.

(*) Water wordt hier in het buitengebied gemiddeld twee à drie uur per dag geleverd en meestal maar vijf keer per week. En dat op onregelmatige momenten. Wel vaak ’s morgens rond 6u. Daarom hebben de meeste huishoudens een (grote) watertank op het erf, daarmee hebben wij wel 24u per dag water want een tank van 2500 liter is een aardige voorraad.

Cashewnoten

Tags

, ,

De Mozambikaanse regering kondigde een paar dagen geleden aan dat ze willen dat de cashew-noten-productie opnieuw het peil moet halen van voor de onafhankelijkheid. Cashew-noten zijn een van de weinige export-producten van Mozambique. Een natuur product waar iedereen trots op is. De waardering blijft soms achter bij de verwachtingen. Isabel is daar een mooi voorbeeld van. Ze denkt dat het een bijna exclusief product is. Zij spaart ervoor en brengt steevast een aantal kilootjes mee als ze naar Nederland (en België) komt. Ze vraagt me dan achteraf waarom er nauwelijks op gereageerd wordt door de ontvangers. Ik probeer dan uit te leggen dat cachew-noten in bijna elke supermarkt of notenbar te koop zijn. Het heeft dus niet de exclusiviteit die zij denk dat het heeft.

Maar weet je hoe zo’n noot groeit? Dat is vast veel minder bekend. Ik ga het hele proces hier niet uit de doeken doen maar ik garandeer je dat er veel werk voorafgaat aan het moment dat wij zo’n nootje – meestal achteloos – in onze mond stoppen.

Cashew-noot-boom

Ze groeien aan bomen die tot twaalf, zelfs vijftien meter hoog kunnen worden. De noot  groeit als een soort aanhangsel onderaan een (schijn)vrucht. De cashewnoot is dus het zaad van de cashewboom en aan iedere cashew-appel hangt maar 1 cashew-noot.

Cashew (schijn)vruchten met de noot / het zaad onderaan de vrucht.

De noot wordt meestal met dop en al gebrand. Daarna wordt de huid (dop) verwijderd. Dit gebeurt nog heel vaak handmatig. De noot bevat een giftig vlies, dat huidirritatie kan veroorzaken. Een werkje dat bewerkelijk is. Mede daardoor is de cashewnoot relatief duur.

Veel van de Mozambikaanse en Afrikaanse rauwe noten reizen eerst naar Vietnam. Daar worden ze bewerkt. En pas daarna komen ze in onze winkels terecht.

Een mooi foto-verslag over de cashew-noot vind je HIER.

In Mozambique worden ze langs de kant van de weg verkocht. Bij stoplichten, bij terrassen van populaire restaurants maar vooral langs de grote doorgaande E1 weg.

Een cashew-noten-boom maar dan anders … met het eindproduct in plastic zakjes …

In de buurt (10)

Tags

, , , , , , , ,

Toen we nog in Jardim – een stadswijk van Maputo – woonden, schreef ik met enige onregelmatigheid over de buurt. In april 2016 verhuisden we naar Matola. Een andere gemeente die tegen Maputo aanligt. Je kunt het een beetje vergelijken met Amsterdam en Almere. En wij wonen in Djonase, helemaal aan de buitenrand van Matola, bijna in Boane – alweer de volgende gemeente. Veel landelijker, veel meer groen. Zo’n vijfentwintig kilometer van het stadscentrum van de Mozambikaanse hoofdstad.

We hebben geen officieel adres maar dat is niet zo belangrijk want postbezorging bestaat hier nauwelijks. Het kadaster heeft wel een registratienummer van ons terrein. Ook het waterleidingbedrijf en de elektriciteitsmaatschappij hebben een systeem waarbij ze weten aan welk plot water en stroom wordt geleverd. En als we moeten uitleggen waar we wonen dan gaat dat als volgt in z’n werk … “Ken je dat en dat evenementencomplex, een populaire zaal met tuinen voor chique bruiloften? Ja. Mooi, dat complex is ommuurd met opvallend witte muren. Daarnaast loopt een zandpad. Rij dat zandpad op en na zo’n tweehonderd meter zie je gele muren aan je linkerzijde. Daar moet je zijn. Dan moet je even bellen dan zorgen wij ervoor dat de poort wordt geopend.”

