Ik blijf het vreemd vinden

Tags

, , , , , , , , , , , ,

Kerstmis in de tropen. Voor het zesde achtereenvolgende jaar ben ik in de kerstperiode in Mozambique. Zal ik de temperaturen van de komende week er even bijpakken?

Za 33c Zo 32c Ma 34c Di 37c Wo 38c Do 30c Vr 31c

Kerst in Mozambique

Meestal loop ik in korte broek of zwembroek. Thuis dan toch. Soms met een tshirt of een hemd met korte mouwen. Ik spring drie keer per dag even in ’t zwembad – ter afkoeling. Ik ben ook een beetje een ‘Afrikaan’ geworden. Ik zit hoogst zelden in de zon. Ik kies voor de schaduw of blijf op de veranda.

Zaterdagmiddag. Nog even een paar boodschappen doen in het winkelcentrum in de buurt. Een (zwarte) kerstman – hier heet hij Pai Natal – roept “Ho ho ho” en klingelt met zijn bel. Meisjes delen flyers uit en je mag proeven van een drankje. Ik rij ze vriendelijk voorbij met mijn winkelwagentje. Binnen word ik de kerstsfeer ingezogen. Overal kerstslingers in alle mogelijke gllitter-kleuren. Kerstbomen met reuze-sterren, strikken en (nep)cadeautjes. Sneeuwpoppen en een heuse Santa-rendieren-slee. Ik wil een foto maken maar een ijverige security-dame zegt dat dat niet mag. Ik concentreer me dan maar op mijn boodschappenlijstje.

Natal is het Portugese woord voor Kerstmis

Een volledige gang puilt uit met kerstversiering, cadeaupapier, slingers, inpakpapier, allerlei kerstservetten, kerstmutsen, ballen, nep-kerstbomen van groen tot wit en zelfs zilveren bomen. Er is geen ontkomen aan … En als je het niet wilt zien dan hoor je de Kerst. “Stille nacht, heilige nacht” … alle kerstklassiekers galmen door de supermarkt. Bij de kassa hoor ik twee caissières mopperen over dit auditief decor. Ik ben blij dat ik snel kan afrekenen en ik verlaat de winkel.

Terug in de auto moet ik aan mezelf toegeven dat ik het nog steeds raar vind … Kerst in korte broek. Dat wilt maar niet wennen. En dan moet ik ook denken aan al het idiote gedoe in Nederland en België waar ze struikelen over woorden als ‘kerstmarkt’. Een aantal steden en dorpen hebben dat veranderd in ‘wintermarkt’. Stel je voor dat ze dat hier ook doen … dan wordt de ‘kerstmarkt’ de ‘zomermarkt‘ want om het in hartje zomer – volgende week de langste dag van het jaar – ‘winter’ te noemen. Hahaha. In deze tijd van het jaar wordt Hahaha … Hohoho …

Kerst op het strand of bij het zwembad

 

Advertenties

1000 vragen aan mezelf (22)

Tags

, , , , , , ,

De vorige keer dat ik hier vragen beantwoordde, adviseerde Trienette om te stoppen met deze vragenlijst maar om de Proust-vragenlijst te gebruiken. Dank voor de suggestie. Omdat ik een zwak heb voor het getal 22 kan ik niet zomaar opgeven. Vandaag dus de tweeëntwintigste aflevering van ‘1000 vragen aan mezelf’.

351. Hoe ijdel ben je?

Dat vind ik moeilijk uit te drukken in een getal. Maar laat ik het houden op een 7 (waarbij 10 heel ijdel is en 1 totaal niet ijdel). Ik twijfelde tussen een 6 en een 7. Ik denk dat dit blog al een vorm van ijdelheid is. Ik schrijf over mezelf en wat me bezighoudt. Ik plaats de laatste twee jaar veel minder foto’s van mezelf op internet. Dat heeft meer met ‘veiligheid’ te maken dan met gebrek aan ijdelheid. Als ik echt te ijdel ben dan hoop ik dat Isabel of mijn kinderen me daar op zullen wijzen.

352. Volg je meestal je hart of je hoofd?

Het liefst zou ik nu ‘mijn hart’ antwoorden maar gelukkig is daar ‘het hoofd’ om me voor grote stommiteiten te behoeden. In het algemeen is mijn hart en hoofd goed in balans.

353. Wat is het laatste risico dat je hebt genomen?

Veel in Afrika verblijven en mezelf daardoor ‘onzichtbaar’ maken voor mogelijke opdrachtgevers. Dat is zeker een risico dat ik heb genomen. En nog neem. En ik weet de uitkomst nog niet … ik zie wel.

354. Neem jij vaak het voortouw in een gesprek?

Ja, dat doe ik. Soms zelfs wat teveel en bezondig ik me aan uitgebreid mijn zegje doen. Of laten blijken hoeveel ik weet … Ik betrap mezelf daar geregeld op. Meestal nadat het gesprek al voorbij is.

355. Op welk fictief karakter uit een serie lijk je?

Leuke vraag. Laat ik er de personage-lijst van Game of Thrones er eens bijnemen. Dan ben ik Petyr Baelish (Littlefinger) maar dan zonder al het stiekeme van zijn personage. In Casa de Papel herken ik me het meest in ‘Nairobi’.

Het traditionele EINDE van een Nero-album

Ik ben de combinatie tussen NERO en zijn MADAM. Ik heb de wafels gebakken en ik voer het hoogste woord.

