Terugvallen in oude patronen

Tags

, , , , , , ,

De titel suggereert eerder iets negatief. Zo bedoel ik het zeker niet. Ik heb weer tijd en zin om te lezen en om series te kijken. Dat heb ik een hele tijd heel weinig gedaan. Te weinig. Ik heb de e-reader weer dagelijks in mijn handen. ’s Avonds als ik naar bed ga. Een uurtje tussendoor en als ik ’s nachts niet terug in slaap val. Het moet dan wel gemakkelijk leesvoer zijn. Legal thrillers beantwoorden prima aan deze definitie. Ik las de afgelopen dagen twee boeken van John Grisham. ‘De afperser’ en ‘De verdediging’.

Geen hoogvliegers maar wel twee vermakelijke page turners. Kun je dat wel zeggen als je digitaal leest? Met bekende Grisham ingrediënten. Een solo acteerende advocaat die veel tegenwerking krijgt van politie en openbaar aanklagers. Een vleugje romantiek ondanks een mislukt huwelijk met een mooie, intelligente vrouw.

En op dezelfde manier ben ik ook aan het binge serie kijken. Ook dat ben ik weer aan het doen. Leve Netflix. Ik kies dan series uit waarvan ik weet dat het niet Isabels smaak is. Ik keek naar de vijfde jaargang van ‘House of Cards’, ‘Marcella’ en ‘Designated survivor’.

Designated survivor

Ik had nog nooit van deze serie gehoord. Van de hoofdrolspeler wel. Kiefer Sutherland – acteur en medeproducer van het succesvolle 24. In 24 is hij als Jack Bauer altijd op de een of andere manier nauw betrokken bij aanslagen of het voorkomen van aanslagen op de president van USA. Wij hebben alle 9 series gezien. Met plezier maar na een paar jaar later lopen de verhalen in elkaar over. Waarschijnlijk dacht Kiefer Sutherland dat het tijd was om zelf een keertje aan de andere kant te staan. Hij is (wordt) de president in deze nieuwe serie. Het tempo en het script lijken op de succesvolle 24 serie. Complotten, aanslagen, dubbelspel, moeizame relatie met Rusland, jihadistisch gevaar, tegenstrijdige belangen in het Witte Huis en het Congres.

Vermakelijk amusement waar niet teveel gevraagd wordt van de kijker. Nou ja, één ding wel … op tijd de uit-knop vinden van de afstandsbediening want voor ik het weet is het al ver na middernacht.

 

Advertenties

Nine eleven

Tags

, , , , , , , ,

Ik heb een lichte afwijking. Ik hoef er niet voor in therapie. Ik onthou gemakkelijk data. Eigenlijk moet ik de verleden tijd van ‘onthouden’ gebruiken want er komen niet veel nieuwe data bij – in dat geheugen van mij.

Maar 11 september is zo’n dag die elk jaar opnieuw belletjes doet rinkelen. Ik noem er een paar.

11 september 1973

Staatsgreep in Chili. De socialistische regering van Salvador Allende wordt met geweld omver geworpen door legerleider Pinochet. Het was groot nieuws. Ik zat op de middelbare school en we praten over niets anders. Het woord ‘junta’ werd toegevoegd aan onze woordenschat. We maakten in de maanden en jaren nadien werkstukken over de ‘Putch’ en we organiseerden solidariteit-acties. Chileense vluchtelingen vonden hun weg naar Europa.

Staatsgreep in Chili

11 september 1995

Een paar dagen eerder hebben we in Den Bosch uitgebreid verteld over onze vakantie in de Verenigde Staten. Vooral over ons bezoek aan Mariska in Walnut Creek in Californië. Pap (de vader van Ine) luistert met volle aandacht maar is gauw moe. We beloven om gauw langs te komen met de foto’s. Op 11 september zitten we aan het avondeten. De telefoon gaat. Pap is overleden. Niet meer wakker geworden na een middagslaapje. 11 september wordt een dag die een kras maakt op mijn harde schijf.

Vader en dochter Heijs aan de jonge jenever (op Terschelling)

11 september 2001

Dit is natuurlijk de bekendste 11 september – wat we sindsdien veel vaker ‘Nine eleven’ zijn gaan noemen. De aanslagen in New York en Washington. Ik stond bij Albert Heijn toen Jules me belde dat er een vliegtuig in een WTC toren was gevlogen. In 1995 – tijdens de vakantie waar ik hierboven al over schreef – hadden we daar nog bovenop gestaan. Ik reken af en rij naar huis om vervolgens tot diep in de nacht naar de televisie te kijken. Vroeger werd de vraag gesteld: “Weet je nog waar je was of wat je deed toen je hoorde dat Kennedy vermoord is?” (Ja, dat weet ik nog.) Of een soortgelijke vraag over Pim Fortuyn (Ook dat weet ik nog). Veel mensen weten nu nog waar ze voor het eerst hoorden over de aanslagen in de Verenigde Staten.