Een stukje zandpad, de gele muur en de grote poort

Zoals je kunt zien: een zandpad, een gele muur en een rode poort. Wat zie je nog meer? Ik vertel er wat over. Ten eerste dat het mooi weer is. De zomer is in aantocht. Dat is fijn maar tegelijkertijd staat het leidingwater veel meer op rantsoen en zijn er veel vaker elektriciteitsstoringen. En zoals je kunt zien, lopen de kabels hier door de lucht en liggen ze niet in de grond. Een te hoog geladen truck of een stevige storm … en ‘ploep’ … dagen geen stroom. En je ziet vast een ander huis(je) vastgebouw aan onze buitenmuur. Officieel bestaat dat huis niet. Het is illegaal gebouwd op een uitloper van het doorgaande zandpad. Er zijn nog drie of vier huisjes vastgebouw aan onze buitenmuur. Mag dat? Kan dat? Het zijn geen vragen waar je antwoord op wilt hebben. ‘Gedogen’ is een belangrijke term in Mozambique. In de zin van ‘leven en laten leven’. Die huisjes waren al gebouwd toen wij ons terrein met bediende-woning kochten. Wij weten niet beter.

Een belangrijk advies van Isabel (en haar familie) was om geen contact te zoeken met deze buren. Ik zou al gauw de neiging hebben om te vriendelijk kennis te maken. Maar daar kan al gauw misbruik van gemaakt worden in de vorm van … ‘Mogen we misschien even dit of dat lenen? Kunnen we niet even een paar dagen water bij jullie tappen? Enzovoort.’ Ik heb dat advies opgevolgd zonder perse onvriendelijk te zijn. Als ik voorbij loop, knik ik vriendelijk goedendag of koop een paar tomaten of brood bij één van hen. In mijn lange afwezigheid heeft Isabel verschillende keren haar haar laten vlechten bij en door buurvrouw Katja. Zij woont met een zus en twee dochtertjes in het huisje op de foto. Haar man komt eens in de twee, drie weken een weekend over uit Zuid Afrika waar hij werkt als chauffeur. Ik denk dat ik hem nog nooit heb gezien.

En sinds een paar weken maakt Katja drie ochtenden per week schoon bij ons. Ik was ben verbaasd over deze omslag in Isabels denken over ‘omgaan met buren’. Voorlopig gaat de communicatie over werkzaamheden rechtstreeks tussen de dames. Ik bemoei me er niet mee. Wel zo gemakkelijk hoop ik. Ik richt me voorlopig op alle werkzaamheden buiten. De tuin, het zwembad en het nodige onderhoud van allerlei zaken.

Meer stukjes in de serie: IN DE BUURT

Tia Helena

Tags

, , , , ,

En opnieuw komt Isabel thuis met verdrietig nieuws. Tia Helena is overleden. Een zus van Isabels moeder. Ze woont bij ons in de buurt, heel af en toe zag ik haar en dan was ze altijd heel vriendelijk, een beetje verlegen. Twee of drie keer reed ze met ons mee … naar begrafenissen van familie-leden. Ze was al een tijdje ziek, ze werd bijna zeventig. Morgen is de begrafenis. Dat kan hier in Mozambique op zondag.

Het kerkhof bij ons in de buurt

Ze woonde in een klein huisje, samen met een dochter en een kleinzoon waar ze voor zorgde als de moeder naar haar werk ging. Hier zijn mensen niet verzekerd voor begrafenis-dingen. Daarvoor is een familiaal netwerk in gebruik. Een oom – broer van de tante – en een dochter regelen dit soort zaken. Ze overleggen over de verwachte kosten en dan wordt er een inschatting gemaakt hoeveel iedereen bijdraagt. Dit keer vraagt ‘het familie-fonds’ tweeduizend meticais. Ongeveer dertig euro per koppel. Vervoer van het lichaam regelen ze zelf en er wordt geen kapel gehuurd. Het afscheid is op het kerkhof – deels onder een geïmproviseerde tent. De traditionele bijeenkomst op het erf van de overledene zal zeer bescheiden van opzet zijn.

Het is wel een moment waarop de (grote) familie elkaar treft. Dat is niet veel anders dan in Nederland of België. Eerst wordt er samen afscheid genomen, gerouwd en later is het een samenzijn en worden er wetenswaardigheden uitgewisseld. En volgend jaar is er opnieuw een bijeenkomst, dat is wel anders. Dan komt er (meestal) meer volk opdagen want iedereen weet het nu – een jaar op voorhand. Dan komt bijvoorbeeld één van de dochters wel, nu blijft ze thuis in Nampula – ruim 1500 km ten noorden van Maputo. Isabels broer is wel overgekomen uit Zuid Afrika.