356. Wat mag er niet op een goed feest ontbreken?

Een plaats waar je kunt praten en elkaar kunt verstaan. Soms is de muziek zo luid dat een gesprek onmogelijk is. Dat zijn niet mijn geliefde feesten.

357. Neem je gemakkelijk een compliment in ontvangst?

Ja. Geen probleem. En als het compliment bedoeld is voor meerderen dan kan ik dat goed delen met die anderen.

358. Hoe serieus neem je je gezondheid?

Ik denk dat ik moet antwoorden … niet heel serieus. Of toch niet serieus genoeg. Dat moet ik dan natuurlijk ook uitleggen. Ik weet dat ik overgewicht heb. Een buik. Ik weet dat ik serieuzer moet proberen af te vallen. Ik doe daar te weinig voor. Ja, ik ga sinds een paar weken weer  tweemaal per week naar de sportschool. Maar ik zou vooral moeten minderen met eten. Ik eet gewoon teveel. Niet tussendoor maar bij elke maaltijd. Het is zo lekker …

359. Welk deel neemt seks in je leven in?

Seks maakt op een gezonde manier – om in de terminologie van de vorige vraag te blijven – deel uit van mijn / ons leven. En zoals je kunt lezen is de toevoeging ‘ons’ van wezenlijk belang.

360. Hoe vier je graag je vakantie?

Op reis. Liefst naar een land (of stad of streek) dat ik nog nooit eerder bezocht. Dat is het eerste antwoord. En tijdens zo’n reis moet er tijd zijn voor elkaar, voor veel afwisseling – stad en dan weer strand. Een museum of een concert en daarna weer een mooie wandeling in de natuur. Tijd om te lezen, uit eten te gaan en samen plannen te maken voor de nabije toekomst als we weer thuis zijn.

361. Wat is het ergste waarover je hebt gelogen?

Liegen. Ik kan er slecht tegen. En natuurlijk heb ik me daar ook wel eens schuldig aan gemaakt. Maar ‘het ergste’ … dat weet ik niet zo gauw. En als ik het wel wist zou ik dat hier niet open en bloot vertellen.

362. Rek jij je eigen grenzen op?

Ja. Zonder enige twijfel doe ik dat. Laat ik het voorbeeld van mijn ‘te dikke buik’ en het daarbijbehorend overgewicht er nog een keertje bijnemen. Als ik eerst zei “voor het eind van het jaar moet er tien kilo af” dan schuift dat al gauw op naar “eerst maar eens beginnen met vijf kilo” of “na de feestdagen is het een beter moment om er serieus aan te werken”.

363. Ben jij een goede moppentapper?

Ja, dat ben ik. Maar ik doe het nog zelden. Ik word niet meer ‘gevoed’ met moppen. Je moet moppen horen om ‘in conditie’ te blijven.

364. Welk liedje gaat over jou?

‘Morgen beginnen’ (Gerard van Maasakkers) is het eerste wat bij me naar boven komt. Maar dat heeft natuurlijk ook te maken met mijn antwoord op vraag 362

365. Van welke kleine dingen kun je genieten?

Best van veel. Een foto die ik krijg doorgestuurd via WhatsApp. Tussen half zes en tien over zes in de ochtend – op onze veranda naar de tuin en de vogeltjes kijken. Een nieuw nummer van ‘Bahamontes’ in de bus krijgen.

366. Waarvoor mogen mensen jou altijd wakker maken?

De bekende ‘beschuit-vraag’ … Ik zou vroeger zeker geantwoord hebben: ‘Donker bruin meergranen-brood met spekvet, oude kaas en een sterke mosterd’.

Kloosterbrood met oude kaas (Koningshoeven)

Natuurlijk mogen ze me wakker maken als iemand in nood is. Ik hoop dat ik dan kan helpen al is het maar als chauffeur of als luisterend oor.

367. Wat zou je willen veranderen aan je uiterlijk?

Het wordt een saai antwoord. Mijn buik.

368. Wat wil je dat mensen zeggen op je begrafenis?

Zullen we dat maar overlaten aan diegene die dan leven en zich geroepen voelen om iets te zeggen?

369. Laat jij je gemakkelijk voor de gek houden?

Tja … meer dan ik zelf in de gaten heb. Vrees ik. Ik refereer hier vooral aan allerlei lieden in Mozambique (garagist, metser, schrijnwerker, elektricien, etc) die een centje extra aan me proberen te verdienen want Koen heeft een wit velletje en dat betekent … een dikke portemonnee. Ja toch?

370. Wat zou je doen als het onmogelijk mis kon gaan?

Deze vraag moet ik een paar keer lezen. Wat vragen ze eigenlijk? Ik weet het niet. ‘Hét doen natuurlijk’ want het kan onmogelijk mis gaan.

371. Moet je altijd alles kunnen zeggen?

Dit is een vraag die een politieke lading heeft gekregen. De vrijheid van meningsuiting.   Ik hoop dat de meeste mensen zo verstandig zijn om niet ALLES te zeggen wat ze denken en vinden. Maar het mag wel.

372. Aan wie moet je meer aandacht besteden?

Als er me een naam te binnen schiet dan zal ik hem/haar bellen, mailen of langsgaan. Zo gauw daarvoor de gelegenheid is. En mocht iemand vinden dat ik te weinig aandacht aan hem/haar besteed dan hoor ik dat graag.

