Wat eten we vandaag?

Tags

, , , , , , , , , ,

Mijn Facebook stroomt vol met “Id al-Fitr” wensen. Eid Mubarak. Het einde van de Ramadan. Niet voor ons maar voor onze vele moslim-vrienden. En plots weet ik wat ik vandaag kook. Harira (of Harisa) op z’n Koens. Een traditionele Marokkaanse soep. Heerlijk. Ik maak het als maaltijdsoep.

Harira – Kikkererwten-soep +

Deze soep wordt in Marokko traditioneel ’s avonds gegeten tijdens de Ramadan.

Wat heb ik gebruikt? Ingrediënten.

4 lamskoteletjes

4 drumsticks (kip)

1 ui

3 stengels bleekselderij

1 blik tomaten-blokjes

1 blik kikkererwten

150 gram linzen

1,5 liter water

2 eieren (losgeklopt)

1 citroen (uitgeperst)

Verse koriander (30gr)

Zout, peper, kaneel, knoflook, cayennepeper, kurkuma, gember

Bereidingswijze

  1. Bak de lamskotelejes in een ruime soeppan met boter en een scheutje olijfolie. Voeg kurkuma, zout, peper, gember, knoflook en cayenne toe. Snij de bleekselderij in kleine stukjes en voeg ook de tomatenblokjes (zonder sap) toe. Roer een paar minuten door en laat het daarna 15 minuten sudderen op klein vuur.
  2. Voeg dan het water, de drumsticks, de linzen, het tomatensap en de koriander toe. Doe een deksel op de pan en zet dit op het kleinste vuur (of vlamverdeler). Laat dit anderhalf rustig sudderen.
  3. Zet 10 minuten voor het einde het vuur iets hoger en doe de kikkererwten in de soep en laat nog 10 minuten koken. Roer het citroensap en de losgeklopte eieren erdoor. Nog één mintuut laten koken en deze Marokkaanse maaltijdsoep is klaar om te serveren.

Wij eten er stokbrood, groene en zwarte olijven en feta bij. Morgen eten we de overschot op. Eerst voeg ik er nog wat bouillon bij en verse muntblaadjes uit eigen tuin.

En als toetje ‘jumpen’ we naar het oosten. Griekenland en Turkije. Baklava

Mijn eigen versie van Baklava – niet alleen walnoten maar ook rozijnen.

Advertenties

Prijsverschil

Tags

, , , , , , ,

Waarom zijn twee (bijna identieke) producten verschillend van prijs?

Ik heb het niet over een kilo asperges, een tweedehandse iPhone of een elektrische fiets. Maar over een treinkaartje. Ik vertel …

Broederlijk naast elkaar NS en NMBS

Ik reis deze dagen veel met het openbaar vervoer. Het vaakst met de trein en af en toe met de bus of de tram.

Afgelopen week kom ik vanuit Bergen op Zoom aan op het station van Roosendaal. Ik wil verder reizen naar Berlaar (provincie Antwerpen).

De NS-conducteur adviseert me naar het NS-loket te gaan in Roosendaal. Dat hebben ze daar nog. [Juich]

Ik vraag een enkeltje Roosendaal – Berlaar. Dat kan hij (zijn computer) niet vinden. “Is dat Antwerpen agglomeratie?” vraagt hij. “Nee, het is nog een stukje verder.” Hij twijfelt en suggereert om een kaartje Antwerpen te kopen en dan aan de NMBS-conducteur te vragen hoe het verder moet. Dat begrijp ik. Dan vraag ik of hij een enkele reis Roosendaal – Lier wel verkoopt. Ja, dat kan het systeem ophoesten. Ik koop dat ticket. Dat kost € 13,40. Berlaar is één station verder. Ik wacht af maar tref geen conducteur. Ik stap uit in Berlaar zonder nog iets extra bij te betalen.