Aanslagen in New York

11 september 2004

Samen met de buren vieren we een zilveren jubileum. Peter en Lucy zijn 25 jaar getrouwd en wij wonen 25 jaar samen. Eigenlijk was dat twee weken later. We geven een groot feest voor familie, vrienden, buren en collega’s.

Een diner in Rilland

Een beetje een rare foto moet ik zeggen. Het zijn natuurlijk twee foto’s naast elkaar van de jubilerende paren terwijl we toch echt samen aan tafel zaten. En het is ook een gekke confronterende foto, dertien jaar later. Wat lijken zijn we jong en Ine bedenk ik altijd veel jonger en slanker dan op deze foto. En bijna altijd met lang haar zoals op de foto met haar vader. Snik.

Zal ik over een paar jaar ook 11 september 2017 toevoegen aan dit lijstje? En jullie, hebben jullie herinneringen aan deze datum?

Nog 111 dagen tot het nieuwe jaar … maar in Ethiopië vieren ze vandaag – op 11 september nieuwjaar. Vandaag begint daar 2010 (als ik het goed herinner).

Overal zien we ‘Parelmeisjes’

Tags

, , ,

Je kent vast het fenomeen dat je net een rode Opel hebt gekocht en dat je dan de hele tijd rode Opels ziet. Zo vergaat het ons ook. Overal duikt ‘Het meisje met de parel’ op. Bijna wekelijks appt er wel iemand een ‘meisje’. Ik deel een aantal van die foto’s want je begrijpt het wel … waar het hart van vol is, loopt de mond van over. In mijn geval vul ik nog een paar weken mijn blog met de Hollandse Mona Lisa.

Naschrift: Ik kreeg het advies om een aantal foto’s te verwijderen omdat er mogelijk ‘rechten’ zitten op die foto’s. Je kunt die foto’s wel vinden op Google maar ze mogen niet gebruikt worden op weblogs. Zelfs al zijn die niet commercieel van aard.

Bij de Intratuin in Halsteren

Koffiemelk bij oa AH

Het magnum meisje

In de etalage

Barbie meisje

Ingelijst

Een kinderboek

Schrijven over je naam

Tags

, , , ,

Het is vandaag alweer de derde niet-verjaardag van mijn moeder. Zoals ik al eerder memoreerde was mijn moeder een enthousiaste hobby-schrijver. In 1997 en de jaren daarna volgde ze een schrijfcursus in Nederland. Een paar jaar later was ze zelf de ‘juf’ die schrijfles gaf aan een club vriendinnen. Veel van die schrijfsels bundelde ze en kregen wij cadeau met Kerstmis.

Op de fiets – voorjaar 1933

Uit de bundel: ‘Opbloeiende schrijfzaadjes’ citeer ik een kort stukje dat ze schreef op haar verjaardag over haar naam.

Lutgart

In het geboorteregister sta ik officieel ingeschreven met de namen LUTGARDIS MARIA ALPHONSINA. De heilige Lutgardis is één van onze Vlaamse heiligen.

Mijn roepnaam werd Lutgarde met een D in ’t midden en DE op ’t einde, tot na de lagere school. Toen ik op het Lyceum zat en in een periode van ‘Vlaams idealisme’ leefde, veranderde ik de schrijfwijze in Lutgart.

Mijn nabije familie, mijn zus en enkele neven en nichten alsook mijn beste vriendinnen noemen mij ‘Lut’ of ‘Lutje’. Dat werd later ‘Tante Lut’. Maar mijn man, die toen nog mijn vriend was, vond dit een lullige, truttige afkorting. Hij zei dat het jammer was zo’n mooie naam te verminken. In zijn woonbuurt (omgeving Antwerpen) zegt men tegen een domme vrouw soms een ‘stomme lut’.

Ik ben best tevreden met mijn naam, vooral omdat ik nog steeds een echte Vlaming ben in hart en nieren.

Hoogerheide – 9 september 1997

Op weg naar een nieuwe première

Tags

, , , , , ,

September wordt een beetje een maand van aftellen. Een belangrijk aftel-moment eindigt op zaterdag 23 september. De première van ‘Meisje met de parel’ in het Minitheater in Middelburg. Nog vijftien dagen. Afgelopen dinsdag organiseerde de jubilerende toneelvereniging – Het Middelburgs Theater – een heuse persconferentie. Een soort mini-voor-première want we speelden een tiental minuten uit de voorstelling. Best spannend voor alle betrokkenen.

Maria Thins en Griet

Beetje bij beetje laten we wat foto’s zien van de productie. Als teaser, als lokkertje. Natuurlijk willen we het publiek verrassen maar we moeten ook aandacht vragen voor deze jubileum-productie. Het publiek komt niet vanzelf. Vandaar dus een persconferentie en een gedegen publiciteitsplan.