373. Kun je gemakkelijk loslaten?

Ja. En ook een beetje nee. Als regisseur moet ik heel veel loslaten. De spelers (dansers, zangers, muzikanten, acrobaten) moeten het waarmaken op de planken. Dus … loslaten. Na de laatste voorstelling is het nog meer ‘loslaten’. Opruimen, afbreken en dat was het dan. En foto’s verdwijnen ook al gauw in een mapje ergens in de computer. Gek genoeg kan ik – in eerste instantie – ‘spullen’ slechter loslaten. De verzamelaar in mij …

374. Waar ben je dankbaar voor?

Ik ben erg gevoelig voor het woord ‘dankbaar’. Ik vind het een K#T-woord. Ik vermijd het zoveel mogelijk. Ik heb alle sprekers op de afscheidsbijeenkomst (uitvaart) van Ine gevraagd om het woord ‘dankbaar’ NIET te gebruiken. Ik ben blij met heel veel zaken. Ik ben blij dat mijn geliefden gezond zijn. Ik ben blij dat ik een mooi huis heb en dat ik het goed heb met Isabel aan mijn zij. Ik ben blij met haar familie. En met de mijne – uiteraard. Ik word blij van een mooi boek. Moet ik nu overal waar ik ‘blij’ schreef ‘dankbaar’ schrijven? Kom op zeg. Rot op met je dankbaarheid.

375. Zijn complimentjes van mensen die je niet goed kent belangrijk voor je?

Complimentjes krijgen voelt goed. Dat is prettig. Of ze nu van bekenden of onbekenden komen, doet niet veel terzake.

In de serie: 1000 VRAGEN AAN MEZELF

Arbeidsvoorwaarden

Tags

, , , , , , ,

Ik kan geen 100% garantie geven over de juistheid van dit stukje. Ik vertel namelijk wat ik hoor (van Isabel en collega’s) en heb geen nader onderzoek gedaan in wetboeken. Toch is dit geen fake-stukje. Ik wil hier niet op de man spelen en zal dus ook geen namen noemen.

Ken je rechten

Er is veel mis in mijn ogen met de arbeidsvoorwaarden van mijn geliefde met haar werkgever. Een kleine-middelgrote bank. Een buitenlandse eigenaar. Gespecialiseerd in  het midden- en klein bedrijf. Zij werkt iets meer dan tien jaar voor deze bank – die ruim vier jaar geleden van eigenaar is veranderd. Sindsdien werkt ze op het hoofdkantoor en niet meer in één van de filialen.

Ze heeft al die tijd nooit één functionerings-gesprek gehad. Nooit. Ze werd geregeld van de ene dienst naar de andere dienst overgeplaatst. Zelden met uitleg of motivatie. Haar salaris bleef steeds hetzelfde. Vooral dat laatste stoort haar enorm. Kort na de overname zijn er meer dan dertig collega’s ontslagen. Zij ontsprong de dans. Het gevolg was wel dat de meeste werknemers blij waren dat zij konden blijven en dus houden ze wijselijk hun mond. Al twee jaar vraagt Isabel een geschreven bevestiging van haar functie en de functies die zij daarvoor heeft bekleed. Twee leidinggevenden verwijzen steeds naar elkaar – naar de ander. Nul resultaat. Als Isabel wilt solliciteren kan ze NIET aantonen wat ze al die jaren heeft gedaan omdat zo’n verklaring ontbreekt. Een paar maanden geleden vertrok één van deze leidinggevende terug naar Portugal. Of dit vrijwillig of gedwongen was, weten de medewerkers niet. De achtergebleven baas zegt nu dat hij niet precies weet wat Isabels functies in het verleden waren en dat hij dus zo’n verklaring niet kan afgeven. Grrr. Voorlopig heeft ze enkel een vage omschrijving van wat ze nu doet.

Een licht-gestoorde arbeidsverhouding is het gevolg. Haar baas ontloopt haar of doet overdreven vriendelijk. Hij heeft er onlangs voor gezorgd dat er iemand van buiten in de positie is gekatapulteerd tussen hem en Isabel. Zonder toelichting of uitleg. De eerste weken was Isabels voornaamste taak om deze persoon in te werken. Dat doet ze met gezonde tegenzin. Extra pijnlijk – door haar functie weet Isabel dat deze nieuwe persoon driemaal meer salaris ontvangt dan zijzelf. Omdat er geen (juiste) functie-omschrijving van Isabel bestaat, kan haar salaris niet ‘wettelijk’ gekoppeld worden aan een officiële salaris-schaal en blijft het afwachten en schipperen.