Een paar dagen later onderneem ik dezelfde rit in omgekeerde richting. Bij het perron in Berlaar staat een NMBS-ticket-automaat. Ik tik als eindbestemming Roosendaal in. Dat is mogelijk. Ik ga naar betalen en de prijs is € 9,90. Ik vind dat een enorm verschil. Drie euro en vijftig cent verschil. En dat voor een traject dat zelfs iets langer is. Wie legt me dat uit?

Natuurlijk zijn het twee verschillende organisaties. De NS en de NMBS. Maar toch? Hebben zij geen afstemming met elkaar over prijzen? Het verschil zit niet in spits- of daluur of weekendtarief.

Djoser

Tags

, , , , , , , , ,

Met heel veel plezier denk ik terug aan een mooie reis met Djoser. 2009. Met de Trans-Siberië-Express van Moskou naar Beijing. Met een tussenstop in Irkoetsk en twee weken in Mongolië. Een kampeer-trektocht. Ik heb er al vaker over geschreven. Ik dacht toen geregeld “Wat Anneke kan, kan ik ook”Zij was een uitstekende begeleider. Geen kwaad woord over haar. Integendeel. Ik heb haar de laatste dag in Beijing – namens de hele groep – uitvoerig in de bloemetjes gezet. Inclusief een mooie fooi namens ons allemaal en een Chinees cadeautje. Meestal organiseer ik mijn / onze reisjes zelf.

Sinds begin 2015 heb ik te weinig betaald werk. Na twaalf jaar werd het UMOJA CFC programma niet meer gesubsidieerd. Heel jammer. De projectleider ging op vervroegd pensioen en ik overschatte mijn werk-mogelijkheden in Afrika. Geen betaald werk meer. Wel wat losse klussen zo nu en dan. En in 2017 kon ik me met volle energie focussen op twee mooie opdrachten in Goes en Middelburg. Een fijne tijd. Ik besloot om de eerste helft van 2018 meer tijd door te brengen met Isabel. In Mozambique uiteraard want daar woont mijn vrouw, mijn liefde. Ik had tijd om te klussen en we kregen veel bezoek. Ik was reisleider, jeugdherberg-vader en kok in ons eigen huis. Een mooi plekje waar het heerlijk toeven is. De plannen om een B&B te beginnen zijn geboren. En ik organiseer met hetzelfde gemak tripjes voor onze gasten in Mozambique, Swaziland en Zuid Afrika.

Maar … is dit genoeg voor Koen? Nee. Ik wil weer aan de slag. Ik wil weer met mensen in de weer zijn. En ik wil op reis. Al jaren had ik in gedachte om te solliciteren bij Djoser als reisbegeleider.

Bron: Djoser website

Een belangrijke voorwaarde is beschikbaarheid in juli en augustus. En daar wrong het schoentje lange tijd. Maar niet in mijn planning 2018. En veel vrienden sporen me aan om me te melden bij Djoser. Zij vinden me uitermate geschikt. Ik vind een sollicitatieformulier op internet. Ik reageer en vul een lange vragenlijst in en update mijn CV – met extra informatie over alle reizen die ik maakte.  Mijn voorkeur gaat in eerste instantie uit naar groepsreizen en niet naar familie-reizen of fiets-wandelvakanties.

Een paar dagen later krijg ik een afwijzings-email. “Omdat ik in België woon, kan ik niet worden ingezet omdat het betaling-systeem dat niet toestaat.” Wat? Wat een onzin. Ik woon in Nederland. Al sinds 1979. Ik woon er niet alleen, ik betaal er ook mijn belastingen. Ik heb een Nederlands burger-service-nummer. Ossendrecht ligt dan wel dicht tegen de Belgische grens maar het is toch echt een dorp in Nederland. Ik antwoord per ommegaande en verzoek om een reactie. Twaalf dagen hoor of lees ik niets. We zijn ondertussen op vakantie in Thailand. Ik blijf er af en toe over denken. Vanuit Krabi stuur ik ze toch nog een keer een mailtje. Een uur later heb ik antwoord. Ze hebben me proberen te bellen. Iemand had mijn informatie verkeerd geïnterpreteerd. Oké, dat kan gebeuren. Ik word toch uitgenodigd voor een gesprek in Leiden. In dezelfde mail lees ik dat ze nog begeleiders zoeken voor Thailand. Komt dat even mooi uit !!! hoor je me denken. Fijn. Een grote glimlach. Thai onder de Thai zullen we maar zeggen.