Griet en Johannes Vermeer (en cameraman van Omroep Zeeland)

Het is fijn dat de regionale pers – televisie, radio en geschreven pers – aanwezig was. Ik vertel honderduit over ‘ons meisje’ en ik wek de suggestie dat ik een Johannes Vermeer kenner ben. Dat is natuurlijk maar ten dele waar. Ja, ik heb me flink ingelezen maar een kenner ben ik natuurlijk niet. Ik blijf een verhalenverteller en toevallig heb ik nu flink wat kennis paraat over de Sfinks van Delft.

Een kleine toelichting over ‘Allegorie van de Schilderkunst’ in het decor van ‘Meisje met de Parel’ in Middelburg

Een voorstelling die het leven van de beroemde Hollandse meester Johannes Vermeer schildert. Over hoe hij toverde met licht, waardoor hij later wereldfaam kreeg. In de voorstelling komen zijn schilderijen tot leven en dan mag het ‘Meisje met de parel’ daarin niet ontbreken. Het verhaal begint in … Middelburg.

Klik HIER voor online theatertickets.

Vandaag houd ik mijn mond

Tags

, , , ,

Het is vandaag de eerste zondag van september. Bloemencorso in Zundert. Na vijftien mooie jaren hebben Ton en ik de figuurlijke microfoon aan de wilgen gehangen. Vandaag maken Monique en Wendy hun debuut als omroepers bij de hoofdtribune.

Monique en Wendy – Foto Edwin Wiekens BNdeStem

Ik ken beide dames al heel wat jaren. Zij speelden respectievelijk in Oosterhout en Roosendaal in toneelstukken die ik regisseerde. Ze gaan het geweldig doen, uiteraard op geheel eigen wijze. Het is mooi weer, wat let je nog om te komen kijken en luisteren naar het grootste dahliacorso ter wereld?

Opwaaiend jurkje

Tags

, , , , , , ,

En alweer een rel waarin de term ‘seksistisch’ valt. Waar gaat het dit keer over? Over een video – reclame boodschap van de jongerentak van het Concertgebouw. Een commercial voor het werk van Johan Sebastian Bach. Wie wat van klassieke muziek afweet, ziet dat de foto / het filmpje een letterlijke verbeelding is van ‘Air on the G-string’, een klassieke compositie van Bach.

‘Air on the G-string’

Ik vind dat geestig. Goed gevonden. Maar nu lees ik her en der dat dit ‘walgelijk’ en ‘seksistisch’ is. En dat ‘het vrouwelijk lichaam als seksueel object wordt gebruikt’. Mijn hemel, wat een trieste pilarenbijters. Zeik-reaguurders. Een dikke, vette knipoog van de makers van deze clip wordt veroordeeld door mierenneukers. Dat laatste woord zal ook wel fout zijn … De clip is trouwens verwijderd door Entrée, de jongerentak van het Concertgebouw.

Ik hou van humor. Verfijnde humor. En ik hou van mooie vrouwen. En ik ben niet vies van een borst of een bil. Als het maar smaakvol is en iets toevoegt. Bijvoorbeeld de knipoog van bovenstaande reclame. Ik gebruik zelf ook wel eens een foto die dezelfde beeldtaal gebruikt. Zoals de foto in mijn vorig blog ‘Tussen de tieten’. Of de foto’s bij mijn ter ziele gegane link: KORT.

Ik herinner me een gewraakte poster van een wielerwedstrijd in 2015. Ook beticht van seksisme en verwijderd naar aanleiding van klachten.

Gewraakte poster

Ik vind die poster grappig. Het is een knipoog naar wat Peter Sagan (de winnaar in 2014) een jaar eerder deed op het podium. Hij gaf de ronde-miss een klap op haar billen. Dat vind ik trouwens wel over de grens. Hij werd daar terecht op aangesproken. De poster een jaar later is ironie. Kom op zeg.

Anne-Marie wenste vandaag haar volgers op FB een fijne vrijdag toe. Mag dat dan ook niet?

Happy Friday

Ik sluit me graag bij haar aan… Happy Friday.

Tussen de tieten

Tags

, , ,

Worden er wenkbrauwen gefronst bij de titel van dit stukje? Of is de nieuwsgierigheid geprikkeld? Vandaag heb ik een tussen-de-tieten-dag.

Oud studie-genoten van de Avek (Akademie voor Ekspressie en Kommunikatie) herkennen vast nog deze uitdrukking. Ik leg het uit.

Onze opleiding bestond uit 7 fases. Als we in fase vier beland waren, spraken we van ‘tussen de tieten’. De oriëntatie-fase zat er op. We waren klaar voor verdieping en nog niet toe aan afronding. We hadden bij wijze van spreken de eerste heuvel beklommen, we zaten veilig in het dal voordat we later de tweede heuvel te lijf zouden gaan.

En zo voel ik me ook vandaag. ‘E-Njen’ is achter de rug en vanaf morgen duik ik met volle inzet in ‘Meisje met de parel’. Vandaag hang ik er nog even tussen in. Het zicht in beide richtingen bevalt me uitstekend.