Half september kwam er een nieuwe CEO. Een Portugees die eerder in Angola heeft gewerkt. Waarschijnlijk moet hij schoon schip maken maar dat weet het personeel niet. Er loopt ook een onderzoek vanuit de Nationale Bank. Veel onrust en vraagtekens bij iedereen. De nieuwe CEO vroeg al na een paar weken of Isabel zijn persoonlijke assistente wil worden. Met lichte aarzeling heeft Isabel dit aanbod aanvaard. Ze is bang dat ze een veredelde koffie-dame wordt en veel onregelmatiger zal moeten werken. Hij zegt dat zij binnenkort een gesprek zullen hebben over deze functie maar dat hij zich eerst wilt inwerken in zijn nieuwe job. Het is nu half december en Isabel zit nog steeds op haar oude plekje. Er kwam geen vervolg op zijn aanbod. Je baas (de grote baas) hierop aanspreken hoort niet tot de gangbare cultuur. Je wacht ‘braaf’ af …

Afgelopen week kreeg ze een email dat haar salaris van december met twee dagen wordt gekort. Een figuurlijke kortsluiting bij Isabel. Wat? Hoezo? Haar vakantiedagen zijn opgesoupeerd en ze was anderhalve dag onwettig afwezig in 2018. Deze email kreeg ze van de dame die ze kort daarvoor heeft ingewerkt en bijna recht tegenover haar zit bij Human Resource / Personeelszaken. Isabel keek uiteraard in haar agenda naar deze dagen. De eerste dag was in januari. De auto begaf het op weg naar haar werk. Wachten op iemand die haar hielp. Ze heeft onmiddellijk gebeld en de zaak uitgelegd. De volgende dag ging ze weer aan het werk. De andere dag was eind juni toen de hele familie werd opgetrommeld om met spoed naar het ziekenhuis te komen. Haar vader was die nacht per ambulance vervoerd en lag in kritieke toestand op intensive care. Daarvoor heeft ze alle officiële documenten en bewijzen. De strafkorting wordt ingetrokken. Bij nader onderzoek blijkt dat zo’n korting wettelijk niet is toegestaan zonder gesprek of waarschuwing. Je begrijpt dat de verhoudingen tussen beide dames niet optimaal zijn. En dat ze afgelopen jaar verschillende keren moest opdraven op zaterdagen of op avonden waarbij de bank nieuwe klanten probeert aan zich te binden – dat wordt niet vergoed. Niet in geld, niet in vrije tijd. Sic.

Ik eindig met nog een paar ‘eigenaardigheden’. Niet enkel bij Isabel maar in het algemeen in arbeidscontracten. Vakantiedagen. Het eerste jaar heeft een werknemer GEEN vakantiedagen. Vanaf het tweede jaar bouw je vakantiedagen op. Eerst twaalf dagen. Daarna doorgroeiend naar 24 dagen. Begin je bij een nieuwe werkgever dan start je weer bij nul tenzij je goed hebt onderhandeld. Maar nu komt het. Je neemt een week vakantie vanaf maandag de zoveelste en je begint weer te werken op de volgende maandag. Dat kost je zeven dagen. Je leest het goed. Zeven. Ook de zaterdag en de zondag worden meegeteld terwijl dat normaal niet je werkdagen zijn. Flexibele werktijden … vergeet het maar. Een verplichte middagpauze van een (onbetaald) uur terwijl een half uur zou volstaan. Meestal zit Isabel al om half acht aan haar bureau maar de werktijd begint om acht uur. Dat is de regel en waag het niet om al om kwart voor vijf weg te gaan.

Ik weet dat Isabel lid is / was van de vakbond. Jaren geleden stelde ik haar voor om haar ‘klachten’ voor te leggen aan de vakbonds-vertegenwoordiger van haar bank. Wat bleek? Dat is / was haar baas.

Ik hou d’r over op. Of nee, nog niet. De salaris-verhoudingen zijn onvoorstelbaar groot. En natuurlijk wonen ‘de bazen’ in mooie huizen en appartementen in de betere wijken – dicht bij het kantoor en worden hun huren door de bank betaald. En rijden ze in auto’s van de bank en hebben een privé-chauffeur en mogen ze met hun familie tweemaal per jaar … STOP. Ik word er chagrijnig van. Ik loop de tuin in en pluk een paar mango’s. Dat zal me vast opvrolijken …

Het verkeer in Mozambique

Tags

, , , , , , , , ,

Ik heb er in de loop van al de jaren dat ik blog natuurlijk al vaker over geschreven. Het verkeer. Mijn hemel … dat is wel degelijk een ander verhaal dan rijden in het beschaafde Nederland of België. En dat heeft niets te maken met het LINKS rijden want dat went heel snel. Natuurlijk zijn er ook in Mozambique verkeersreglementen. Maar die worden gemiddeld vijftig keer per dag met voeten getreden. En dan bedoel ik … per weggebruiker. Vijftig keer … nou ja, niet wetenschappelijk vastgesteld. Wel proefondervindelijk als mede-weg-gebruiker.

Maputo – in de file

Waar zal ik eens beginnen? Bij de zoveelste controle gisteravond? Nee, laat maar zitten. Alles was in orde. Als de agente met me was meegereden naar huis had ze minstens twintig bekeuringen kunnen uitschrijven. Eén op drie auto’s heeft ofwel een kapot licht of geen licht of slecht afgestelde lichten. De helft van de auto’s MET licht rijdt met de GROTE lichten aan. Een aaneenschakeling van verblinde momenten is het gevolg. Ik rij dus relatief traag en daardoor word ik langs beide kanten gepasseerd door idiote vrijdagavond-chauffeurs. Meestal op weg van- of naar een kroeg. Zelfs een lijnbus haalde me gisteravond – in een plaatselijke file – aan de verkeerde kant in. Op een tweebaansweg.