Ik boek een ticket naar Nederland. Iets vroeger dan mijn oorspronkelijke plan maar dat is alleen maar leuk. Ik zie de kinderen en de kleinkinderen een maand eerder dan gepland. Ik regel een nieuwe simkaart. Koop een nieuwe telefoon. Logeer bij mijn oude buren. Ga naar de opera. De middag bij Djoser is prettig verlopen. Twee interviews. Een power point presentatie en een korte pitch. Vier minuutjes iets vertellen over mezelf gecombineerd met het last minute onderwerp “Wat me irriteert”. Zij laten per mail weten of ik mag deelnemen aan de tweedaagse, interne training. Ik wacht af maar denk dat ik word uitgenodigd. Nee dus. Ik krijg een kort mailtje met een afwijzing en een telefoonnummer dat ik kan bellen als ik meer informatie wil.

Ik ben van mijn melk. Van mijnen apropos. Zo zeggen we dat in mijn geboortestreek. Ik slik de afwijzing en treur. Ik had dat niet verwacht. Ik wacht een paar dagen en bel dan toch. Isabel adviseerde me dat niet te doen. Ik bel toch en vraag naar hun motivatie.

Ik vat het samen. Er zijn twee belangrijke redenen. Ten eerste omdat ik in Mozambique woon. Wat? Hoezo? Ik woon in Nederland. Ja, ik verblijf vaak in Mozambique maar ik woon en werk in Nederland. “Ooo sorry, dat hebben we dan verkeerd begrepen.” [Versie2.0]. Ik ben beschikbaar. De hele zomer lang – precies zoals Djoser verlangt. Goed. En ze vinden dat ik te weinig reiservaring heb in Azië. Dat kan ik niet ontkennen. Wat is voldoende reiservaring? Tweemaal drie weken rondgetrokken in Thailand. Een trip naar Bali en Lombok. Met de Trans Siberië Express naar Beijing. Twee weken in Mongolië. Een mooie reis door Syrië – voor de verschrikkelijke burgeroorlog. Ze erkennen wel dat ik veel Afrika-ervaring hebben maar daar zoeken ze geen mensen voor. Had ik al verteld dat ik twee jaar actief was voor het themajaar ‘Goes Azië’? Een Aziatisch verhaal schreef en regisseerde …

Bron: Djoser website

Zucht. Een afwijzing. Het overkomt me niet heel vaak omdat ik weinig solliciteer. Kan ik er mee omgaan? Weet ik niet. Ik zal wel moeten. Ben ik boos? Weet ik ook niet. Wel ontgoocheld.

Mijn gevoel zegt echter dat de werkelijke reden mijn leeftijd (61) is. Al in het eerste gesprek maakte de vrouwelijke interviewer een aantekening en vertelde dat Djoser medewerkers vanaf hun 65ste laten afvloeien. Ze maakte een aantekening. En ik kon haar horen denken “Zullen we nog investeren in deze man? Hij gaat hooguit nog vier of vijf jaar mee.” Dat werd NIET gezegd maar ik voelde wel de onuitgesproken boodschap tijdens het interview. En wettelijk mogen ze dat natuurlijk niet zeggen. De gemiddelde leeftijd van de andere dertien sollicitanten die ik zag is hooguit 35 – misschien zelfs nog iets jonger. 

Ik ben niet verblind door kortzichtigheid. Ik denk dat ik een gezonde kijk heb op mijn capaciteiten. Ik denk (dacht) dat ik de ‘juiste papieren’ (figuurlijk bedoeld) heb om een enthousiaste reisbegeleider te zijn voor Djoser. Dat vinden zij niet. Jammer. Het zij zo. De geschikte kandidaten mogen vandaag en morgen op cursus. Ik niet. Ik had al logies geboekt in de buurt van Leiden. Zij worden klaargestoomd voor iets dat ik graag had gedaan. Niet omwille van de poen, want de beloning is karig – dat weet iedereen. 