Vrachtwagens op de weg

Heel veel files worden veroorzaakt door vrachtwagens. Van- en naar de haven van Maputo. Oude vrachtwagentjes waar zwarte rook uitkomt, grote vrachtauto’s met reuze-aanhangers en alles daar tussenin. De rijstroken zijn overwegend SMAL en daarom rijden de meeste trucks in het midden – gebruikmakend van twee rijstroken. Levensgevaarlijk om ze in te halen. En meerdere malen per week staat er een vrachtwagen met stukken stil op de (snel)weg. Er worden dan – volgens oud gebruik – takken op de weg gelegd ter waarschuwing. Soms met een gevarendriehoek.

Portagem Maputo

En het dagelijks gewriemel bij de tolpoorten lijkt me een bron van hilariteit als je dat vanuit de lucht zou kunnen zien. De auto’s komen van twee rijstroken plots voor een stuk of tien tolpoortjes. Als mieren schiet iedereen alle kanten op. En dan zijn er altijd chauffeurs die het verkeerde poortje kiezen. Dat geeft een groot oponthoud want dan moeten er minstens drie of vier auto’s achteruit manoeuvreren.

Heb ik het al gehad over het twee- en drie-dubbel parkeren / stationeren in de ochtenduren? Ook tijdens de lunch. Iedereen wil perse voor de deur van zijn / haar kantoor worden weggebracht of opgehaald.

Rotondes. Een verhaal apart. Officieel heeft de auto OP de rotonde voorrang maar het invoegende verkeer heeft daar vaak geen boodschap aan. Uitkijken dus.

Xapa My love – Mozambique

Dit is een dagelijks zicht. Openbaar vervoer. Ik doe d’r nog een fotootje bij.

Nog een Xapa My love – Mozambique

Dit is het belangrijkste vervoermiddel vanuit de verder afgelegen wijken. Daar waar geen lijnbussen komen. En waarom ze dit transportmiddel ‘My Love’ noemen moeten de foto’s toch duidelijk maken. Ja toch?

Het verkeer in Maputo

Moet ik herhalen dat er zelden strepen op de weg staan? Er heel veel kuilen zijn? Er nauwelijks straatlantaarns functioneren buiten het centrum? Dat één op de drie chauffeurs ook mobiel belt als ze rijden? En dat het stikt van de verkeersdrempels?

Verkeersdrempel – Lomba

Wat nog meer? Richting aanwijzen … wordt hier niet aan gedaan. Inhalen doe je aan alle kanten. Je houden aan de voorgeschreven snelheid doe je enkel op de plaatsen waar je uit ervaring weet dat er wordt gecontroleerd met radar. En dat is altijd waar de verkeerspolitie in de schaduw kan staan – liefst beneden aan een helling. Dan is de pakkans groter. Sic. En ben je die controle voorbij dan waarschuw je het tegemoet komende verkeer met een lichtsignaal. Dat is het enige moment dat chauffeurs ‘sociaal’ zijn voor hun mede-weg-gebruiker. Verder is het asociaal en lak hebben aan regels en andere chauffeurs.

Ik rij sinds 2010 rond in dit gekkenhuis. Ik heb nog maar één keertje een klein ongelukje gehad. Een klein autootje gaf vol gas na de tolpoortjes en knalde op de achterkant van onze Nissan XTrail. Nauwelijks schade. Bij ons althans. Ik ben even gestopt. Mijn schouders opgehaald want ik had een afspraak en wilde op tijd zijn. De sukkel moest zijn autootje naar de vluchtstrook duwen. Levensgevaarlijk want ook die worden volop gebruikt.

Goed, ik ga me klaarmaken want ik duik zo het verkeer weer in … prettig weekend.

 

Drie weetjes

Tags

, , , , , , , , , ,

Drie foto’s die ik onlangs op internet tegen kwam. Ik deel ze graag. Vandaag dus weinig woorden.

Dag Sinterklaas

En? Heeft hij jullie ook verwend met cadeautjes, surprises, marsepein en gedichten? Ik wens hem en zijn gevolg een goede reis terug naar Spanje. En stop ook alle discussie  in een kist – doe er een stevig slot op en verlies de sleutel. En dat tradities veranderen geeft helemaal niks. Want zoals je op bovenstaande foto ziet, ruimt de Sint zelf de paarden-stront op. Daar heeft hij geen knechten voor nodig. Tot volgend jaar.

Dodelijke dieren

Laat de getallen spreken …

Licht heeft geen schaduw

Een weetje. Ik was zelf toch weer verbaasd toen ik de foto zag.

Een Sinterklaas-plog

Tags

, , , , ,

Schrijf ik erover of schrijf ik er niet over?

Ik twijfel. Ik denk dat ik het tot een paar foto’s beperk. Met een paar woordjes uitleg. Sinterklaas in Maputo. Ja, de goed heilig man bezoekt ook de Nederlandse en Vlaamse kinderen in Mozambique. De Nederlandse ambassade is the place to be en de Walvishaai – Nederlandse school organiseert dit feestje.

De chopela’s staan klaar met de Sint en de Pieten.

Het thema dit jaar is DE REGENBOOG. De kinderen hebben tekeningen gemaakt voor de Sint en de Regenboog-Pieten. Een kleurrijk feest in Afrika.

Vier enthousiaste Pieten

De Sint is een tikkeltje bezorgd … past de mijter wel in zo’n chopela?

Ja dus. Hij krijgt wat hulp bij het uitstappen.

En even later zijn het vooral blije gezichtjes die de Sint omringen.

De cadeautjes komen van het dak via een reuze-capulana tot bij de kinderen. Het hoogtepunt van de ochtend.

Krijg ik ook een cadeautje?

Op de foto met … Anika

Tot volgend jaar … Dag Sinterklaasje, daa-ag, daa-ag, daa-ag …..

Ondertussen in Mozambique (6)

Tags

, , , , , , , , ,

Het was warm. Drie dagen ongeveer 40c. Dan praten zelfs de Mozambikanen over het weer. In Tete – in het noord-westen – tikte de thermometer maandag 47.6c aan. Te heet. De airco maakt overuren. Dat is meer iets voor half januari. Nu dus al eind november.

Goed ik ga het vandaag niet over het weer hebben. Ik kom nog even terug op mijn stukje over SIMO en de onmogelijkheid om te pinnen. Dat probleem is (voorlopig) opgelost. De Nationale Bank – 51% aandeelhouder – wil niet verder met de Portugese firma die de software levert. Dus black out, de Portugezen trokken de stekker eruit. De commerciële banken – 49% eigenaar – zijn het daar niet mee eens. Zij betaalden dus zelf – elk naar rato – de achterstallige rekeningen. Hun klanten leden namelijk inkomsten-derving tot wel 90% van hun dagelijkse omzet. Alles is voorlopig weer bij het oude. De privé-sector lost de problemen van de overheid op. Het zoveelste bewijs van mis-management. Laat ik maar verder gaan met goed nieuws.

De nieuwe Maputo – Katembe brug

De langste hangbrug van Afrika

De brug is in gebruik. Al in 1989 werden de eerste plannen ontwikkeld. De Maputo-Katembe-Brug – ruim 5 kilometer lang inclusief op- en afritten – is een hangbrug over de Maputo-baai in het zuiden van Mozambique. De brug verbindt de Mozambikaanse hoofdstad op de noordelijke oever met de buitenwijk en district Katembe aan de zuidelijke oever.

Foto van de brug vanuit Hotel Rovuma

De bouwwerkzaamheden begonnen in 2014 en de brug werd officieel geopend op 10 november 2018. De bouwwerkzaamheden werden uitgevoerd door de Chinese China Road en Bridge Corporation. Een groot deel van het project wordt gefinancierd met leningen van de Chinese Exim Bank. Kosten ca 675 miljoen euro.  Lees meer.

Terreur

Ook Mozambique ontsnapt niet aan terreur. In het uiterste noord-oosten – dichtbij de grens met Tanzania – is een Islamitische terreur-organisatie actief. Afschuwelijk. Afgelopen vrijdag met twaalf slachtoffers in een dorp. Executies en brandstichting. Twintig doden in één week. Gevolg: duizenden Mozambikaanse vluchtelingen die de Rovuma-rivier oversteken richting ‘veilig’ Tanzania. Ik las dit nieuws op een Vlaamse website. Hier is weinig aandacht voor deze terreur. Maputo ligt heel ver weg van deze brandhaard. Verschrikkelijk. Een vreemd detail om te vertellen … ik las dit bericht eerst op een Vlaamse website. Mozambique wachtte maar liefst vijf dagen met dit bericht naar buiten te brengen. Waarom? Geen flauw idee. Waarschijnlijk een vorm van censuur. Maar ik begrijp niet waarom. Waarschijnlijk omdat in dezelfde provincie (Cabo Delgado) gas en olie is gevonden. Dus kunnen buitenlandse investeerders worden aangetrokken. Alsof zij geen nieuws volgen. Lees meer.

Gaan we boeren?

Ja, je leest het goed. Isabel heeft een paar jaar geleden landbouwgrond gekocht in de buurt van Moamba. Zo’n veertig kilometer bij ons vandaan. Heel langzaam ontwikkelen we deze twee hectaren in the middle of nowhere. Begin deze week werd het land omgeploegd. Ik zal er nog een keertje wat uitgebreider over schrijven. Nu een foto.

Het land wordt omgeploegd

En dan zijn er natuurlijk de dag-dagelijkse perikelen. Te vaak staat mijn auto in de garage ter reparatie. De man die het zwembad schoonmaakt en de kwaliteit van het water controleert is al een week onbereikbaar. Waarom? Ook geen flauw idee. En morgen kruip ik weer in de jaarlijkse rol van de man met een witte baard die op de Nederlandse ambassade veel kinderen blij zal maken met cadeautjes. En wie assisteren hem? De regenboog-pieten. Want zij zijn op zoek naar het eind van de regenboog – die naar verluid in Maputo staat.

In de serie: ONDERTUSSEN IN MOZAMBIQUE

Uitgelezen

Tags

, , , , , , , , ,

Een joekel. Een klepper. Een turf. Een dikke pil. Bijna achthonderd bladzijden. Reconquista. Een historische roman die zich afspeelt in de vroege middeleeuwen (einde 11de eeuw, begin 12de eeuw) in Spanje / Portugal. Voornamelijk in Sevilla en Toledo. In Andalusië en in de regio Castilië en León. Twee neven uit Aquilar vertrekken op een tocht naar het zuiden om belastingen te innen voor Koning Alfonso. Ze verliezen elkaar uit het oog bij schermutselingen in de buurt van Sevilla en leiden vervolgens een heel verschillend leven. Aan verschillende zijdes van eindeloze conflicten. Enerzijds de Islamitische stadstaten en anderzijds de noordelijke christelijke koninkrijken.