Een afgesloten hoofdstuk. Ik ga weer mijn eigen weg …

ps. Had ik al verteld dat ik heel veel jaren de Djoser-gidsen bewaarde? Niet omwille van het reis-aanbod maar omdat Rolf Weijburg de vormgeving deed. Tekeningen en kaarten. 

Wat wel en wat niet

Tags

, , , ,

Een titel vol vraagtekens. Wat wel en wat niet? En of ik antwoorden heb, is maar de vraag. Ik draai al ruim zeven-en-een-half jaar mee in dit blog-wereldje. Je zou dus denken dat ik wel een helder antwoord kan formuleren op de vraag “Wat schrijf en publiceer ik wel en wat niet?”. Nee dus. Ik heb nog geen duidelijk antwoord. Is dit weblog persoonlijk? Ja, maar met een soort zelfcensuur. Ik laat niet het achterste van mijn tong zien. De meeste mensen op sociale media en weblogs laten de mooie, vrolijke kant van hun leven zien. Ik ben één van hen. Ik focus vooral op goed nieuws. Meestal vermijd ik de ‘shit’ die ik ook tegenkom.

Tot nu heb ik gekozen om geen ‘slotje’ (*) op mijn blog te zetten. Ik weet dat die mogelijkheid bestaat maar ik gebruik het niet. Toen mijn moeder nog meelas – over wat haar zoon (ik dus) allemaal uitvrat in het verre Afrika – wilde ik haar niet ongerust maken. Dus ik schreef niets over een snotvalling, een verstuikte teen of een zere rug. Ook niet over een felle discussie met mijn opdrachtgever en de gejatte portemonnee. En ook Isabel bepaalt – onrechtstreeks – waar ik wel of niet over blog. Zij leest geen Nederlands – dus dit weblog is niet aan haar besteed want ik schrijf in het Vlaams / Nederlands. Maar mocht ze dat wel kunnen – zo beeld ik me in – dan wil ik dat ze zich niet ergert aan wat ik schrijf. Af en toe ziet ze een stukje op Facebook en vraagt ze waar ik het nu weer over had. Ik vertaal het dan graag voor haar. Soms grinnikt ze of fronst haar wenkbrauwen. Of vraagt ze waarom ik daar aandacht aan besteed in plaats van mijn tijd te besteden aan het ophangen van een extra plank in het schuurtje. ’t Is maar een voorbeeld.

Ik ga hier niet de (figuurlijk) vuile was buiten hangen. Ik blog wel over grote en kleine zaken in mijn (ons) leven. Zaken die me (ons) bezighouden, blij maken of ergeren. Soms over een boek, een film of een serie. Over een tentoonstelling, een voorstelling of een concert. Over eten en kokkerellen. Over het dagelijkse leven in Mozambique of in Nederland. Over onze vakanties. Af en toe een fictie-stukje – uit de duim gezogen verhaaltjes. Kortom dit weblog is een allegaartje van van alles en nog wat.

Zoeken naar de juiste woorden

Ik beantwoord 1000 vragen uit een (vrouwen)tijdschrift. Ik schrijf over beeldende kunst. En over werkzaamheden in- en rondom ons huis. Ik haal herinneringen op aan vakanties. Maar ik schrijf zelden over mijn tegenslagen. Over mijn twijfels. Over verdriet. Over (financiële) zorgen. Over afwijzingen die me meer raken dan dat ik wil toegeven. Ik schrijf oppervlakkig of ontwijkend over mijn twijfels, frustraties, teleurstellingen en piekermomenten.