Ik was bijna acht (in 1964) toen ik met mijn ouders twee maanden rondtoerde in Spanje. Met de tent en een paar weken in een huisje in Torox – niet heel ver van Malaga. Ik herinner me heel goed de Moorse kathedraal van Cordoba en het schitterende Alhambra paleis in de buurt van Granada. Ik heb dus mijn hele leven geweten dat de Moorse / Mohammedaanse cultuur een onderdeel is van de rijke Spaanse geschiedenis. Ik ben later nog een paar keer in Andalusië geweest. Ook nog een keertje in Toledo.

Reconquista – Miquel Bulnes

“Tegen het einde van de elfde eeuw, tijdens een expeditie om voor koning Alfonso VI de beschermingsgelden te innen van de stadstaat Sevilla, raken de jonge Castiliaanse neven Eloy en Carmelo van elkaar gescheiden. Carmelo wordt in Sevilla onder de hoede genomen van een islamitische vizier, leert Arabisch en neemt dienst in het leger van Sevilla; Eloy wordt benoemd tot infanzon in het door Alfonso VI veroverde Toledo. Uiteindelijk zullen hun wegen elkaar pas weer kruisen wanneer zij tegenover elkaar staan op het slagveld.
Aan het begin van de twaalfde eeuw wordt de mozaraabse broeder Pius vanuit Toledo naar een klooster van de orde van Cluny gesommeerd om de biecht te horen van een stervende edele. Terwijl de edele de daadwerkelijke confessie eindeloos voor zich uit blijft schuiven, gaat Pius langzaamaan begrijpen naar wat voor plek hij precies is afgereisd en waarom juist hém deze taak is toebedeeld.”

Het is geen gemakkelijk boek door de grote hoeveelheid Spaanse en Arabische woorden en termen die de auteur gebruikt. Heel veel (bij)personages die soms de vaart uit het verhaal halen. Deels wordt het verhaal verteld als een uitgebreide biecht – terugkijkend op eerdere gebeurtenissen. De meeste – soms korte – hoofdstukjes spelen zich af in Sevilla of in Toledo. En er vloeit bloed. Heel veel. Moorden, belegeringen, verkrachtingen, represailles, folteringen, corruptie, intriges aan het hof en in de harem van de Banu Abbad. Liefdesperikelen en affaires. Een mysterieus klooster vol geheimen ergens ver weg in het noorden. 

Het boek is geen echte pageturner maar blijft wel boeien. Mooie taal – veel Arabische poēzie. Toch zijn er voortdurend cliffhangers die je verleiden of dwingen om verder te lezen. Ik heb dat met veel plezier gedaan. Wel wat trager dan mijn gewoonte. Dat komt mogelijk omdat ik Reconquista (de herovering) als e-boek las. Dan is bladeren naar verklarende woordenlijsten, stambomen, kaarten en historische overzichten lastiger dan in een papieren boek. Dit boek krijgt van mij vier en een halve ster op mijn persoonlijke ranking. Is het een aanrader? Ja, zeker als je van historische verhalen houdt. Het zal duidelijk zijn dat dit geen snel-lees-tussendoortje is.

In de serie: BOEKEN

Simo

Tags

, , , , , , , , , ,

Tot een paar dagen geleden kenden maar heel weinig mensen in Mozambique het woord SIMO. Het is de afkorting van ‘A Sociedade Interbancária de Moçambique’. Sinds afgelopen vrijdag kent bijna iedereen dit woord, deze organisatie.

Het kantoor van SIMO in Maputo

Wat is er aan de hand? Sinds vrijdag vroege ochtend werken de meeste pinautomaten niet meer. Het gebruikelijke woord hier is ATM. En betalen met je bankpasje – dat heet hier POS – in winkels – pinnen dus – is ook niet meer mogelijk.

Eerst denk je natuurlijk … ‘alweer een storing’. Zucht. Daar sta je met je boodschappenkarretje bij de kassa en onvoldoende cashgeld in de portemonnee. Maar nee, het is een veel groter probleem. Noem het gerust een giga-probleem. Om het woord catastrofe nog maar even niet te gebruiken.

SIMO is een samenwerking van de Nationale bank en heel veel banken. Ook mijn bank. Banco Terra – deels een dochter van RABO – is lid van PONTO 24 – SIMO. Het SIMO-REDE systeem gebruikt software van het Portugese bedrijf Biz First. Dit bedrijf heeft de figuurlijke stekker uit Mozambique getrokken. En nu lopen de verklaringen uiteen. Ik probeer in deze periode van het jaar het woord zwarte-pieten te vermijden.

Is er een betalingsachterstand van Mozambique? Dat is wat de man en vrouw op straat zegt en denkt. En wat Biz First in een communiqué ook heeft gezegd. Het zou me niet verwonderen dat ‘niet betaalde rekeningen’ een belangrijk onderdeel is van dit handels-conflict. SIMO beweert dat de Portugese software-fabrikant onredelijke, bijkomende eisen stelt aan het contract. Daarom weigert SIMO nieuwe bijlages van het contract te ondertekenen. SIMO gebruikt daarom termen als gijzeling en blackmail. Omdat er niet wordt betaald gebruikt SIMO volgens Biz First – de software illegaal. Vandaar een volledige ‘black out’. Het gevolg is gigantisch. Er zijn dagelijks ongeveer een half miljoen acties / transacties via dit systeem. Mensen met een Mozambikaanse bankkaart die in het buitenland zijn, hebben grote problemen. Ze kunnen hun hotel niet betalen of de noodzakelijke medische kosten. Vandaag dag vier van het conflict. Er is een groot gebrek aan cash-geld want de pinautomaten doen het niet. Het einde van dit conflict is nog lang niet in zicht.