Moet daar verandering in komen? Ik weet het niet. Ik weet dat schrijven me helpt om zaken op een rijtje te krijgen. Ik focus dan op de activiteit ‘schrijven’ en dat helpt me om niet te blijven hangen in ongenoegen. Er gebeuren de laatste weken teveel zaken die ronduit vervelend zijn. Mijnheer Murphy is op bezoek. En je zult wel begrijpen dat ik hem het liefst per ommegaande in een raket stop en hem lanceer naar het eerste het beste zwarte gat. Flikker toch op man, laat ons met rust.

Alleen laat Mijnheer Murphy zich niet zo gemakkelijk vangen. We zullen zelf moeten proberen om de dief, de insluiper, de beroerde werkgever, de afwijzende sollicitatie-commissie, de corrupte politie, de slordige loodgieter, de bureaucratische ambtenaar, het zieke familielid … een plek te geven in ons leven. Door het te accepteren, door het te verwerken, te negeren of te vergeten. En dan weer vooruit te kijken … naar betere,  veiligere tijden.

Amen

(*) Het is mogelijk om een artikel te vergrendelen met een slotje. De schrijver bepaalt dan wie mee mag lezen en verstuurt dan een wachtwoord – als figuurlijke sleutel – om toegang te geven tot dat specifieke stukje.

Nieuwe oogst (4)

Tags

, , , , , , ,

Gewoon wat grapjes die ik onlangs tegenkwam op internet. En hopelijk zijn ze een gezond tegengif voor het chagrijn dat al de hele dag in me rond spookt.

Het chagrijn is al een beetje aan het verdwijnen … meisjes en kunst zijn daarvoor prima ‘medicijnen’.

Tijd voor een bakje koffie.

Afwassen is toch het prettigst met warm water.

Nog even de tuin sproeien. Het nieuwe gras heeft het nodig.

Een onverwachte regenbui in Maputo en onmiddellijk is iedereen van slag. Mens en stoplicht.

Naar huis en vlug een maaltje in elkaar flansen. Al bij al een vruchtbare dag.

Overvloed

Tags

, , , , , , , ,

Alles functioneert weer als vanouds. Mobiele telefoon, ING-bankpas en internetbankieren. Ik doe voor het eerst in zes maanden weer boodschappen in Nederland. Ik loop de Dekamarkt in Heemstede binnen. En binnen no time sta ik mijn ogen uit te kijken. Wat een grote hoeveelheid spullen. Wat een grote variëteit. Wat een overvloed aan keuze-mogelijkheden.

Een Nederlandse supermarkt

Ook in Mozambique doe ik met regelmaat boodschappen in de plaatselijke supermarkt. Shoprite, Premier Spar, Extra, Game, ea Ik heb het idee dat ik alles kan kopen wat ik zoek. Nou ja, een paar zaken niet. Als we een weekendje in Nelspruit (Zuid Afrika) zijn, zie ik wel dat daar het assortiment veel ruimer is. Maar ik vind in Maputo / Matola wat ik nodig heb. Het is hooguit voorzichtig zijn met wat ik in mijn winkelkarretje leg want producten willen nog weleens verkocht worden als de houdbaarheids-datum gepasseerd is.

Nu terug naar Nederland. De Dekamarkt – niet eens een hele grote winkel. Geen Jumbo of AH-XL. Maar wel een gigantische hoeveelheid groenten, vleeswaren, pakjes en zakjes. Heel veel soorten brood en gebak. En voor de kaas-vitrine stond ik te watertanden. Mmmm. Ik kon niet kiezen en ik weet dat het niet slim is om met ‘honger’ boodschappen te doen. Ik werk keurig mijn lijstje af. Ik graai niets extras mee. Mijn hemel … wat een keuze. Ik was het vergeten.

Vodafone Catch 22

Tags

, , , , ,

Vodafone. Wat een gedoe. Ik probeer het kort te vertellen.

Op 2 februari is mijn Nederlandse mobiele telefoon gestolen. In Mozambique. Het duurde een dag of twee voor ik dat in de gaten had. En toen twijfelde ik tussen ‘gestolen’ of ‘verloren’. In Mozambique gebruik ik een lokaal toestel met dito simkaart. Mijn Nederlandse Vodafone gebruik ik enkel om mijn TAN-codes van mijn ING-bank te ontvangen. En dat doe ik niet dagelijks.

Goed. Ik ontdek de vermissing en ga op zoek naar informatie en advies op internet. Ik vind al gauw een soort app geo-lock-mivi.com Ik betaal 10 euro via mijn creditcard. Ik zou onmiddellijk een sms (op mijn Mozambikaans nummer) en een email krijgen met de gps-coördinaten zo gauw mijn gestolen sim-kaart werd geactiveerd. Een interessant aanbod. Ik bel mijn nummer zelf een paar maal maar er was geen contact mogelijk.

Een week later besluit ik mijn nummer te blokkeren via MyVodafone. Ik kreeg per ommegaande een bevestigingsmail. Als je binnen een paar dagen je toestel terug vindt wordt de blokkade gratis ongedaan gemaakt. Het gevolg is wel dat daarmee ook mijn ING-internet-bankieren niet meer gebruikt kon worden. Zij sms’en namelijk de bevestiging-tan-code en dat kon ik niet langer ontvangen. Heractiveren kan enkel als ik (de klant) dat zelf doe met veel identificatie-regels. Zucht.

Twee maanden later krijg ik een aanmaning van Vodafone. Ik schijn een rekening nog niet betaald te hebben. Vreemd. Ik betaal altijd ‘automatisch’. Ik log in bij MyVodafone en mijn creditcard en de schrik slaat me om het hart. 957 euro. Wat? (GVD x 100) Ik zoek de details op. 31 pagina’s met details. Honderden telefoontjes en veel data verkeer. Vanuit Mozambique naar Mozambique. Ik herken geen enkel nummer. De gemene rotzak, smerige dief, oplichter, crimineel. Ik zoek mijn geo-lock account op. Internet-site bestaat niet. Grr. Nog een diefstal / oplichting. Op mijn creditkaart zie ik dat ze 4 x 10 euro hebben afgeschreven. Wie? Geen flauw idee. Ik probeer in contact te komen met Vodafone. Geen telefoonnummer te vinden. Geen email-adres. Enkel moeizaam contact via Twitter. Uiteindelijk betaal ik de bijna 1000-euro-rekening.

Goed. We zijn vijf maanden verder. Ik ben in Nederland en op de tweede dag heb ik een nieuwe Vodafone sim-kaart met hetzelfde nummer. Ik betaal € 27,50 heractivering-kosten. De volgende dag koop ik een nieuwe smartphone. Ik installeer alles … tenminste zoveel mogelijk. Twee uur later functioneert bijna alles. Ik kan gebeld worden maar ik kan niet zelf bellen. Mijn uitgaande nummers zijn geblokkeerd. Ook via internet vind ik geen oplossing. Ik moet bellen met Vodafone maar dat lukt dus niet … catch 22.

Ik ga naar de Vodafone-winkel in Bergen op Zoom.

Vodafone Bergen op Zoom – via Google Maps – Streetview

Ik leg alles uit aan een medewerker. Hij probeert van alles. Checkt mijn rijbewijs, geboortedatum etc … en hij besluit tenslotte dat ik Vodafone Zakelijk moet bellen om de blokkade op te heffen. Ik zeg dat dat dus niet kan. “IK KAN NIET BELLEN”. “Wilt U voor me bellen … naar uw afdeling en de blokkade opheffen?”. “Nee dat kan niet. Ik mag dat niet en ik kan dat niet.” Ik ben verbijsterd. Hoezo niet? Dit is toch een Vodafone-winkel !!! Hij blijft weigeren. Ergernis. Stoom uit mijn oren. Grommen. Niets helpt. Ik druip af. Ik krijg het contact-nummer van Vodafone in Maastricht dat ik kan bellen.

Dat doe ik een uur later via de vaste lijn van goede vrienden. Ik word vriendelijk geholpen. Vijf minuten later werkt alles zoals vijf maanden eerder. De medewerker adviseert me een aantal functies en vraagt of ik nog meer heb. Ik deel mijn verbijstering over de onwelwillendheid van zijn collega in Bergen op Zoom. Hij vindt dat heel vreemd want elke Vodafone-winkel heeft naast mobiele telefoons ook een vaste lijn om de help-desk / klantenservice te bellen. Hij maakt er een notitie van.