ATM buiten gebruik

Er zit dus maar één ding op. Aanschuiven in de hele lange rijen om handmatig bij een loket geld van je rekening te halen. De banken waren daarvoor op zaterdag veel langer open en ze brengen – uitzonderlijk – geen kosten in rekening.

Eén grote Mozambikaanse bank – BIM Millennium – is niet getroffen door deze actie. Zij zijn niet aangesloten bij PONTO 24 – SIMO.

Wij persoonlijk zijn nog niet (erg) getroffen door dit ongemak. Ik had toevallig vorige week getankt, elektriciteit (credelec) gekocht, grote boodschappen gedaan en geld gepind. Maar heel lang moet dit niet aanhouden. Ik heb voorlopig twee zaken waarvoor ik cash nodig heb in de wacht gezet. Wordt vervolgd maar voorlopig zitten de gesprekken tussen SIMO en Biz First muurvast. SIMO wil niet door met de Portugezen en werkt – volgens eigen zeggen – dag en nacht aan een eigen systeem. Ik ben benieuwd.

Ella Fitzgerald

Tags

, , , , , , ,

Ik droom veel. Met grote regelmaat kan ik ’s morgens mijn droom navertellen. Ik moet daar niet te lang mee wachten want anders is hij verdwenen. In zoverre ik me kan herinneren ben ik zelf altijd aanwezig in mijn droom. Ben IK (Koen) degene die de hoofdrol speelt. IK ben het die dingen meemaakt. Ik schrijf met opzet IK met hoofdletters. Gisteren droomde ik anders. Ik (Koen) ben niet de IK in mijn droom. IK ben Ella Fitzgerald. Bizar.

Ella Fitzgerald

Mijn droom. Waar ik dus IK schrijf moet je je Ella Fitzgerald op oudere leeftijd voorstellen.

Ik wacht in de coulissen op mijn beurt. Een oud theater, rode pluche, veel hout, barokke balkons, wat ze in de volksmond een ‘bonbonnière’ noemen. Een beetje zoals de oude Bourla ten tijde van de KNS maar dan kleiner. Ik doe mee aan de voorrondes van een talentenjacht voor ouderen. Mensen backstage wensen we geluk. Ik weet dat de zaal maar half vol zit met publiek want de juryleden en de camera’s nemen vooraan – dicht bij het podium – veel plaats in.

Ik steun op mijn stok die ik de laatste tijd vaker nodig heb. Als ik op ga neemt een toneelmeester de stok van me over. Ik loop het toneel op, het volle licht in op zoek naar het krukje of kratje dat ze hebben beloofd.

Ella Fitzgerald

Ik zie het niet en ga dus op de grond zitten. Ik voel dat dit weinig elegant overkomt. En ook de decorstukken van een haven of een boot zie ik niet. En voor ik het besef hoor ik in de verte dat de muziekband al is opgestart. Ik probeer mee te zingen maar hoor mezelf nauwelijks. Ik loop achter op de muziek. 

“Here we all work ‘long the Mississippi
Here we all work while the white folk play
Pulling’ them boats from the dawn till sunset …

Show me that stream called the River Jordan
That’s the old stream that I long to cross
Old Man River, that Old Man River.”

Veertig seconden later klinkt een luide zoemer en een rood zwaailicht verblind me.

“Dank u. Volgende” hoor ik iemand over de geluidsinstallatie zeggen. Ik sta op en loop ongemakkelijk en geschokt naar het zijtoneel. De toneelmeester is niet te vinden, mijn wandelstok gelukkig wel. Ik adem en word nu pas boos. Ik loop het toneel weer op en zoek onmiddellijk de confrontatie. “Waar is jullie fatsoen? Waar is jullie respect? Er is me een kruk beloofd en een eenvoudig toneelbeeld. Niets. Deze oude vrouw moet maar op haar billen gaan zitten op de toneelvloer. Er staat geen enkele box en monitor op het toneel. Ik hoor nauwelijks iets. De muziek wordt ingestart zonder enig teken. En zo laten jullie mij – Ella Fitzgerald – auditie doen met een lied dat totaal niet bij mijn stemsoort past.” Ik protesteer hartstochtelijk. De juryvoorzitter stamelt een miezerig excuus en vraagt via zijn microfoon of het waar is dat er geen monitor op het toneel staat. Dat wordt bevestigd.

Dan zegt hij dat ik een nieuwe kans krijg. Of ik terug naar de coulissen wil gaan, opnieuw wil opkomen en … met alle minachting die ik in me heb bedank ik voor de eer en loop weg.

En Koen wordt wakker. De melodie uit Showboat zit nog in mijn hoofd. Met verbazing herinner ik me haast elke stap die IK (Ella) heb gemaakt. Ik (Koen) voel de boosheid om het onrecht dat me (Ella) is aangedaan daadwerkelijk in mijn lijf.

Bizar. Ik vertel mijn droom aan Isabel. Zij droomt nooit zegt ze. Of toch heel zelden. Ik denk wat na over mijn dromen. Meestal kan ik het wel duiden. Dit keer niet. En dan ook nog eens dat ik de droom (nachtmerrie) van een ander droom. Bizar.