Thuis besluit ik om er vandaag over te bloggen. Vodafone Catch 22. Een dure diefstal, groot ongemak en ook ING verschuilt zich achter hun ouderwets sms-systeem. Ik gruw vaak van de Mozambikaanse bureaucratie. Nederland is geen haar beter.

1000 vragen aan mezelf (18)

Tags

Het is alweer van februari 2018 geleden dat ik antwoorden gaf in deze serie. Vooruit dan maar … Nieuwe vragen – mijn antwoorden.

251. In welke sport denk je goed te zijn?

Ik heb mezelf altijd wijs gemaakt dat ik goed zou kunnen zijn in honkbal. Ik had destijds aanleg voor sprintnummers. Ik zat een tijdje op atletiek. En op school speelden we een regelmatig een eenvoudige vorm van baseball. Eerder te vergelijken met softbal. Jammer dat ik het nooit heb uitgeprobeerd.

252. Veins je vaak interesse?

Nee, niet vaak is het juiste antwoord. Maar het komt wel voor dat ik interesse veins en dat komt dan meestal doordat ik het Portugees van mijn gesprekspartner niet goed versta en het onderwerp me niet genoeg boeit om door te vragen. Soms neigt het naar een soort van ‘sociaal blijven doen’ …

253. Ben je een goede verhalenverteller?

Ja, dat beweer ik toch van mezelf.

254. Wie gun je het allerbeste?

Wat een slappe vraag. Mijn geliefden uiteraard. Wie anders? En tegelijkertijd gun ik iedereen het allerbeste. Logisch toch of ben ik naïef?

255. Waarvan heb je spijt dat je het gemist hebt?

Goed muziekonderwijs. Ik heb er te gauw mijn pet naar gegooid omdat ik dat solfège-gedoe maar niks vond. Jammer dat mijn ouders toen niet wat meer druk hebben uitgeoefend om door te zetten. De blokfluit hing te vroeg in de wilgen.

256. Kun je goed je zinnen verzetten?

Ja. Geef mij een boek of een (wieler)tijdschrift en ik ben vertrokken.

257. In welke kleren voel je je het prettigst?

Ik zit op dit ogenblik deze woordjes te typen in mijn blootje. Dus waarschijnlijk moet ik antwoorden: “Ik voel me het prettigst zonder kleren.” 

no image availableGoed alle gekheid op een stokje, ik hou heel erg van het informele. Liefst een korte broek, slippers, een t’shirt of een bloes met korte mouwen. Natuurlijk geef ik dit antwoord omdat ik vaak de mogelijkheid heb om me zo te kleden. Het klimaat in Mozambique laat dit toe. Ik heb ergens in de kast een pak. Ik denk zelfs twee. En diep in een lade een paar stropdassen. Ze moeten zich eenzaam voelen … Ze krijgen geen aandacht van het baasje.

258. Waarvan had je nooit gedacht dat het je zou overkomen?

Twintig jaar geleden had ik nooit kunnen bedenken dat ik getrouwd ben met een Afrikaanse vrouw en een groot deel van mijn tijd in Afrika doorbreng. En als ik iets noem wat veel recenter is gebeurd dan verwijs ik naar mijn fotootjes van gisteren. Ik zal er later nog wel wat meer over vertellen. Nu nog even niet.

259. Had je graag van het andere geslacht willen zijn?


Dat heb ik al wel eens bedacht ja. Hahaha. Maar graag? Nou nee.

260. Van wie word je weleens moe?

Moet ik nu namen noemen? Mooi niet. Moet ik een slotje op dit blog zetten? Ook dat doe ik niet. Ik heb denk ik een techniek ontwikkeld om zulke zaken / mensen te vermijden of te ontwijken.

261. Wat zijn je favoriete gespreksonderwerpen?

Ik lul graag over wielrennen, over voetbal, over sport in het algemeen. Maar minstens zo graag over politiek en over geschiedenis. Zei ik al dat ik graag praat over boeken en films? Over een mooie tentoonstelling, een theatervoorstelling, over opera. Over reizen die ik gemaakt heb of nog wil maken … Nog meer?

262. Kun je makkelijk je fouten toegeven?

In het vuur van een ruzie of conflict kost me dat moeite. Na een korte adempauze kan ik dat zeker. No problem. Niets menselijk is me vreemd.

263. Wat wil je nooit meer doen?

Een uitvaart voor een geliefde organiseren. Maar uiteraard heb ik daar geen invloed op. Ook ik moet het leven accepteren zoals het zich aandient. En natuurlijk zal ik dan …

264. Wat is je standaard gemoedstoestand?

Ontspannen en relaxed met een fragment (zo’n 20%) dat op zijn qui-vive is en alert probeert te reageren op dat wat nodig is.

265. Is alles waar wat je zegt?

In algemene zin JA. Natuurlijk dik ik soms iets aan of maak iets mooier (of lelijker) dan het in werkelijkheid is. Maar liegen is zo verwerpelijk. En vermoeiend. Jammer dat liegen in Mozambique een heel gewoon iets is. Er is geen moraal aan verbonden. En vaak wordt er gelogen om geen probleem te hebben. Toch niet op dat moment. Maar later … zucht.

266. Wat betekent muziek voor je?

Ontspanning. Ik hou van stilte maar ik heb ook heel vaak de radio aan staan. Vaak op Classic FM of soortgelijke zenders. Of mijn iPod – genre ‘Klassiek’ op shuffle.

267. Heb je weleens een huilbui gefaket?

Nee, hooguit wat langer laten duren dan echt nodig was.

268. Werk je graag samen of liever alleen?

Ik kan het allebei goed. Maar samenwerken levert heel veel meer op. Meestal toch. Geef mij maar een team (en dan heb ik wel het liefst de leiding.)

269. Voor welke fout straf je jezelf nog steeds?

Geen flauw idee. Niets denk ik of ik heb het heel goed verdrongen.

270. Welke verliefdheid snap je niet van jezelf?

Ik snap elke verliefdheid van mezelf. Nu zou je vast meer willen weten, denk ik. Hahaha. Maar dat was niet de vraag.

271. Sta je genoeg stil bij het leven?

Wat is genoeg? Ja, ik sta d’r bij stil. Vaak op begrafenissen of op het moment dat ik weer een bericht krijg dat er een vriend of goede kennis is overleden. En dat gebeurt veel te vaak vind ik. “Je wordt oud pap …” “Nee jongen, ik ben oud …”

272. Voel je je bij sommige mensen heel onzeker?

Bij de meeste mensen voel ik me op mijn gemak. Gedoe met (Mozambikaanse) politie. Daar word ik onzeker van. Ja, wel een beetje. Ik voel dan onmacht en weet niet altijd wat ze bedoelen. En die machtsverhouding op dat moment. Brrr.

273. Ben je gevoelig voor autoriteit?

Op een gezonde manier ben ik gevoelig voor autoriteit.

274. Ben je graag alleen?

Ja … als dat in evenwicht is met samen-zijn.

275. Waarmee kwam je voor jezelf op?

Ik kan me een serieus conflict herinneren met mijn Noorse opdrachtgever. Hij was dagenlang mijn activiteiten en beslissingen aan het overrulen tijdens een internationale theatertour (met bijna honderd jongeren) waar ik artistiek verantwoordelijk voor was.  Ik was buitengewoon getergd door zijn interventies. Ik heb hem daarmee geconfronteerd en hem te keuze gelaten. “Hou je d’r buiten. Na afloop kunnen we dit evalueren, kun je mij de wacht aanzeggen maar NU niet. Als je dat niet met me afspreekt pak ik vandaag mijn koffer en vertrek.” Hij bond in. We zijn nog steeds bevriend.